Mussidan

In de eerste helft van de zestiende eeuw gingen de heren van Mussidan, toen de familie Gramont, over op het protestantisme. De stad werd verschillende keren belegerd en geplunderd tijdens de Hugenotenoorlogen. De stad en zijn kasteel lagen na afloop in puin en de bevolking was verdeeld tussen katholieken en calvinisten. Het kasteel werd afgebroken in 1624. Het Edict van Nantes bracht tijdelijk godsdienstvrijheid, maar in 1687 werd de protestantse kerk van Mussidan afgebroken. Verschillende protestantse families kozen voor emigratie.

Aan het einde van de achttiende eeuw was Mussidan een welvarend stadje met een markt waar onder andere vee, landbouwproducten en ijzerwaren werden verhandeld. De plaats lag gunstig op de weg tussen Bordeaux en Périgueux. Op de Isle lagen watermolens voor de productie van meel en olie. In 1820 kwam er een eerste brug over de Isle; ervoor werd gebruik gemaakt van een veerpont. De eerste houten brug werd in 1840 vervangen door een stenen exemplaar. Langs de Isle kwam er industrie die gebruik maakte van de waterkracht van de rivier. Mussidan kreeg aansluiting op de spoorlijnen Coutras - Périgueux (1857) en Marmande - Angoulême (1894). Hierdoor vestigde zich nieuwe industrie in de gemeente (fabricage van kaarsen, schoenen, ijzerwaren).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag Mussidan in Vichy-Frankrijk. Het verzet verschuilde zich in het bosgebied Forêt de la Double. Op 11 juni 1944, aan het einde van de Duitse bezetting, ondernamen lokale verzetsgroepen een aanval op de spoorlijn. Als represaille namen de Duitsers 350 inwoners als gijzelaar gevangen. 52 van hen, onder wie de burgemeester, werden gefusilleerd.

De lokale industrie beleefde een bloeitijd in de jaren na de oorlog. Maar al vanaf de jaren 1960 kreeg de industrie het moeilijk. In de volgende decennia verdween alle industriële activiteit.^[2]