Piet Buis

Hij groeide als voetballer op bij VV Egmondia in zijn geboorteplaats Egmond aan Zee. Hij trainde vaak in de duinen en op het strand om te werken aan zijn sprintsnelheid en uithoudingsvermogen.^[1] Als vijftienjarige debuteerde hij in het eerste elftal van de vierdeklasser. Hij begon na de zomer van 1954 aan een nieuw seizoen bij Egmondia, maar na enkele weken ging hij in op het aanbod van de nieuwe profclub Alkmaar '54.^[2] Zijn eerste wedstrijd speelde hij op 9 oktober 1954 op bezoek bij BVC Amsterdam (2-1).^[3] Hij was toen de jongste speler in de ‘wilde’ profcompetitie van de NBVB.^[4] Na de fusie tussen de voetbalbonden KNVB en NBVB startte op 28 november 1954 een nieuwe competitie. Buis was net zeventien jaar geworden en verscheen in ruim de helft van de wedstrijden in de basis van het Alkmaarse elftal.

Zijn eerste doelpunt scoorde hij op 6 december 1954 in de met 6-1 gewonnen wedstrijd tegen N.E.C.^[5] Buis behoorde in 1955 tot de selectie van het Nederlands jeugdelftal 16-18 jaar. Hij scoorde al na tien minuten in zijn eerste interland op 5 november 1955 in Norwich tegen Engeland (3-1 verlies).^[6] In 1956 speelde hij nog twee interlands, beide tegen België. Alkmaar '54 slaagde er in het seizoen 1955/56 niet in zich te plaatsen voor de nieuwe Eredivisie die na de zomer van 1956 van start ging. Buis moest wachten tot 1960 voordat hij met Alkmaar '54 zijn debuut kon maken in de hoogste voetbalafdeling. Hij behaalde in het seizoen 1957/58 een persoonlijk succes door met zestien doelpunten voor de eerste, van de drie, keer clubtopscorer te worden.

Na het kampioenschap in de Eerste divisie maakte Alkmaar '54 zijn debuut in de Eredivisie. Een hoogtepunt was de 2-0 thuiszege op landskampioen Ajax op 6 november 1960.^[7] In de loop van het seizoen kreeg hij hinder van een liesblessure waardoor hij vaker een duel moest overslaan. Alkmaar '54 eindigde op de zeventiende plaats en keerde na een jaar weer terug naar de Eerste divisie. Buis stond na de degradatie ruim een halfjaar buitenspel. Omdat hij niet herstelde van zijn blessure, onderging hij in het najaar van 1961 een liesoperatie bij de Duitse voetbalchirurg Weiss in het Bethlehem Krankenhaus in Stolberg vlak bij Aken.^[8] Hij maakte begin maart 1962 zijn rentree in het eerste elftal maar kon de teruggang naar de Tweede divisie niet voorkomen.

Alkmaar '54 verraste als Tweede divisieclub in het seizoen 1962/63 in het bekertoernooi waarin de halve finale werd bereikt. Pas in de verlenging moesten de Alkmaarders op 19 juni 1963 het hoofd buigen tegen de latere bekerwinnaar Willem II (1-2). Eerder schakelde Alkmaar '54 drie Eredivisieclubs uit. DWS, dat seizoen landskampioen, sneuvelde op 16 december 1962 in Alkmaar (3-1). Piet Buis nam de drie treffers voor zijn rekening.^[9] In de vierde ronde versloeg de Alkmaarse ploeg op 16 mei 1963 Feijenoord met 2-0. Buis zette met de 1-0 zijn club op het goede spoor.^[10] GVAV verloor op 29 mei 1963 in de kwartfinale met dezelfde cijfers (2-0) van de Alkmaarse cupfighter. Buis scoorde in zijn jubileumwedstrijd (250 duels) het tweede en beslissende doelpunt.^[11]

Buis beleefde in het seizoen 1963/64 zijn tweede kampioenschap. Alkmaar '54 keerde na de promotiecompetitie terug in de Eerste divisie en Buis werd bij de rentree voor de derde keer clubtopscorer (16 treffers). Een jaar later was de Alkmaarse club dicht bij promotie naar de Eredivisie maar in de beslissende slotwedstrijd op 22 mei 1966 thuis tegen NAC ging het mis (0-3). Het seizoen 1966/67 was het laatste jaar voor de club en voor Piet Buis.^[12] Alkmaar '54 ging samen met FC Zaanstreek verder als AZ '67.

Buis ging niet mee naar de nieuwe fusieclub en vertrok naar ZFC waarvoor hij nog een jaar speelde. Op dertigjarige leeftijd stopte hij in 1968. Naast zijn bestaan als semiprof bleef hij werken als elektricien. Na veertien jaar keerde hij terug naar zijn oude club Egmondia. Hij ging bij de vierdeklasser als trainer-speler aan de slag. In zijn eerste seizoen volgde het kampioenschap en promotie naar de derde klasse. Hij stopte na drie jaar als trainer en bleef tot 1974 voor Egmondia uitkomen. Daarna voetbalde hij nog voor SV De Foresters in Heiloo. Hij speelde op latere leeftijd voor de veteranen van Egmondia en was in 2014 op 76-jarige leeftijd nog als voetballer actief tijdens het 75-jarig bestaan van de club.^[13]