Mischa de Vreede

Mischa de Vreede
De Vreede tijdens de Boekenweek in 1974
Persoonsgegevens
Volledige naam	Mischa de Vreede
Geboortedatum	17 september 1936
Geboorteplaats	Batavia
Overlijdensdatum	12 mei 2020
Overlijdensplaats	Amsterdam
Geboorteland	Nederland
Opleiding en beroep
Beroep	Poëzie
Oriënterende gegevens
Jaren actief	1957-2007
Erkenning en lidmaatschap
Prijzen en onderscheidingen	Herman Gorterprijs (1959), Eline van Haarenprijs (1993)[1]
Dbnl-profiel
Website
Portaal    Literatuur

Mischa de Vreede (Batavia, 17 september 1936 – Amsterdam, 12 mei 2020) was een Nederlands dichteres en schrijfster. Zij schreef veel over haar Indische verleden.

De Vreede werd geboren in Batavia in Nederlands-Indië. Ze was dochter van onderwijzeres Lena Cornelia Varekamp en dominee Ernst Anton Adriaan de Vreede. Zij werd Henny genoemd, naar de tien jaar eerder op Ambon overleden eerste vrouw van haar vader. Van 1942 tot 1945 verbleef ze met haar moeder en broers in een jappenkamp op Noord-Sumatra.

In 1946 verhuisde het gezin naar Nederland. Haar vader was achtereenvolgens dominee in Amerongen, Egmond aan Zee, Emmen en Zetten. Na de lagere school ging De Vreede naar het Gemeentelijk gymnasium van Emmen en na de verhuizing naar Stedelijk Gymnasium Nijmegen, dat ze in 1954 zonder diploma verliet. Hierna studeerde ze een jaar aan de Academie Beeldende Kunst te Arnhem. In 1955 verhuisde ze naar Amsterdam.^[2] Toen ze 18 jaar oud was, wijzigde ze haar voornaam in Mischa.^[3] Tussen 1956 en 1959 was ze getrouwd met Johan Hendrik van Faassen met wie ze een dochter kreeg; tussen 1960 en 1969 was ze getrouwd met architect Har Oudejans met wie ze een zoon kreeg. Beide relaties eindigden in een echtscheiding.^[4] Vanaf 1970 had ze een langdurige relatie met uitgever Geert Lubberhuizen (overleden 1984).^[3]

In 1957 debuteerde De Vreede als dichteres in het driemansbundeltje Morgen mooi weer maken. In 1959 ontving zij de Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam (de latere Herman Gorterprijs) voor het gedicht Een jong meisje droomt uit de bundel Met huid en hand (poëziereeks De Windroos). Zij had toen al een kort verhaal in het toonaangevende literaire tijdschrift Podium gepubliceerd.

Vanaf 1969 leefde ze van het schrijverschap. Ze schreef onder meer columns voor de VARA-radio, recenseerde kinderliteratuur voor NRC Handelsblad en hield voor het toenmalige bureau SSS lezingen door het hele land. Ook maakte zij (reis)verslagen voor onder andere Vrij Nederland, Intermagazine en Elegance. Ze schreef onder andere de romans Onze eeuwige honger (1973), 13, een meisjesboek (1976) en Eindelijk mezelf (1979). Haar bekendste kinderboek is Selamat Merdeka (1997).

De Vreede verhuisde In 1991 van Amsterdam naar Camperduin. Daar schreef ze ook haar laatste roman, Heilige Dagen (2007) over een reis die ze met een levenslange vriendin,^[5] schrijfster Maartje Luccioni, maakte naar Lucca. In later jaren verdiepte ze zich in oral history. Op 15 augustus 2001 droeg ze bij het Indisch Monument in Den Haag haar gedicht Omstandigheden uit bundel Zeestenen voor.

Ze stierf in 2020 op 83-jarige leeftijd na een lang ziektebed.^[6]

• Website van Mischa de Vreede
• Profiel bij de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (dbnl)