Lichte golfbandmot
| Paratalanta pandalis | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | ||||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||||
| Paratalanta pandalis (Hübner, 1825) Originele combinatie Epicorsia pandalis | ||||||||||||||||||
| Synoniemen | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
| Afbeeldingen op | ||||||||||||||||||
| Paratalanta pandalis op | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
De lichte golfbandmot (Paratalanta pandalis) is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Epicorsia pandalis door Jacob Hübner in een publicatie uit 1825. De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 25 en 29 millimeter.
Verspreiding
De soort komt in vrijwel geheel Europa voor met uitzondering van IJsland en Portugal. Verder komt de lichte golfbandmot voor in Siberië, Turkije, Iran[1], China, Korea en Japan[2].
Voorkomen in Nederland en België
De lichte golfbandmot is in Nederland en België een lokale en zeldzame soort. In Nederland wordt de soort vooral op de Veluwe gezien.
Waardplanten
De lichte golfbandmot heeft brandnetel, ballote, munt, echte marjolein, tijm, wilde gagel, guldenroede en heggenwikke als waardplanten.
Biologie
De soort kent één generatie die vliegt in juni en juli. De soort overwintert als rups.
Externe links
- Kaarten met waarnemingen:
- Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 31-8-2025.
- ↑ (de) Lepiforum e.V. (2008-2025). Paratalanta pandalis (Hübner, 1825). Bestimmung von Schmetterlingen und ihren Präimaginalstadien. Geraadpleegd op 2-9-2025.
- ↑ Zhang, D.-D., Y. Cai & H. Li (2014). Taxonomic review of the genus Paratalanta Meyrick, 1890 (Lepidoptera: Crambidae: Pyraustinae) from China, with descriptions of two new species – Zootaxa 3752 (2): 118–132.
- Literatuur
- Goater, B. (1986) British Pyralid Moths, Colchester: Harley Books.
- Kuchlein, J.H. (1993) De kleine vlinders, Wageningen: Pudoc.
