Nikolai Lopatnikoff

Nikolai Lwowitsj Lopatnikoff
Algemene informatie
Volledige naam	Nikolaj Lvovitsj Lopatnikov (Николай Львович Лопатников)
Geboortedatum	16 maart 1903
Overlijdensdatum	7 oktober 1976
Overlijdensplaats	Squirrel Hill
Land	Keizerrijk Rusland; Verenigde Staten
Opleiding gevolgd aan	Conservatorium van Sint-Petersburg
Werk
Genre(s)	klassiek
Beroep(en)	componist, muziekpedagoog, hoogleraar, dirigent
Instrument(en)	piano
	(en) AllMusic-profiel; (en) Discogs-profiel; (en) MusicBrainz-profiel;
Portaal	Muziek

Nikolai Lopatnikoff (Russisch: Николай Львович Лопатников, Nikolaj Lvovitsj Lopatnikov) (Reval, 16 maart 1903 – Pittsburgh, 7 oktober 1976) was een Russisch-Amerikaanse componist, muziekpedagoog, hoogleraar en dirigent. Hij was als zoon het jongste van vier kinderen uit het huwelijk van Leopold Lopatnikoff (1865-1936) met Judith "Ida" Feitelberg (1868-1934).

Levensloop

Europese periode

Lopatnikoff studeerde piano aan het Conservatorium van Sint-Petersburg (Russisch: Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова) tot 1917 als zijn familie voor de achtergrond van de Russische Revolutie naar Helsinki vertrok. Hij studeerde in Helsinki verder aan de Sibelius-Akademie Helsinki tot 1920.

In 1921 vertrok zijn familie naar het Duitse Heidelberg. Hij studeerde toen ingenieurwetenschappen aan de Ruprecht-Karls Universiteit te Karlsruhe en behaalde aldaar het diploma als Ingenieur. Tegelijkertijd studeerde hij compositie bij Ernst Toch, Hermann Grabner en Willi Rehberg in Mannheim aan de Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Mannheim.

In deze tijd ontstonden het Concert nr. 1, voor piano en orkest, het Concert nr. 2 voor piano en orkest, en de 1e symfonie. Voor het festival Deutsche Kammermusik Baden-Baden 1927 componeerde hij – alsook George Antheil – werken voor het zogenoemde mechanisch piano "Welte-Mignon".^[1] Aaron Copland, die deze uitvoering op 16 juli 1927 hoorde maakte Serge Koussevitzky ermee bekend en dat was een belangrijke initiatie voor een contact met de componist Lopatnikoff en voor Lopatnikoffs toekomst. Koussevitzky gaf een orkestratie van de stukken in opdracht en bot Lopatnikoff een samenwerking aan. In het gevolg gaf het een langdurende verbinding tussen deze beide kunstenaars en het Boston Symphony Orchestra verzorgde talrijke premières van Werken van Lopatnikoff.

In 1929 werd hij onderscheiden met de Belaïeff Prijs in Parijs voor zijn Strijkkwartet nr. 2.

Amerikaanse periode

Nadat hij in de jaren 1930 in Berlijn en vanaf 1936 in Londen voornamelijk als componist gewerkt had, emigreerde hij in 1939 naar de Verenigde Staten. Hij werd hoogleraar voor compositie aan het Hartt College of Music in Hartford (Connecticut) vervolgens aan het Westchester Conservatory of Music in White Plains (New York) en uiteindelijk aan het Carnegie Institute of Technology, de huidige Carnegie-Mellon Universiteit te Pittsburgh. In 1944 werd hij genaturaliseerd tot Amerikaan. Hij leerde muziektheorie en compositie tot 1969 toen hij met pensioen ging.

Hij trouwde op 27 januari 1951 met de dichteres en schrijfster Sara Henderson Hay.

Hij werd tweemaal onderscheiden met de Guggenheim Fellowship en in 1963 werd hij opgenomen in het National Institute of Arts and Letters.

In de laatste levensjaren woonde hij in New York, waar hij in 1976 overleed.

Composities

Werken voor orkest

Symfonieën

1928: Symfonie nr. 1, op. 12
1. Allegro
2. Andante ma non troppo
3. Allegro molto
1939: Symfonie nr. 2, op. 24
1951: Symfonie nr. 3, op. 35
1. Allegro risoluto
2. Allegro molto
3. Andante
4. Allegro molto
1972: Symfonie nr. 4, op. 46

Concerten voor instrumenten en orkest

1921: Concert nr. 1 in C groot, voor piano en orkest, op. 5a
1930: Concert nr. 2, voor piano en orkest, op. 15 – opgedragen aan zijn ouders
1. Allegro energico
2. Andantino
3. Allegro molto
1941: Concert, voor viool en orkest, op. 26
1. Allegro
2. Andante
3. Allegro con brio, ma non troppo
1946: Variaties en epiloog, voor cello en orkest, op. 31a
1949-1950: Concerto, voor 2 piano's en orkest, op. 33
1. Allegro risoluto
2. Andante
3. Finale – Allegro molto vivace
Concert, voor piano en orkest, op. 5b

Andere Werken voor orkest

ca. 1922: Voorspel tot een drama, voor groot orkest, op. 3
1933: rev. 1951 Opus sinfonicum, voor orkest, op. 28
1939: Twee Russische Nocturnes, op. 25
1942: Sinfonietta, voor orkest, op. 27
1947-1949: Sinfonietta, voor kamerorkest
1953: Concertino, voor orkest, op. 30
1. Toccata: Allegro molto
2. Elegietta: Andante
3. Finale: Allegro molto vivace
1954: Divertimento, voor orkest, op. 34
1960: Music for orchestra, voor orkest, op. 39
1960: Festival Overture, voor orkest, op. 40
1963: Variazioni concertanti, voor orkest, op. 38
1964: Concerto, voor orkest, op. 43
1. Intrada
2. Scherzo
3. Aria
4. Finale
Introduction et Scherzo, voor orkest, op. 10
Partita concertante, voor kamerorkest, op. 45
Suite uit de opera "Danton", voor orkest, op. 21

Werken voor harmonieorkest

1963: Concerto, voor harmonieorkest, op. 41
Music for Band, op. 39a – bewerker: William A. Schaefer

Muziektheater

Opera's

Voltooid in	titel	aktes	première	libretto
1931-1932	Danton, op. 20	3 bedrijven	1933, Keulen en Zürich	naar Georg Büchner

Balletten

Voltooid in	titel	aktes	première	libretto	choreografie
	Melting-Pot	zes scènes	26 maart 1976, Indianapolis, Indianapolis Ballet

Vocale muziek

1923: Romans (Romance), voor zangstem en piano – tekst: Anna Andrejevna Achmatova
1924: Romans (Romance), voor zangstem en piano – tekst: Tiucher
1947: Time is Infinite Movement, voor drie stemmen
1952: Vocalise in modo russo

Kamermuziek

1928: Sonate, voor viool, piano en kleine trom, op. 9
1928: Sonate, voor cello en piano, op. 11
1931: 3 stukken, voor viool en piano, op. 17
1933: Deuxième quatuor (Strijkkwartet nr. 2), op. 6
1943: Arietta, voor viool en piano
1945: Variations and epilogue, voor cello en piano
1946: Variaties en epiloog, voor viool en cello, op. 31
1948: Sonata nr. 2, voor viool en piano, op. 32
1950: Arabesque, voor cello of fagot en piano
1962: Fantasia concertante, voor viool en piano, op. 42
C-H-A-S-E, voor een melodie-instrument en piano
Divertimento da camera, voor dwarsfluit, hobo, klarinet, fagot, hoorn, trompet, viool, cello, slagwerk en piano, op. 44
Duo, voor viool en cello, op. 8
Strijkkwartet nr. 1, op. 4
Strijkkwartet nr. 3, op. 36
Trio in a klein, voor piano, viool en cello, op. 23

Werken voor piano

1927: Toccata für Klavier, originele compositie voor het mechanisch piano van "Welte-Mignon"
1927: Scherzo, originele compositie voor het mechanisch piano van "Welte-Mignon"
1928: Sonatine, op. 7
1929: Gavotte
1930: Vijf Contrasten, op. 16
1932-1934: Dialogen: vijf stukken, voor piano, op. 18
1933: Variaties, op. 22
1. Mädchenlied
2. Abendfrieden
3. Abendgang
4. Gute Nacht...
5. Mir fiel...
6. Im April
1934: Elegietta, voor cello en piano
1943: Sonata nr. 1 in E groot, op. 29
1948: Arabesque, voor twee piano's, vierhandig
1956: Dance piece
1956: Dance piece
1957: Intervals, 7 studies, op. 37
Deux danses ironiques, op. 13
Eksprompt [Impromptu] and Prelude
Praeludium und Fuge, op. 2
Teneramente
Vier kleine stukken, op. 1

Bibliografie

Edith Borroff, J. Bunker Clark (ed.): American opera : a checklist, Detroit: Harmonie Park Press, 1992, 334 p., ISBN 978-0-899-90063-6
Kyle Smith: Catalog of the music of Pennsylvania composers, Vol. I: Orchestral Music, Wynnewood, Penn: Pennsylvania Composers Forum, 1992, 60 p.
Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
David Diamond: Nikolai Lopatnikoff, 1903-1976 published in Proceedings of the American Academy of Arts and Letters and the National Institute of Arts and Letters, second series, no. 28. New York: 1978, p. 97-99.

Referenties

↑ Beschrijving van het mechanisch piano van Welte-Mignon op de Duitstalige wikipedia

Externe links

(en) Nikolai Lopatnikoff Collection, Library of Congress
(en) Biografie
(en) Fotografie (gearchiveerd)

[1] Beschrijving van het mechanisch piano van Welte-Mignon op de Duitstalige wikipedia

[1]