Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Bentelo)

Vóór 1945 beschikten de katholieke inwoners van de buurtschappen Bentelo en Wiene niet over een eigen gebedshuis. De circa 105 gezinnen waren aangewezen op omliggende parochies in Delden, Hengevelde, Beckum en Goor. Vooral in de wintermaanden vormde de afstand — minstens vijf kilometer over onverharde wegen die in modderpoelen veranderden — een zware opgave voor de gelovigen.

Hoewel de wens voor een eigen parochie al in de jaren dertig leefde, vertraagde de Tweede Wereldoorlog de uitvoering. In 1944 werd het plan hervat. Na bemiddeling van deken Weyenborg gaf aartsbisschop De Jong toestemming, op voorwaarde dat er een borgsom van 70.000 gulden zou worden gestort. De gemeenschap toonde zich zeer offervaardig en bracht dit bedrag binnen een half jaar bijeen.

Op 10 augustus 1945 werd W.H. Kohlmann benoemd tot bouwpastoor. Onder zijn leiding werd in slechts zes weken tijd een houten noodkerk opgetrokken naar een ontwerp van de Oldenzaalse architect Clemens Hardeman. De kerk had een strodak en een zijaltaar gemaakt van appelkistjes. Op 18 december 1945 werd de parochie officieel opgericht en vernoemd naar de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand, een verwijzing naar de persoonlijke devotie van pastoor Kohlmann.

De locatie van de kerk was historisch beladen; de noodkerk stond nabij de voormalige havezate Hagmeule en de plek waar in de 18e eeuw de beruchte misdadiger Huttenkloas (Klaas Annink) woonde.

In februari 1952 kreeg pastoor Kohlmann machtiging voor een definitief ontwerp. Architect Jan van Dongen ontwierp een kerk met een robuuste toren, maar de bouw van deze toren werd aanvankelijk door het aartsbisdom geblokkeerd vanwege de hoge kosten.

De eerste steen werd op 11 oktober 1953 gelegd. Op 18 augustus 1954 werd de kerk ingewijd door mgr. Bernardus Alfrink. Bij de feestelijkheden boden leden van de Jonge Boerenbond agrarische producten aan en verschenen er jagers (naar de journalistieke beschrijving "twee Nimrods") ten tonele om de aartsbisschop een geschoten reebok te schenken namens de parochiegemeenschap.

Twaalf jaar lang beschikte de kerk enkel over de fundamenten van een toren. In 1959 werd een torencommissie opgericht om de droom van architect Van Dongen alsnog te verwezenlijken. De financiering hiervan was een burgerinitiatief; de parochianen, ook wel bekend onder hun bijnaam "Koolheaskes", zamelden zelf het benodigde bedrag in. Per gezin werd een streefbedrag van vijftig gulden gevraagd.

Om de financiering rond te krijgen, werd een beroep gedaan op de gemeente Ambt-Delden. De commissie beargumenteerde dat een kerktoren een algemeen maatschappelijk belang diende, onder meer voor de landschapsverfraaiing en als alarmeringsinstallatie bij calamiteiten. De gemeente stemde uiteindelijk in met de bekostiging van het uurwerk. In 1966 werd de toren door aannemer Ribberink voltooid, inclusief drie klokken die zowel voor de eredienst als voor algemene alarmering konden worden ingezet.