Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen

Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen OVV
Locatie
Land	België
Hoofdkantoor	Hoogstratenplein 1, Mechelen
Status en tijdlijn
Opgericht	13 mei 1966
Organisatiestructuur
Voorzitter	Paul Becue
Links
Officiële website

Het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen of OVV is een Vlaamsgezinde pluralistische koepel van verenigingen binnen de Vlaamse Beweging die wil bijdragen aan de uitbouw van een Vlaamse identiteit op sociaal, cultureel, economisch, ecologisch, maatschappelijk en politiek vlak. Hiertoe stelt de koepel zich open voor samenwerking met andere Europese volkeren, in de eerste plaats met het Nederlandse volk. Paul Becue is de huidige voorzitter.

In 1964 startte Clem De Ridder, toenmalig voorzitter van het Davidsfonds, een koepel waarin hij zijn culturele organisatie verbond met het Vermeylenfonds en het Willemsfonds. Die werd vervoegd door het Verbond der Vlaamse Academici, de Vlaamse Volksbeweging en het Verbond van Vlaams Overheidspersoneel en op 13 mei 1966 werd het OVV opgericht door 30 organisaties en groeide in 1968 verder aan tot 49 lidverenigingen.

In 1967 startte in de schoot van het OVV het Nationaal Komitee 5 november dat betogingen organiseerde rond de eisen Leuven Vlaams, de splitsing van de Vrije Universiteit Brussel (VUB), de verfransing van Brussel, het toepassen van de taalwetten, de afbakening van en een nationaal statuut voor Brussel. Op 4 oktober 1968 was de Katholieke Universiteit Leuven gesplitst en was een feit op 4 oktober 1968. Een paar maanden later, op 24 januari 1969, werd de VUB ook gesplitst.

In 1990 eistte het OVV autonomie voor Vlaanderen en in 1991 benadrukte de koepel dat de taalgrens een staatsgrens was, ook in Brabant. Het Sint-Michielsakkoord verankerde het federalisme in 1993 waarna de provincie Brabant in 1995 werd gesplitst in Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rond 1994 herzag het OVV haar doelstellingen en pleitte voor zo veel mogelijk Vlaams zelfbestuur met inspraak in de Europese Unie. Het manifest "Vlaanderen Staat in Europa" vroeg een verregaande autonomie maar sprak zich niet uit over de vorm (confederale staatsstructuur, onafhankelijkheid (separatisme) of een verregaande federalisering).

Enkele historische stichtende OVV-leden (waaronder het Vermeylenfonds en het Willemsfonds) verlieten de koepel omdat de nieuwe federale Belgische staat voor hen volstond. De overgebleven leden waren het er wel over eens dat Vlaanderen de volledige bevoegdheid moet krijgen (regelgevend, organisatorisch én de bijhorende fiscale bevoegdheid) over zijn eigen volksgezondheid, sociale zekerheid, onderwijs (incl. de laatste resterende Belgische bevoegdheden), wetenschapsbeleid en arbeidsmarkt.

In 1996 werd Matthias Storme voorzitter. Het OVV hield twee grote meetings onder de noemer "Vlaanderen Staat in Europa": in 1998 (Elisabethzaal, Antwerpen) en in 1999 (Heizel, Brussel). In 2000 werd Peter De Roover voorzitter en in 2001 Eric Ponette.

In 2003 werd Boudewijn Bouckaert voorzitter. In 2004 en 2006 bracht de OVV een "lentemanifest" uit, met daarin enerzijds een stand van zaken op het communautaire vlak en anderzijds een aantal Vlaamse eisen. Het tweejaarlijkse OVV-congres van december 2005 stond in het teken van de plaats van Vlaanderen in Europa en Nieuwe Vlamingen.

In 2006 nam Renaat Roels de fakkel over. Hij startte met de campagne “Woord houden” om te lobbyen voor de in 1993 overeengekomen uitvoering van de Belgische staatshervorming tot een ‘Federatie van gemeenschappen en gewesten’.^[1]

In 2009 werd Huguette De Bleecker de eerste vrouwelijke voorzitter. Na enkele kortere mandaten nam Robrecht Vermeulen het roer over in 2011 en Willy De Waele in 2015. Andere bekende figuren zijn wijlen Ivan Mertens en Guido Moons.

• Officiële website
• Historische website (tot en met 2014)
• Aktiekomitee Vlaamse Sociale Zekerheid (tot en met 2021)