Phyllocnistis asiatica
| Phyllocnistis asiatica | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||||
| Phyllocnistis asiatica Martynova, 1955 Originele combinatie Phyllocnistis saligna asiatica | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
Phyllocnistis asiatica (wilgenslakkenspoormot) is een vlinder uit de familie van de mineermotten (Gracillariidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Phyllocnistis saligna asiatica (als een nieuwe ondersoort) door Jelena Fedorovna Martynova in een publicatie uit 1955.
Deze soort lijkt sterk op de ook in Nederland en België voorkomende Phyllocnistis triandricola (amandelwilgenslakkenspoormot).[1]
Verspreiding
De soort komt voor in Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Oostenrijk, Italië, Europees Rusland, Kazachstan, Turkmenistan en Oezbekistan.
Leefwijze
De rupsen voeden zich met planten van de wilgenfamilie (Salicaceae) waaronder schietwilg (Salix alba), kraakwilg (Salix fragilis), Salix melanopsis, bittere wilg (Salix purpurea) en amandelwilg (Salix triandra). De jonge rups maakt in een bladscheut een korte gangmijn en vervolgt zijn weg in de bast van de tak. Als de rups bijna volgroeid is, gaat hij weer via de bladsteel naar een tweede blad en maakt tenslotte aan de bladrand een vouw, waarin de rups een cocon spint en verpopt. Na enkele weken komt de vlinder uit. De soort kent twee generaties en de vlinders die in de herfst zijn uitgekomen overwinteren.[1]
- De Prins, J. & De Prins, W. (2011–2026). Phyllocnistis asiatica Martynova, 1955 op Global Taxonomic Database of Gracillariidae (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 24-1-2026.
- Willem N. Ellis (2001-2026) Phyllocnistis asiatica Martynova, 1955 - Plantparasieten van Europa - bladmineerders, gallen en schimmels. Geraadpleegd op 24-1-2026.
- 1 2 Erik J. van Nieukerken & Steve Wullaert & Tymo Muus (2026). Slakkenspoormotten het spoor bijster? Eén soort erbij, één eraf - Nature Today