Petite pièce van Debussy

Het Petite pièce is een werk van Claude Debussy. Hij componeerde het in 1910 voor klarinet en piano. Het stuk duurt minder dan 2 minuten. Het laat zien hoe Debussy meesterlijk kon componeren voor de klarinet.^[1]

Het stuk heeft oevrenummer L 127 (120). Toen hij het stuk schreef was Debussy (sinds 1909) lid van de raad van het Conservatoire de Paris. Het stuk moest direct van blad gespeeld worden tijdens de klarinetwedstrijd aan het Conservatoire de Paris in 1910, voor de uitvoering van de Eerste Rapsodie. Het werd gecomponeerd in juli 1910 en had als oorspronkelijke titel: Morceau à déchiffrer pour le concours de clarinette de 1910. De titel werd later gewijzigd in Petite Pièce.^[2]

De Eerste Rapsodie werd bij dezelfde gelegenheid gecomponeerd en bevat de opdracht "aan P. Mimart - als blijk van medeleven" Prosper Mimart was klarinetdocent aan het Parijse conservatorium.

Het muziekstuk werd in december 1910 uitgegeven door Durand Publishers.

Het draagt het opschrift "gematigd en zacht ritmisch" (Modéré et doucement rythmé). De toonsoort, E-majeur, heeft drie kruizen. De moeilijkheid van het stuk schuilt in de vele delicate overgangen tussen het chalumeau- en klarionregister van de klarinet. Hoewel het werk kort is en gecomponeerd is voor een wedstrijd, wordt het vaak uitgevoerd door solisten tijdens concerten en bij audities. Terwijl het spelen van drie kruisen al relatief moeilijk is voor een besklarinettist, wordt de moeilijkheid vergroot door nog extra verhogingen, zoals een dis, een ais en meermalen een bis. Ook ritmisch is het stuk lastig, want het bevat zowel triolen als de stralende figuur, vlak na elkaar.

In 1911 publiceerde Durand een transcriptie voor solo piano van de Petite pièce van de hand van Jacques Charlot.

• (fr) François Lesure (2003). Claude Debussy. Fayard, Paris, p. 614. ISBN 2-213-61619-1..