Rosa Sevilla-Alvero

Rosa Sevilla werd geboren op 4 maart 1879 in een arm gezin in Tondo in de Filipijnse hoofdstad Manilla. Haar vader was Ambrosio Sevilla, een sergeant in het Spaanse leger en later commandant in het Filipijnse revolutionair leger. Haar moeder was Silvina Tolentino, familie van nationalistisch toneelschrijver en journalist Aurelio Tolentino. In haar vroege jeugd woonde ze bij haar tante Luisa Santiago in Malabon. Van haar tante, een onderwijzeres, leerde ze lezen en schrijven. Later woonde ze bij haar tante Engrancia, beter bekend als Tia Asiang, waar ze veel opstak van de jonge patriotten en intellectuelen die bij haar over de vloer kwamen, onder wie Marcelo del Pilar.

Sevilla voltooide uiteindelijk de lagere school op een Spaanse privéschool, waarna ze een middelbare schoolopleiding voltooide aan de Escuela Municipal van de Sisters of Charity in Intramuros. Na de middelbare school voltooide ze een opleiding tot onderwijzeres aan de Escuala de Normal Maestras (Assumption College). Ze behaalde haar titel als Maestra Superior met eer.

Gedurende de Filipijnse revolutie verhuisde ze in 1898 naar Bulacan waar ze meehielp waar ze kon. Ze verzorgde gewonden en ook was ze een van de twee vrouwelijke stafleden in de redactie van de revolutionaire krant La Independencia. Haar vader overleed uiteindelijk in Amerikaanse gevangenschap en haar moeder stierf kort daarna. Ook haar oudste broer was omgekomen en twee andere broers werden invalide. Hierdoor moest ze helpen haar vijf jongere broers groot te brengen.

Niet lang daarna stichtte Sevilla op 15 juli 1900 met financiële hulp van priester Manuel Roxas, diens zus Ana Roxas en Susana Revilla het Instituto de Mujeres in Tayuman, Tondo om ook vrouwen in de Filipijnen onderwijs te geven. Na de inauguratie op 5 augustus 1900 begon de school met twintig onderwijzeressen. Het was de eerste seculiere school in de Filipijnen. Op de school werd de nadruk gelegd op religie en morele vorming als de basis van het karakter en er werd onderwijs gegeven van primair tot tertiair niveau.

In 1909 trouwde Sevilla met kunstschilder en beeldhouwer Emilio Alvero. Samen met haar echtgenoot kreeg ze vijf zonen, waarvan de jongste als kind kwam te overlijden. Hun zoon Aurelio Alvero zou bekend worden als dichter en kunstcriticus onder het pseudoniem Magtanggol Asa.

Sevilla-Alvero was, naast haar werk voor het Instituto de Mujeres en haar gezinsleven, ook actief als redacteur van de vrouwen-sectie van La Vanguardia en oprichter van Women Outlook, een landelijk magazine voor Filipijnse vrouwen. Ze schreef ook verhalen en toneelstukken. Zo schreef ze in 1910 vier korte verhalen in het Tagalog: Pasong Diablo, Dalawang Kalansay, Kamuning en Lakambini. In 1917 schreef ze het toneelstuk La Mejor Ofrenda en in 1922 verscheen Prisonera de Amor. Haar meest populaire toneelstuk was echter El Libro de Juan de la Cruz. In 1935 schreef ze in het Spaans een kritisch artikel over het onderwijssysteem van de Filipijnen (Critica Sobre el Actual Sistema Educacional en Filipinas). Ook publiceerde ze een Spaans grammaticaboek samen met haar zoon Aurelio en schreef ze met haar broer Jose Sevilla en haar zoon Aurelio Panitikan ng Wikang Pambansa (Literatuur in de nationale taal).

In 1916 maakte Sevilla-Alvero zich sterk voor vrouwenkiesrecht door overal in het land demonstraties te organiseren. Ze was mede-oprichter van de Federacion Catolica de Mujeres (later bekend onder de Engelse naam: Catholic Women’s League) en de Liga de Damas Filipinas (League of Women Voters). Uiteindelijk zouden de vrouwen in de Filipijnen pas in 1937 stemrecht krijgen.

Sevilla-Alvero zette zich ook in voor het gebruik van het Tagalog in de Filipijnen. Waar voorheen werd lesgegeven in het Spaans en later in het Engels introduceerde zij het Tagalog in het curriculum van haar school. Ook zette ze zich als president van Kapulungang Balagtas in voor de erkenning van het Tagalog als nationale taal. Vanwege haar werk op dit vlak benoemde president Manuel Quezon benoemd in het Supreme National Council. Uiteindelijk werd het Tagalog in december 1937 een nationale taal van de Filipijnen.

Op latere leeftijd zou Sevilla-Alvero nog verder studeren aan de University of Santo Tomas. In 1931 behaalde Sevilla-Alvero een Bachelor of Science-diploma, in 1933 een Master of Arts-diploma en twee jaar later behaalde ze haar doctoraat. Nadien werd ze benoemd tot Dean of women en later was ze nog universitair docent aan het College of Education.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ze door president Jose Laurel benoemd in de Women's Council, die hulp aan oorlogsslachtoffers organiseerde. Enkele jaren na de oorlog ontving ze diverse hoge onderscheidingen. President Elpidio Quirino onderscheidde haar in 1948 met een Presidential Medal of Merit voor haar bijdrage aan het Filipijnse onderwijs. Ook ontving ze dat jaar de Koningin Isabella II-onderscheiding van Spanje en kreeg ze in 1950 nog een gouden medaille voor haar bijdragen aan het onderwijs.

Sevilla-Alvero overleed in 1954 op 75-jarige leeftijd in Manilla. Het Instituto de Mujeres werd uiteindelijk de Manila Cathedral School, nadat de school het Aartsbisdom van Manilla in 1949 aankocht. Later zou de naam van de school worden veranderd naar Rosa Sevilla Memorial School.