Pim Wiersinga
| Pim Wiersinga | ||||
|---|---|---|---|---|
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 24 maart 1954 | |||
| Geboorteplaats | Lewedorp | |||
| Overlijdensdatum | 12 december 2024 | |||
| Overlijdensplaats | Rotterdam | |||
| Geboorteland |  Nederland | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | romanschrijver, docent, redacteur, journalist | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1983-2024 | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| ||||
Pim Wiersinga (Lewedorp, 24 maart 1954 – Rotterdam, 12 december 2024) was een Nederlands romanschrijver, docent creatief schrijven, redacteur en journalist.
Biografie
Pim Wiersinga werd geboren als zoon van predikant en theoloog Herman Wiersinga en Jacoba Henriette van der Burg. Van zijn zevende tot zijn elfde jaar woonde hij op Curaçao (de setting van zijn roman Tropenzomer). Verder huisde hij enige tijd in België (zijn roman Honingvogels speelt in Antwerpen) en Engeland (hij verzorgde zelf de Engelse vertaling van zijn roman Het paviljoen van de vergeten concubines). Tussen 1976 en 1983 volgde hij studies Nederlands en vergelijkende literatuurwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. Hij studeerde af op Franz Kafka ('Das Schloss en de allegorische vorm', 1983). Na zijn studies werkte Wiersinga enkele jaren als journalist.
Tussen 1992 en 2025 schreef Wiersinga acht historische romans. Zijn debuut Honingvogels werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, evenals het daaropvolgende Gracchanten, door Arjan Peters lovend besproken in de Volkskrant.[1] In zijn romans legde hij een voorkeur aan de dag voor de klassieke oudheid en voor exotische settings. Met zijn hang naar epische vertelkunst betoonde hij zich een navolger van auteurs als Louis Couperus en Simon Vestdijk. De roman in verzen Nausikaä en de grote goden, een tweeluik met het uit 2022 daterende Zena’s Arena, verscheen postuum in 2025. Kenmerkend voor zijn historische romans is dat Wiersinga weliswaar rekening houdt met historische feitelijkheden, maar deze tegelijk inkleurt met zijn verbeelding, onder het motto: ‘fictie is de herinnering aan wat nooit is gebeurd’.[2]
Wiersinga was respectievelijk student en docent creatief schrijven aan Schrijversvakschool 't Colofon. Vervolgens stond hij aan het hoofd van schrijfschool Scriptplus. Hij schreef de adviesboeken Het prozaboek (Meulenhoff, 2000, samen met Bert Jansen) en Schrijven: het begin (Augustus, 2006/2009).
Bibliografie
- Honingvogels, roman (Meulenhoff, 1992, genomineerd voor de AKO Literatuurprijs)
- Gracchanten, roman (Meulenhoff, 1995, genomineerd voor de AKO Literatuurprijs)
- Tropenzomer, roman (Meulenhoff, 1999)
- Het papieren gezicht, roman (Compaan, 2010)[3]
- Het paviljoen van de vergeten concubines, roman (In de Knipscheer, 2016). Vertaald in het Engels als The Pavilion of Forgotten Concubines (Regal House Publishing, VS, 2017)[4]
- Eleonora en de liefde, roman (In de Knipscheer, 2016)
- Zena’s Arena, roman (In de Knipscheer, 2022)
- Nausikaä en de grote goden (In de Knipscheer, roman in verzen, postuum verschenen in november 2025)
Externe links
- interview over de roman Het paviljoen van de vergeten concubines
- recensie van de roman Eleonora en de liefde
- overlijdensbericht op literair weblog Tzum
- ↑ Peters, Arjan, "Skamander, koning tussen droom en troon 'Gracchanten' is verhaal, necrologie, bespiegeling, brief en intermezzo", Volkskrant, 8 december 1995. Geraadpleegd op 1 januari 2025.
- ↑ I.M. Pim Wiersinga: «Fictie is de herinnering aan wat nooit is gebeurd.» – Uitgeverij In de Knipscheer. www.indeknipscheer.com. Geraadpleegd op 1 januari 2026.
- ↑ uhbboekpromotie, Pim Wiersinga vertelt over zijn roman 'Het papieren gezicht'.wmv (1 april 2010). Geraadpleegd op 1 januari 2026.
- ↑ (en) Pim Wiersinga. Regal House Publishing (1 januari 2017). Geraadpleegd op 1 januari 2026.