Nineteen Eighty-Four (film)
| Nineteen Eighty-Four | ||||
|---|---|---|---|---|
| (Filmposter op en.wikipedia.org) | ||||
| Regie | Michael Radford | |||
| Producent | Simon Perry | |||
| Scenario | Michael Radford | |||
| Gebaseerd op | 1984 | |||
| Hoofdrollen |
| |||
| Muziek | ||||
| Montage | Tom Priestley | |||
| Cinematografie | Roger Deakins | |||
| Productiebedrijf |
| |||
| Distributie | Virgin Films | |||
| Première | 10 oktober 1984 | |||
| Genre | Sciencefiction, drama, dystopie | |||
| Speelduur | 110 minuten | |||
| Taal | Engels | |||
| Land van herkomst | ||||
| Budget | £ 5,5 miljoen[1] | |||
| Opbrengst | US$ 8,4 miljoen[2] | |||
| Kijkwijzer |   Geweld | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| MovieMeter-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| (en) AllMovie-profiel | ||||
| ||||
.svg.png){kind=small}
Nineteen Eighty-Four (gestileerd als 1984) is een Britse dystopische film uit 1984 onder regie van Michael Radford, die ook het scenario schreef. De hoofdrollen worden vertolkt door John Hurt, Richard Burton, Suzanna Hamilton en Cyril Cusack. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1949 van George Orwell.[3]
Verhaal
De film volgt het leven van Winston Smith, een laaggeplaatste ambtenaar in een door oorlog verscheurd Londen in de totalitaire superstaat Oceanië. Winston heeft het moeilijk om zijn verstand en zijn grip op de realiteit te behouden, aangezien de almachtige Partij onder leiding van Big Brother individualisme en onafhankelijk denken op zowel politiek als persoonlijk vlak onderdrukt.
Winston start een geheim dagboek waarin hij zijn twijfels en kritiek op de Partij neerschrijft en hij wordt verliefd op Julia die ook voor de Partij werkt maar zich heimelijk verzet tegen de regels en voorschriften ervan. De twee proberen plaatsen en momenten te vinden waar ze ongestoord samen kunnen zijn, los van de alomtegenwoordige microfoons en agenten van Big Brother.
Op een gegeven moment worden Winston en Julia verraden. Winston wordt overgebracht naar het Ministerie van Liefde waar hij door O'Brien, een hooggeplaatste partijfunctionaris, onderworpen wordt aan martelingen en psychologische manipulatie. Uiteindelijk breekt Winston en uit extreme angst verraadt hij Julia. De "gerehabiliteerde" Winston aanvaardt voortaan de propaganda en indoctrinatie van de Partij en hij spreekt zelfs zijn liefde voor Big Brother uit.
Rolverdeling
| Acteur | Personage |
|---|---|
| John Hurt | Winston Smith |
| Richard Burton | O'Brien |
| Suzanna Hamilton | Julia |
| Cyril Cusack | Mr. Charrington |
| Gregor Fisher | Parsons |
| James Walker | Syme |
| Andrew Wilde | Tillotson |
| Merelina Kendall | Mrs. Parsons |
| John Boswall | Emmanuel Goldstein |
| Rupert Baderman | jonge Winston Smith |
| Shirley Stelfox | prostitué |
Première en ontvangst
Nineteen Eighty-Four ging in première op 10 oktober 1984 in Londen en op 14 december 1984 in New York. In de Verenigde Staten liep de film gedurende één week in een bioscoopzaal in Los Angeles om in aanmerking te komen voor de Oscars.
De film behaalde een score van 75% (32 recensies) op Rotten Tomatoes. De consensus op de website luidt: "1984 treedt niet helemaal uit de schaduw van het bronmateriaal, maar blijkt toch een solide, passend verontrustende bewerking van een klassiek dystopisch verhaal". [4] Op Metacritic kreeg de film een score van 67 op 100 (8 recensies), wat duidt op "over het algemeen gunstige recensies".[5]
Controverse over de soundtrack
Virgin Films, die de film financierde, gaf het Britse synthpopduo Eurythmics de opdracht om de muziek voor de film te componeren nadat eerdere gesprekken met David Bowie waren afgesprongen.[6] Door het bijbehorende Eurythmics-album uit te brengen wou Virgin zo een deel van zijn financiering recupereren.[1] Regisseur Michael Radford maakte echter bezwaar tegen Virgins aandringen op het gebruik van de meer pop-georiënteerde elektronische muziek van Eurythmics omdat de traditionele orkestrale soundtrack al enkele maanden eerder volledig door Dominic Muldowney was gecomponeerd.[6][7]
Tegen Radfords wil in voerde Virgin wijzigingen door en verving Muldowney’s muziek door nieuwe composities van Eurythmics. Eén nummer van Eurythmics, "Julia", was volledig te horen tijdens de aftiteling van de film. Muldowney’s belangrijkste themamuziek, met name het nationaal volkslied "Oceania, ’tis for thee", bleef echter prominent aanwezig in de film.
Radford verwierp Virgins bewerking van de film met voornamelijk de Eurythmics-muziek en uitte tijdens zijn dankwoord bij de Evening Standard British Film Awards zijn ongenoegen over het feit dat Virgin de Eurythmics-muziek aan zijn film had "opgedrongen".[6] Radford trok de film terug uit de BAFTA-prijsuitreiking uit protest tegen Virgins besluit om de muziek te wijzigen. Eurythmics reageerde met een eigen verklaring waarin ze beweerden niet op de hoogte te zijn van eerdere overeenkomsten tussen Virgin en Radford/Muldowney en dat ze het aanbod om muziek voor de film te componeren te goeder trouw hadden aanvaard.
Sindsdien is de film meerdere keren op dvd en Blu-ray uitgebracht, soms met de originele soundtrack van Muldowney, soms met de gemengde Eurythmics/Muldowney soundtrack. Sommige uitgaven bevatten zelfs beide soundtracks.[8]
Externe links
- (en)
Nineteen Eighty-Four in de Internet Movie Database - (nl) Nineteen Eighty-Four op MovieMeter
- (mul) Nineteen Eighty-Four in The Movie Database
- (en) Nineteen Eighty-Four in de database van AllMovie
- 1 2 (en) Walker, Alexander (1986). National Heroes: British Cinema in the Seventies and Eighties
. Harrap, 256–257. ISBN 0-75285-707-X. - ↑ (en) 1984 op Box Office Mojo
- ↑ Nineteen Eighty-Four. VPRO cinema.
- ↑ (en) 1984 op Rotten Tomatoes, geraadpleegd op 26 september 2025.
- ↑ (en) 1984 op Metacritic, geraadpleegd op 26 september 2025.
- 1 2 3 (en) Ryan, David (2018). George Orwell on Screen: Adaptations, Documentaries and Docudramas on Film and Television. McFarland & Company, 152–153. ISBN 978-14-766-7369-1.
- ↑ (en) Giles, Jeff, The Messy History of the Eurythmics' '1984' Soundtrack. Diffuser.fm (22 maart 2017).
- ↑ (en) 1984 (1984). Criterion.