Patricia Meulenhof

Patricia Meulenhof
Algemene informatie
Volledige naam Ivonne Patricia Meulenhof
Geboren 27 maart 1972
Geboorteland Suriname
Beroep bestuurder en mensenrechtenactivist
Bekend van o.a. grondenrechten
Overig
Politiek BEP
Portaal  Portaalicoon   Suriname

Patricia Meulenhof (27 maart 1972)[1] is een Surinaams bestuurder en mensenrechtenactivist. Ze stond aan het hoofd van het ministerie van Regionale Ontwikkeling en van organisaties en commissies die zich richten op belangen van marrons en grondenrechten van inheemsen en marrons.

Biografie

Topfunctionaris Regionale Ontwikkeling

Patricia Meulenhof werkte eind jaren 2000 als topfunctionaris op het ministerie van Regionale Ontwikkeling (RO)[2] en was daar rond september 2010 directeur. Haar jongere zus, Letitia, is getrouwd met Linus Diko, de minister van RO sinds de verkiezingen van 2010.[3] In april 2010 moest zij niettemin het veld ruimen toen Diko de partij Broederschap in Politiek 2011 (BP 2011) oprichtte en een partijgenoot koos op haar positie.[4] "Het incident zal zonder meer de familierelatie verstoren," zo liet ze aan De West weten. Ze probeerde alleen nog de relatie met haar zus in stand houden.[5] Hierna kreeg ze nog te maken met een rechtszaak die Diko tegen haar aanspande, met de aanklacht dat zij vier dienstvoertuigen en dossiers diende terug te geven. Zij ontkende dat zij onjuist had gehandeld: "Ik wilde zaken overdragen. Er was inderdaad één auto bij mij. Er is nooit gereageerd op mijn brieven om over te dragen en plots werd de politie op mij afgestuurd." De rechter stelde haar later in het gelijk.[6]

Besturen

Ze was voorzitter van het Fonds Ontwikkeling Moiwana sinds de oprichting op 4 april 2006. Het richt zich op de wederopbouw van het dorp Moiwana waar tijdens de Binnenlandse Oorlog in 1986 een bloedbad met 39 doden werd aangericht.[7][8][9]

Ze was vanaf circa 2010 voorzitter van de commissie herdenking 10 oktober 1760. In 2010 was het 250 jaar geleden dat het vredesverdrag van 1760 werd getekend. Het verdrag was het eerste van een aantal verdragen die vrede brachten tussen de marrons en de koloniale overheid.[10][11]

Begin jaren 2010 was ze actief in bewustwordingscampagnes van borstkanker.[12][13]

In oktober 2021 trad ze aan als lid van het Kabinet van de Minister van Kenneth Amoksi van Justitie en Politie op het gebied van mensenrechten.[14] In deze hoedanigheid was ze onder meer lid van de delegatie die een maand later de 39e VN-vergadering in Genève bezocht.[15]

Politiek

Ze is lid van de politieke partij Broederschap en Eenheid in de Politiek (BEP).[16] Tijdens de verkiezingen van 2015 was ze kandidaat op plaats 15 van de V7-lijst van Paramaribo.[17]

Tot september 2015 was ze ondervoorzitter van het bestuur, maar ze legde haar functie toen neer omdat voorzitter Celsius Waterberg volgens haar dictatoriaal gedrag zou vertonen en zich niet aan de statuten van de partij zou houden.[16]

Grondenrechten

Daarnaast was ze rond 2013 directeur van de Vereniging Saamaka Gezagdragers. Vanuit deze vereniging zette ze zich in voor de erkenning van de grondenrechten van de Saramaccaners.[18][19]

Tijdens het kabinet-Santokhi was ze van 2021 tot 2022 voorzitter van de presidentiële commissie Grondenrechten.[20][21] De commissie kwam tot de conclusie dat de conceptwet van de regering wetstechnisch onvoldoende was uitgewerkt.[22] Voor behartiging van de grondenrechten werd ze in oktober 2022 samen met Melissa Makiloewala onderscheiden met een Golden Gavel Award van het Platform Politiek Actieve Vrouwen.[23]

Onderscheidingen

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.