Naima El Bezaz
| Naima El Bezaz | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| "Ik ben een vat vol vooroordelen. Ik ben uitgesproken. Mijn bek is te groot en ik ben te direct. Ik heb geen schil."[1] | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 3 maart 1974 | |||
| Geboorteplaats | Meknes | |||
| Overlijdensdatum | 7 augustus 2020 | |||
| Overlijdensplaats | Alphen aan den Rijn | |||
| Geboorteland |  Marokko  Nederland | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | schrijver | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1995-2020 | |||
| Werken | ||||
| Bekende werken | De weg naar het noorden | |||
| Uitgeverij(en) | Querido, Lebowski | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Prijzen en onderscheidingen | Jenny Smelik-IBBY-prijs (1996)[2] | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| ||||
Naima El Bezaz (Meknes, Marokko, 3 maart[3] 1974 – Alphen aan den Rijn, 7 augustus 2020[4]) was een Marokkaans-Nederlands schrijfster.
Biografie
In 1978 emigreerde El Bezaz vanuit Marokko naar Alphen aan den Rijn. Haar vader was het gezin voorgegaan, en werkte al in een fabriek. Als volwassene woonde ze in een Vinexwijk in Zaandam.[1]
El Bezaz heeft altijd belangstelling voor taal en schrijven gehad. Na de middelbare school ging ze studeren aan de Universiteit Leiden, maar het schrijverschap trok haar. Tijdens een lezing kwam ze in aanraking met schrijfster Yvonne Kroonenberg die haar introduceerde bij Uitgeverij Contact. In 1995, op haar eenentwintigste, verscheen haar succesvolle debuutroman De weg naar het noorden. Het boek werd bekroond met de Jenny Smelik-IBBY-prijs 1996.
Haar tweede boek, Minnares van de duivel verscheen in 2002 en bevatte expliciete erotische passages. Naar aanleiding van dit boek werden er bedreigingen op internet geplaatst.[1]
Door alle ophef raakte El Bezaz in een diepe depressie, waar ze over schreef in haar derde boek, De verstotene (2006).[1] In 2007 besloot zij een tijdlang de publiciteit te mijden vanwege de bedreigingen. Ook het vierde boek van El Bezaz, Het gelukssyndroom (2008), gaat over een jonge Marokkaanse vrouw met een depressie.
In het boek De derde feministische golf (2006) van de Vlaamse politiek filosoof Dirk Verhofstadt is El Bezaz een van de zes vrouwen die aan bod komen, naast Yasmine Allas, Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji, Nahed Selim en Naema Tahir.
In het televisieprogramma EenVandaag sprak El Bezaz op 27 augustus 2008 over haar depressie. In de zomer van 2011, toen het net beter met haar ging, viel ze thuis van de trap en brak ze haar nek, waar ze van herstelde, maar wel nog minimaal een jaar veel pijn aan had.[1]
Juist in deze periode boekte ze haar grootste verkoopsucces, met Vinexvrouwen (2010), verhalen over haar pogingen te wennen aan het burgerlijke leven in een nieuwbouwwijk (Vinexwijk), waar veel buurtbewoners ook ongelukkig zijn.
El Bezaz overleed in augustus 2020 door zelfdoding.[5][6][7] Ze was getrouwd en had twee dochters.
Bibliografie
- 1995 – De weg naar het noorden, roman ISBN 90-254-1111-8
- 2002 – Minnares van de duivel, verhalen ISBN 90-254-1675-6
- 2006 – De verstotene, roman ISBN 978-90-254-2428-2
- 2008 – Het gelukssyndroom, roman ISBN 978-90-254-2546-3
- 2010 – Vinexvrouwen, verhalen ISBN 978-90-214-3908-2
- 2012 – Méér Vinexvrouwen, verhalen ISBN 978-90-214-4237-2
- 2013 – In dienst van de duivel, roman ISBN 978-90-214-4766-7
Zie ook
Externe link
- (en) Werken van of over Naima El Bezaz in bibliotheken (volgens de WorldCat-catalogus)
- 1 2 3 4 5 Rinskje Koelewijn, ‘Ik ben een vat vol vooroordelen’. NRC Handelsblad (9 juni 2012). Gearchiveerd op 9 augustus 2020. Geraadpleegd op 8 augustus 2020.
- ↑ http://www.dutchheights.nl/prijzen/jenny-smelik---ibby-prijs; Dutch Heights; geraadpleegd op: 20 mei 2024; genoemd als: Naima El Bezaz.
- ↑ Merel Straathof, "Ik zeg nooit dat ik een goede schrijfster ben", Het Parool, 18 december 2010, pp. 16. Gearchiveerd op 22 juli 2022. Geraadpleegd op 11 augustus 2020. “Ik zit opgescheept met 3 maart 1974 op mijn geboorteakte, terwijl ik op 22 april geboren ben. Na mijn geboorte zou mijn opa mij aangeven bij de burgerlijke stand. Maar [dat is] er vier jaar lang niet van gekomen.”
- ↑ Abdelkader Benali, De schrijver in Naima El Bezaz (1974-2020) was meedogenloos. Trouw (9 augustus 2020). Gearchiveerd op 19 september 2020. Geraadpleegd op 11 augustus 2020.
- ↑ Coen Peppelenbos, Naima El Bezaz 1974-2020 overleden. Tzum (tijdschrift) (8 augustus 2020). Gearchiveerd op 8 augustus 2020. Geraadpleegd op 8 augustus 2020.
- ↑ Schrijfster Naima El Bezaz (46) overleden. Nederlandse Omroep Stichting (NOS). Geraadpleegd op 8 augustus 2020.
- ↑ Alphense schrijfster Naima el Bezaz overleden. Algemeen Dagblad (8 augustus 2020). Gearchiveerd op 15 augustus 2020. Geraadpleegd op 11 augustus 2020.
