Minicontainer

Een minicontainer is een kunststof vuilnisbak op twee wielen waarin huishoudelijk afval wordt verzameld.

De minicontainer dateert uit de jaren 1970. Voor de introductie van de minicontainer beschikte elk huishouden over een metalen vuilnisemmer, of zette men een plastic vuilniszak aan de straat. In 1978 begonnen sommige Nederlandse gemeenten te experimenteren met kunststofbakken.^[1][2]

Minicontainers zijn er in verschillende inhoud volumes, in de regel zijn ze ongeveer een meter hoog en gemaakt van hogedichtheidpolyetheen (HDPE). Het uiterlijk van de minicontainers is gestandaardiseerd en vloeit voort uit een Europese Norm, EN 840. Het eerste deel van deze norm gaat over tweewielige minicontainers; de norm is in Nederland overgenomen als NEN-EN 840, in België als NBN-EN 840.

In Nederland en België hebben veel huishoudens minicontainers voor verschillende soorten afval. Bijvoorbeeld een groene voor groente-, fruit- en tuinafval (gft), een blauwe voor papier en karton, een oranje voor plastic, blik en drankverpakkingen en een grijze voor het restafval. Elke gemeente voert hierin een eigen beleid. Sommige gemeentes werken naast containers ook met vuilniszakken of centraal in de wijk geplaatste (ondergrondse) containers voor verschillende soorten afval.

De minicontainers kunnen voorzien zijn van een rfi-chip. Deze wordt tijdens het ophalen van afval uitgelezen. Hierdoor kan het ophalen aan de burger in rekening worden gebracht.

De meeste minicontainers worden gebruikt als algemene vuilnisbak, voor restafval of een specifieke reststroom (bijv Groente-, fruit- en tuinafval, oud papier of kunststofafval).

In de meeste Nederlandse gemeenten worden aangepaste minicontainers gebruikt als stembus. Hierbij is de klep afgesloten en soms verzegeld en kan door een afsluitbare sleuf in de klep het stembiljet in de bus geworpen worden.

In sommige organisaties wordt een afgesloten minicontainer met een inwerp-opening gebruikt als afvalcontainer voor gevoelige documenten, die hierdoor niet uit de container gehaald kunnen worden. Deze documenten worden dan afgevoerd naar een afvalbedrijf en daar onherkenbaar vernietigd, en daarna meestal gerecycled.

Door de dikte van het plastic en de gladde wanden kunnen kleine knaagdieren niet makkelijk in een minicontainer komen. Veel (hobby)boeren gebruiken een minicontainer als droge, knaagdiervrije opslag voor veevoer.

In Nederland worden minicontainers gewoonlijk kliko genoemd, naar een fabrikant die deze in de jaren 70 op de markt bracht (Klinkenberg en Koster), of naar de Duitse fabrikant Otto.^[3]

• Afval (vuilnis)
• Afvalscheiding
• Diftar
• Glasbak
• Omgekeerd inzamelen
• Ondergrondse vuilcontainer
• Vuilnisman
• Vuilnisophaaldienst
• Vuilniswagen

Zie de categorie Wheelie bins van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.