Otiorhynchus armadillo

Otiorhynchus armadillo
Otiorhynchus armadillo
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse:Insecta (Insecten)
Onderklasse:Pterygota (Gevleugelde insecten)
Orde:Coleoptera (Kevers)
Onderorde:Polyphaga
Infraorde:Cucujiformia
Superfamilie:Curculionoidea
Familie:Curculionidae (Snuikevers)
Onderfamilie:Entiminae
Geslachtengroep:Otiorhynchini
Geslacht:Otiorhynchus
Ondergeslacht:Otiorhynchus
Soort
Otiorhynchus armadillo
(Rossi, 1792)
Originele combinatie
Curculio armadillo
Synoniemen
  • Otiorhynchus apenninus Stierlin, 1883
  • Otiorhynchus halbherri Stierlin, 1890
  • Otiorhynchus latissimus Stierlin, 1861
  • Otiorhynchus nigrita (Rossi, 1790)
  • Curculio nigrita Rossi, 1790
  • Otiorhynchus obsitus Gyllenhal, 1834
  • Otiorhynchus rhaeticus Stierlin, 1862
  • Otiorhynchus salicis Stierlin, 1861
  • Otiorhynchus scabripennis Gyllenhal, 1834
  • Curculio sulphurifer Herbst, 1797
  • Otiorhynchus sulphurifer (Herbst, 1797)
  • Otiorhynchus ventricola Weise, 1894
  • Otiorhynchus wellschmiedi Frieser, 1975
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Insecten

Otiorhynchus armadillo is een kever uit de familie van de snuitkevers (Curculionidae).[1] De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Curculio armadillo door Pietro Rossi in een publicatie uit 1792.

Verspreiding

De soort komt in vrijwel geheel Europa voor, met uitzondering van IJsland, Ierland en het Iberisch schiereiland. Verder komt Otiorhynchus armadillo voor in Libanon. In diverse landen is de soort door import van plantmateriaal geïntroduceerd, waaronder Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië, Slowakije en Oekraïne. In Nederland is de soort voor het eerst aangetroffen op 21 mei 2005 in Nationaal Park Zuid-Kennemerland.[2]

Waardplanten

De larven leven van de wortels van Bergenia cordifolia, Euonymus fortunei en Primula acaulis. De volwassen kevers leven van de bladeren van Actinidia deliciosa, Alnus, Bergenia, Clinopodium, Cotoneaster, Euonymus fortunei, Hedera helix, Ilex, Laurus nobilis, Muehlenbeckia, Prunus laurocerasus, Pseudotsuga menziesii, Pyracantha coccinea, Sorbus hupehensis, Viburnum davidii en Viburnum tinus.[3] Heijerman & Hellingman noemen verder nog: Clematis, Hydrangea opuloides, Ilex aquifolium, Lilium, Lonicera en Olea europaea.[2]