Moreau de Bellaing

Moreau de Bellaing is een geslacht waarvan leden sinds 1600 van adel zijn, sinds 1817 van de Belgische adel.

De bewezen stamreeks begint met Nicolas Moreau die als zoon van Pierre Moreau in 1580 te Valenciennes werd gedoopt, eerste vermelding van een telg van dit geslacht. Zijn nazaat Pierre Moreau de Bellaing (1749-1827) vestigde zich na zijn huwelijk in Bergen en werd in 1817 erkend te behoren tot de Belgische adel, waarmee hij en zijn nageslacht in mannelijke lijn de Belgische titel van ridder verkregen, de vrouwen die van jonkvrouw. Later vestigde nageslacht zich opnieuw in Frankrijk.

In 1600 verleende aartshertog Albrecht de persoonlijke titel van ridder aan Norbert Moreau naar aanleiding van de blijde intrede van de aartshertogen in Bergen.

Jacques-Ombert Moreau en Marie-Josèphe Meniez waren de ouders van Pierre Moreau de Bellaing (Valenciennes, 22 augustus 1749 - Bergen, 25 januari 1827). Hij was de laatste heer van Bellaing, Aulnay en Bridou. Hij werd advocaat bij het Parlement van Parijs en rapporteur in het departement van Valenciennes. Hij leunde meer aan bij de provincie Henegouwen door zijn huwelijk in 1773 met Marie-Ange Recq (1752-1818) en werd zelfs gedeputeerde bij de Staten van Henegouwen.

In 1787 kocht hij een ambt van raadsheer-secretaris in de Grote Kanselarij bij de koning van Frankrijk, een ambt dat automatisch opname in de adel betekende.

In 1817 werd hij erkend in de erfelijke adel van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden met de titel ridder, overdraagbaar op alle mannelijke afstammelingen.

• Jacques Moreau de Bellaing (1777-1844), zoon van Pierre, trouwde in 1802 in Doornik met zijn nicht Justine Recq de Malzines (1786-1856). Hij koos voor de Franse nationaliteit.
  • Guy Moreau de Bellaing (1812-1892) koos eveneens voor de Franse nationaliteit. De hoofdzakelijke verblijfplaats van zijn afstammelingen was Oloron-Sainte-Marie. Onder deze talrijke afstammelingen, tot heden, heel wat militairen. Daarnaast ook hoogleraar en socioloog Louis Moreau de Bellaing (°1932) en Cédric Moreau de Bellaing (°1977), docent politieke wetenschappen en sociologie van het recht aan de École normale supérieure.
  • Charles Moreau de Bellaing (1825-1895), agronoom, burgemeester van Rotem en provincieraadslid van Limburg, trouwde in 1849 in Rotem met Éléonore de Lenarts d'Ingenop (1816-1898). Hij opteerde voor de Belgische nationaliteit (met herbevestiging van status en titel in 1877). Ze kregen drie zoons en een dochter.
    • Louise Moreau de Bellaing (1851-1917), trouwde in 1879 met Clément de Crane d'Heysselaer (1839-1929), zoon van Charles de Crane d'Heysselaer, burgemeester van Aartselaar. Ze kregen twee dochters, met afstammelingen tot heden.
    • Théodore Moreau de Bellaing (1853-1931), trouwde in 1888 in Antwerpen met Marie Gilliot (1861-1924). Ze kregen een zoon en drie dochters.
      • Marie-Louise Moreau de Bellaing (1889-1981), trouwde in 1910 in Rotem met Gaston Iweins de Wavrans (1885-1968), buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister. Ze kregen twee zoons en vier dochters, met afstammelingen tot heden.
      • Germaine Moreau de Bellaing (1892-1980), trouwde in 1919 in Rotem met Stéphane de Bissy (1891-1976), Frans officier en luchtvaartpionier. Ze kregen drie zoons en twee dochters, met afstammelingen tot heden.
      • Charles Moreau de Bellaing (1893-1963), burgemeester van Rotem, trouwde in 1923 in Luik met Suzanne de Zantis de Frymerson (1899-1964). Ze kregen twee zoons en drie dochters, met afstammelingen tot heden.
    • Léon Moreau de Bellaing (1855-1918), trouwde in 1877 in Luik met Emma de Laminne (1855-1915), kleindochter van Louis de Laminne. Ze kregen twee zoons en vier dochters.
      • Raymond Moreau de Bellaing (1889-1929), burgemeester van Dilsen, trouwde in 1916 in Donceel met Anne de Chestret de Haneffe (1892-1977), dochter van baron Charles de Chestret de Haneffe, burgemeester van Donceel. Ze kregen twee zoons en twee dochters.
        • Pierre Moreau de Bellaing (1919-1944), trad toe tot het verzet en werd gefusilleerd.
  • Paul Moreau de Bellaing (1827-1895) koos voor de Franse nationaliteit. Deze tak is in 1983 uitgedoofd.

• Luc DUERLOO en Paul JANSSENS, Wapenboek van de Belgische adel, Brussel, Gemeentekrediet van België, 1992.
• Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1994, Brussel, 1992.
• Jean-François HOUTART, Anciennes familles de Belgique, Brussel, 2008, 221.
• État présent de la noblesse belge, Annuaire 2010, Brussel, 196-213.