Gedeeltelijke geluidsfilm

Een gedeeltelijke geluidsfilm (Engels: part-talkie) is een geluidsfilm met ten minste enkele delen met hoorbare dialoog. De rest van de film is voorzien van gesynchroniseerde filmmuziek met geluidseffecten. Tijdens het gedeelte zonder hoorbare dialoog worden de gesproken delen gepresenteerd als tussentitels en wordt de soundtrack alleen gebruikt voor muzikale begeleiding en geluidseffecten.

In het geval van speelfilms die in de Verenigde Staten zijn gemaakt, dateren bijna al dergelijke hybride films uit de periode 1927-1929, de overgangsperiode van stomme films naar volwaardige geluidsfilms met gesproken dialoog.^[1] Het duurde ongeveer anderhalf jaar voordat Amerikaanse bioscopen uitgerust waren met een geluidsinstallatie. In de tussentijd reageerden studio's door vier oplossingen te improviseren: snelle remakes van recente producties, de toevoeging van een of meerdere geluidsfragmenten aan reeds voltooide producties, het gelijktijdig produceren van films met en zonder geluid, en gedeeltelijke geluidsfilms.

De beroemde "eerste geluidsfilm" The Jazz Singer uit 1927 met Al Jolson in de hoofdrol, is in feite een gedeeltelijke geluidsfilm. Hij bevat slechts ongeveer vijftien minuten zang en dialoog verspreid over de film, terwijl de rest een gesynchroniseerde film is met tussentitels en alleen een opgenomen orkestrale begeleiding met geluidseffecten.

• Filmgeschiedenis