Orbic

Een van de eerste vermeldingen van Orbich verschijnt in verband met de Slag bij Orbich, waarin Stefanus de Grote definitief Petru Aron, zijn rivaal voor de Moldavische troon, versloeg. De datum van deze slag, die volgens oudere geschiedschrijving op 14 april 1457 plaatsvond, is in recentere studies kritisch herzien en plaatst deze begin augustus 1469 of, waarschijnlijker, op 14 december 1470.^[1]

Een andere vermelding van Orbic verschijnt op 13 mei 1590 in een document uitgegeven in Iași, in opdracht van voivode Petru Șchiopul. Middels dit document bevestigde de voivode de verkoop van een kwart van het dorp Orbic ("van de helft van het dorp, de bovenste helft") door Mihăilă en zijn broer, Frătuț, aan Ciolpan de Speerman, voor de som van 220 Tataarse złoty. Ciolpan zou later monnik worden, de naam Hariton aannemen, en het Ciolpani-klooster bouwen.^[2]

Orbicvallei in de wijk Orbic

Gura Orbicului, richting de Bistrița-vallei.

De vallei, stroomopwaarts richting Siliștea en Români.

Op 8 mei 1602 klaagde Ciolpan, die inmiddels monnik was geworden, de monnik Ghenadie van het Berezunți-klooster aan voor dat deel van het dorp Orbic dat aan het klooster van de "Heilige Drie-eenheid" was geschonken. De grootvader van de twee broers, Margine genaamd, had dat deel van het dorp Orbic, dat in het bezit was van het Berezunți-klooster, zonder documenten op te stellen, nagelaten. Zijn kleinzonen, Mihăilă en Frătuț, verkochten dat deel dus aan Ciolpan de Zwaardvechter, die het, toen hij monnik werd, aan zijn klooster schonk.

Ieremia Movilă, de rechter die over dit geschil oordeelde, gaf de monniken van Berezunț geen gelijk, omdat ze geen documenten hadden van de aprodul Margine of zijn zonen. Om ervoor te zorgen dat het klooster van Berezunț de zaak niet snel zou heropenen, stelde Ciolpan bij dezelfde gelegenheid een garantie van 12 złoty beschikbaar.^[2]

Na de dood van Ciolpan zal het klooster, samen met al zijn rijkdommen, inclusief het dorp Orbic, werden geërfd door Dumitra, de vrouw van Ciolpan, en zijn dochter, Cârstina, de vrouw van de schenker Samoil, die ze na hun dood aan het Bisericani-klooster zou schenken. De schenking is vastgelegd in een document gedateerd 23 november 1611. De schenking werd betwist door Ciolpans familieleden en de monniken van het Ciolpani-klooster, waarbij de monniken van Bisericani wonnen, waarbij voivode Constantin Movilă de schenkingsakte van Ciolpans vrouw en dochter bevestigde.^[2] Het bezit van de Orbische wijk door het Bisericani-klooster werd meerdere malen versterkt door de voivodes van Moldavië: op 5 februari 1612 door voivode Ștefan II Tomșa, op 14 maart 1618 door Radu Mihnea, op 7 mei 1619 door Gaspar Graziani, op 27 maart 1621 door Alexandru Iliaș, op 29 maart 1625 door Radu Mihnea, op 17 mei 1626 door Miron Barnovschi en op 17 november 1649 door Vasile Lupu.^[2]

Aan het einde van de 18e eeuw werd in Orbic de Gura Orbicului-herberg gebouwd, een historisch monument onder de LMI-code BC-II-aB-00802, momenteel in puin,^[3] de herberg speelde een belangrijke rol op de handelsroute in de Bistrita-vallei.^[4][5]

In 1890 waren er twee plaatsen genaamd Orbic: Orbicu de Sus, een dorp in de gemeente Costişa, en Orbicu de Jos, een dorp in de gemeente Buhuşi, maakten deel uit van het Bistrița-netwerk van de provincie Neamț.

In 1931 werd Orbicu de sus samengevoegd met Orbicu de jos, waardoor het dorp Orbic ontstond, een dorp van de stedelijke gemeente Buhuși, district Neamț.^[6]

In de volkstelling van 1941 werd de plaats vermeld als een dorp behorend tot de gemeente Costișa en telde 429 gebouwen en 1.984 inwoners.^[7]

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in de context van de Holocaust in Roemenië, werden Joden gedwongen tot verplichte arbeid, en werden er arbeidsdetachementen gevormd. Een dergelijk detachement, geïdentificeerd als het Orbische Detachement, gevormd door Joden die geëvacueerd waren uit gebieden in het district Neamț, gelegen nabij het front, bestond in 1944 in de plaats.^[8]

In de jaren 2000 kreeg het dorp een negatieve reputatie vanwege de hoge criminaliteit in de wijk Mocirla, dat hier ligt.^[9]

In 2001 waren er in Mocirla 129 huizen met 161 gezinnen, in totaal 636 mensen, waarbij de etnische groep Roma de absolute meerderheid vormde.^[9] De inwoners van dit gehucht kampten met tekorten en leefden in precaire omstandigheden. Ze leefden van sociale uitkeringen of grepen naar criminaliteit.^{[10][11][12][13]} De politie voerde hier verschillende invallen uit^[14] om gezochte personen te pakken. Tijdens deze invallen waren er verschillende conflicten^[15][16] tussen de politie, de gendarmerie en de inwoners hier, waarbij het ernstigste incident plaatsvond op 5 december 2002, resulterend in twee doden en zes gewonden.^{[17][18][19][20][21][22]}

In de loop der tijd is de criminaliteit in de wijk Mocirla afgenomen, maar er is nog steeds sprake van criminaliteit.^[23] Een aanzienlijk aantal inwoners is naar het buitenland geëmigreerd, vooral naar Italië, om werk te zoeken,^[24][25] en het gemeentehuis is begonnen te investeren in de infrastructuur van het gebied.^[26]