Raymi Sambo

Raymi Sambo
Algemene informatie
Volledige naam Raymi Sambo
Geboortedatum 30 april 1971
Geboorteplaats Curaçao
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1990-heden
Beroep(en) acteur, presentator, zanger
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(mul) TMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Raymi Sambo (Curaçao, 30 april 1971) is een Nederlands acteur, presentator en zanger.

Levensloop

Sambo's carrière begon in 1990 met de musical Basta. Er volgden een dansproductie en een Amerikaanse theatervoorstelling (Three ways home), verschillende tv-gastrollen (onder andere 12 steden, 13 ongelukken) en een Britse telefilm (Daffyd).

Tijdens zijn studie aan de toneelschool speelde hij een vaste rol in de IKON-serie Domburg, die geproduceerd werd door de producenten van de speelfilm All Stars. Direct daarna volgden in 1997 de film All Stars en de serie van 1999 tot en met 2001 met dezelfde titel (All Stars). In 2011 verscheen de film All Stars 2: Old Stars. De rol van Paul Murphy uit All Stars vertolkte hij later weer voor de vervolgserie All Stars & Zonen in 2020.

In 1996 speelde Sambo in de televisieserie Baantjer de rol van Pietje Paramari in de aflevering De Cock en de moord op de marktmeester.

Tussen 2000 en 2001 werkte hij mee aan het televisieprogramma Het Klokhuis en presenteerde hij bij Teleac het programma Met vlag en rimpel, over de band tussen Nederland en de Nederlandse Antillen. In 2005 en 2006 speelde hij in de jeugdserie ZOOP de rol van Berenger. Eveneens in 2006 presenteerde hij, wederom bij Teleac, FF Zoeken, en in datzelfde jaar vroeg de NCRV hem als medepresentator van Willem Wever.

Verder speelde Sambo de rol van dramaleraar Reggy Benoit van 2010-2018 in SpangaS en had hij kleine gastrollen in Combat (1998) en Flikken Maastricht. Van 2010 tot 2011 was hij te zien als oom Erwin in de TROS-serie De bende van Sjako. In 2013 speelde hij een hoofdrol in de radio-crimi De Spin van de NTR. In 2013 speelde hij mee in de serie Sophie's Web als Michael.

Sambo is voice-over van een reclamespotje van KWF Kankerbestrijding tegen het roken.

Tussendoor doet hij nog steeds veel theater en heeft hij een eigen theatergezelschap: V.I.G. (Very Important Group).

In 2018 maakt hij met de verfilming van zijn theaterstuk Aan niets overleden zijn debuut als filmregisseur, met onder andere Perla Thissen in de hoofdrol.[1] In 2019 werd de Black Achievement Award in de categorie Kunst en Cultuur aan hem toegekend.[2]

Raymi Sambo stond in 2019 nog op de buhne met zijn show F*ck The Police, een theatervoorstelling waarin hij aandacht vraagt voor etnisch profileren . Tevens heeft hij een stichting die zich inzet voor 'intolerantie jegens bepaalde groepen in de samenleving'.

In 2020 kwam Sambo in het nieuws omdat hij was veroordeeld voor mishandeling: in nieuwjaarsnacht van 1 januari 2020 had hij een vrouw mishandeld, die daardoor een gebroken neus en een hersenschudding opliep. Hij werd veroordeeld tot een werkstraf van 100 uur en moest een schadevergoeding betalen aan het slachtoffer.[3]

In 2022 was Sambo te zien in de bioscoopfilm Zwanger & Co.

Hij richtte zijn eigen theatergezelschap op, Stichting Raymi Sambo Maakt, om de stukken te maken die hij zelf wilde maken.[4] Met het gezelschap maakte hij volgens de Volkskrant "veelbesproken voorstellingen, zoals het bekroonde Ik zeg toch sorry (2023), over de excuses voor het slavernijverleden"[4] en Anton de Kom, mijn vader, gespeeld door Urmie Plein, begeleid door muzikant Walther Muringen, op trompet, flügelhorn en cajon.[5][6] Het gezelschap speelde in het najaar van 2025 het toneelstuk Wie is er bang voor Sylvana, met meerdere 'versies' van Sylvana Simons. Het stuk was geschreven door Enver Husicic en Sambo en geregisseerd door Sambo, en de acteurs in het stuk waren Esther Drenthe, Jilviën Oosterwolde, Marie-Claire Molly, Marlijn van der Veen, Nard Verdonschot en Rafaël van der Ziel.[7] Volgens Sander Janssens van de Volkskrant kwam uit de voorstelling het beeld naar voren van "een zwarte vrouw die zich voortdurend moet ontworstelen aan de witte norm, en daardoor zichzelf soms uit het oog verliest".[8] Volgens een recensie door Ela Çolak in de Volkskrant doen de drie witte, rechtse politici in het stuk in de fictieve toekomst een voorstel voor "excuses voor excuses van de slavernij": "Als we ons er niet tegen weren, heeft extreemrechts de potentie om in de toekomst nog extremer en absurder te worden, lijkt de boodschap."[9] Margriet Prinssen schreef in de Theaterkrant dat vooral Drenthe in het stuk uitmuntte in gelaagd spel.[10] De recensent van NRC, Maimoena Hulshof, schreef dat de drie collega-politici in het stuk Sylvana steeds verwijten maken over de 'toon' waarop ze debatteert, en dat ze daarmee steeds opnieuw wordt "weggezet als 'boze, zwarte vrouw'". "Haar politieke boodschap over gelijke rechten en excuses voor het slavernijverleden raakt ondergesneeuwd. (...) Het gaat over alle mensen van kleur die zich uitspreken en daardoor op negatieve wijze worden geframed en genegeerd."[11]

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.