Miet Warlop

Miet Warlop
Fruits of Labor (2016) Programmaboekje De Singel
Fruits of Labor (2016) Programmaboekje De Singel
Algemene informatie
Geboortedatum 1978
Geboorteplaats Torhout
Land België
Werk
Beroep(en) Beeldend kunstenaar, Theatermaker
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Miet Warlop (Torhout, 1978) is een Belgisch beeldend kunstenaar en theatermaker. Ze maakt installaties, mixed media-performances en voorstellingen vol objecten, sculpturen en kleurrijke performers, waaruit een energieke en uitbundige beeldtaal spreekt. Typerend voor haar werk zijn abstracte decors, opmerkelijke antagonisten en absurde humor.[1] Ze werkte onder andere met de Gebroeders Dewaele, voor haar voorstelling Inhale Delirium Exhale (2025).

Biografie

Miet Warlop werd in 1978 geboren in Torhout (België). Ze studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent (KASK), waar ze in 2003 een masterdiploma beeldende kunst behaalde. Voor haar afstudeerproject Huilend Hert, Aangeschoten Wild, een "bewoonde installatie" bestaande uit zes tableaux vivants en een "dolend onderwerp", ontving ze de Toerisme Oostende-residentieprijs van het Theater Aan Zee festival. De jury zei dat het "door zijn specifieke sfeerschepping én grote toegankelijkheid een breed publiek kan aanspreken."[2][3] Deze performance werd gespeeld door oa. Maaike Cafmeyer, Karin Tanghe, Tine Laureyns en Pieter Genard.[4]

In 2005 maakte ze SPORTBAND / Afgetrainde Klanken, een veertig minuten durende performance met twintig deelnemers. Deze voorsteling kreeg als ondertitel Requiem for Jasper. In 2022 vertelde Warlop het volgende aan het Franse magazine Les Inrockuptibles: "Het was een requiem voor mijn broer, waarin ik sport en muziek combineerde om mijn rouwverhaal te vertellen."[5]

Voor Lovepangs, een samenwerking tussen Kunstencentrum Vooruit en Museum Dr. Guislain, maakte ze in 2005 de performance Koester de Kersen. In de periode 2006-2007 werkte ze mee aan De Bank, een project van Kunstencentrum Campo in Gent, en realiseerde ze een reeks performances onder de naam Grote Hoop / Berg. Deel één heette Proposition 1: Reanimation, waarin ze "kledingstukken op stoelen schikt en herschikt op zo’n manier dat er menselijke verhoudingen uit spreken. De props worden protagonisten die langzaam hun verhaal vertellen".[6] Deel twee was Proposition 2: Reconstruction, dat omschreven wordt als "een poging om de dingen die door de tijd verloren zijn gegaan opnieuw samen te stellen. Een poging om het evidente terug avontuurlijk te maken."[7] De krant De Morgen rapporteerde over "een reeks intrigerende objectperformances. Stoelpoten met broeken werden benen, leuningen werden armen, terrasstoelen kwamen tot leven en gingen op kroegentocht."[8] Deze voorstelling werd o.a. vertoond in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam.[9]

Tijdens een Europese tournee bedacht ze de voorstelling Springville (2009), waarvoor ze het scenario schreef met filmregisseur Nicolas Provost. Ze haalde inspiratie bij Buster Keaton, Jacques Tati en Charlie Chaplin "om haar fascinatie voor objecten en slapstick in verschillende rampscenario's te gieten."[8] Knack schreef over "de bizarre wereld rond een kartonnen huis ... Gracieuze tafels op pumps, elektriciteitskasten die sterven van liefde of huizen die imploderen onder druk van alle interne intriges en emoties."[10] De titel van de performance verwees volgens Rekto Verso zowel naar Dogville, de film van Lars Von Trier, als naar het fictieve stadje Springfield uit de animatieserie The Simpsons, waarmee Warlop "benadrukt dat de catastrofe overal kan toeslaan ... Bovendien toont ze op deze manier dat het noodlot vanuit een individuele optiek niet noodzakelijk een wereldramp hoeft te zijn. Het kleine private verdriet kan onze hele leefwereld ondersteboven halen."[11] Deze voorstelling ging in 2009 in première bij Kunstencentrum Buda in Kortrijk en was verder te zien in kunstcentrum Campo[12] te Gent, De Singel in Antwerpen[13] en Kaaitheater in Brussel.[14]

Springville betekende haar internationale doorbraak[15] en tijdens de tournee voor die voorstelling verhuisde Warlop naar Berlijn, waar ze vervolgens drie jaar verbleef. Tijdens dit verblijf legde ze zich toe op beeldend werk en maakte ze een nieuwe voorstelling. Mystery Magnet ging in premiere op het Kunstenfestivaldesarts in mei 2012.[16] De voorstelling werd vertoond op verschillende internationale festivals, zoals het Singapore International Festival of Arts,[17] Internationales Sommerfestival Kampnagel[18] en de Berlin Arts Week[19] Daarnaast waren er vertoningen in Théâtre de la Cité international te Parijs,[20] Centro Matadero in Madrid,[21][22] Bozar te Brussel,[23] Beursschouwburg Brussel[24] en De Brakke Grond.[25] Volgens de website Theaterkrant toonde de voorstelling "de schoonheid en de humor van de totale destructie". Time Out magazine had het over "een van de meest bizarre producties. ... De combinatie van performance met beeldende kunst en geluid maakte de scènes die zich voor ons afspeelden steeds rommeliger, gewelddadiger, maar ook heerlijk provocerend."[26]

Dragging the Bone volgde in 2014, een voorstelling die verwees naar de verstenende blik van Medusa. Bij Buda in Kortrijk noemde men het "een solo die toont hoe wilskracht, geestdrift en ambitie ons voortdrijven."[27] "Een stuk waarin sculpturen uit gips en was op het podium worden opgebouwd door een atletische krankzinnige die door Miet Warlop zelf wordt gespeeld", verkondigde men bij Kunstenfestivaldesarts.[28] "Een reuzehandpalm, een ruimtetuig, een tunnel van gedachten, een gevangenis van de geest of een speeltuin van de ziel en het lijf," klonk het bij theater De Studio in Antwerpen.[29] Bij Centre Pompidou in Parijs had men het over "een poging van Warlop om haar werk en zichzelf te interpreteren, met behulp van een taal die zich voor de ogen van het publiek ontvouwt."[30] Verder was deze voorstelling te zien in de Beursschouwburg[31] (Brussel), HAU[32] (Berlijn) en Trafó theater in Boedapest.[33]

In 2016 bracht Warlop de concertperformance Fruits of Labor, waarvoor ze samenwerkte met de muzikanten Tim Coenen (van o.a. Few Bits, Maxon Blewitt, The Partchesz)[34] en de broers Joppe[35] en Wietse Tanghe.[36] Webzine Cutting Edge schreef: "Alles blijft maar voort tollen, zo lijkt dit stuk te suggereren. De spelers staan geregeld op een ronddraaiend element, een fonteinstraal van gekleurd water pompt zichzelf opnieuw in gang en een lang lint blijft maar slingeren rondom een tol."[37] "Een poppy, sprankelend cadeau aan een wereld waar elke vorm van sprankeling aan banden dreigt gelegd te worden," volgens Focus Knack.[38] e-tcetera had het over "bijzonder aanstekelijk podiumwerk en een publiek dat enthousiast en opgeladen buitengaat, met naast een aantal mooie vondsten ook een bijzonder knappe geluidstechniek".[39] Le Monde had het dan weer over "een aanval van delirium".[40] Deze voorstelling was o.a. te zien in Buda Kortrijk (waar ook de creatie plaatsvond),[41] De Singel in Antwerpen,[42] Théâtre du Fil de l'Eau in Pantin[43] en Théâtre Public Montreuil.[44] De muziek van Fruits of Labor werd in 2018 uitgebracht op elpee, door Flanders Music Centre.[45]

In 2017 werd een retrospectieve aan Warlop gewijd tijdens de Berlin Art Week, in het Hebbel am Ufer (HAU) theater, waar haar beeldende kunst en verschillende performances getoond werden.[46] Op de website van HAU werd haar werk als volgt omschreven: "Warlop maakt beeldende kunst met behulp van theater en ontwikkelt zo 'levende standbeelden', die zich ergens tussen absurd theater en buitenissige tableaux vivants bevinden."[47] Naast Mystery Magnet, Dragging the Bone en Fruits of Labor werd ook de performance Nervous Pictures voorgesteld.[48] Nervous Pictures was ook te zien op het Do Disturb-festival in Palais de Tokyo in Parijs.[49]

Haar eerste kindervoorstelling volgde in 2018: Big Bears Cry Too, waarin ze een performer "laat biljarten met levensgrote pillen, tanden uit een gebit laat schieten of knuffelberen uit hun vel laat barsten en roze ballonnen doet klappen met een lachend kunstgebit."[50] De Theaterkrant omschreef het als een reis met "een tuig dat ons door de ruimte naar andere werelden brengt, met voor kinderen herkenbare en gegeerde figuren en voorwerpen. ... (De performer) sluit slangen aan om daaruit witte verf te laten vloeien en laat dat wit zich mengen met andere kleuren, hij zet een windturbomachine aan, bouwt een grote vreselijke sneeuwman, enzovoorts."[51] De Morgen schreef over deze voorstelling: "Het was te denken dat een volbloed kunstenaar als Miet Warlop geen toegevingen zou doen ... Bijgevolg worden in Big Bears Cry Too de kleine kijkertjes ongecensureerd ingewijd in haar grillige universum vol fascinerende creaturen."[52] Big Bears Cry Too ging in premiere in theater hetpaleis te Antwerpen[53] en was te zien op het Theaterfestival Boulevard[54] in 's-Hertogenbosch, International Summer Festival Kampnagel,[55] La Biennale de Lyon[56] en in kunstencentrum Stuk in Leuven,[57] Buda in Kortrijk,[58] HAU in Berlijn,[59] Tanzhaus NRW Düsseldorf,[60] Black Box theater in Oslo,[61] Teatro Madrid[62] en Teatro Nacional São João in Porto.[63]

Ook in 2018 zag de voorstelling Ghost Writer and the Broken Hand Break het levenslicht. Hiermee creëerde Warlop "een moderne en westerse versie van het soefiwervelen dat we associëren met derwisjen, waarbij drie performers een uur lang op het podium om hun as tollen."[64] Terwijl ze ronddraaiden, maakten de drie performers ook samen muziek, schreef webzine Theaterkrant: "Het dansen wordt geen moment gestopt. Een technicus biedt met een rituele knieval instrumenten aan aan de derwisjen, die ze in volle vlucht moeten grijpen zonder de flow van de draaibeweging te verstoren."[65] Deze voorstelling was te zien bij Montpellier Danse [66] en tijdens de Biennale in Venetië in 2019.[67] Verder was ze te zien in verschillende theaters, zoals De Singel[68] in Antwerpen, Theater Stuk in Leuven,[69] Minardschouwburg in Gent,[70] Kaaitheater Brussel,[71] De Brakke Grond in Amsterdam,[72] HAU in Berlijn[73] en La Comédie de Valence.[74]

Tijdens de lockdown in het kader van de coronapandemie ontwikkelde Warlop in 2021 het "online platform" Slamming Doors. Deze sitcom, of "een deurenkomedie met een twist", fungeerde "als een plezierplatform waarin samenwerkingen, discussies en andere artiesten en hun praktijk aan bod kwamen."[75] De verschillende afleveringen zijn te zien op Warlops Youtubekanaal.[76]

2021 bracht ook After All Springville, waarin ze haar voorstelling Springville uit 2009 heropvoerde,[77] met de terugkeer van een groot kartonnen huis en een elektriciteitskast en een tafel met menselijke benen. Warlop "schept een absurdistische wereld: maf, knotsgek, maar niet potsierlijk en would-be olijk. Alles zit gegoten in een strakke en goed getimede scenografie", schreef Theaterkrant.[78] De Morgen had het over "de poëzie van de anomalie, de kracht en kwetsbaarheid van datgene wat afwijkt van de norm."[79] Met de toevoeging van de installatie Disasters and Amusement Parks mixte Warlop de bestaande show tot een nieuw geheel.[80] Deze voorstelling liep in Stuk,[81] De Singel,[82] Kaaitheater,[83] CC Belgica in Dendermonde,[84] Théâtre National de Nice,[85] Théâtre Dijon Bourgogne[86] en Théâtre Villette in Parijs.[87]

Op het Festival van Avignon in 2022 ging Warlops voorstelling One Song in premiere,[88] die ze maakte nadat NTGent-voorzitter Milo Rau haar vroeg om het vierde hoofdstuk te maken in zijn theatercyclus Histoire(s) du théâtre. De vorige delen waren van de hand van Faustin Linyekula, Angélica Liddell en Rau zelf."[89] Warlop bouwde hiervoor verder op haar performance Sportband / Afgetrainde Klanken, waarbij "de metafoor die ze daar gebruikte als requiem voor haar broer kan worden gelezen als een palimpsest voor One Song".[90] Toen Rau haar vroeg om te werken rond de vraag "Wat betekent theater voor jou?", vond ze dat "een ongelooflijke vraag" vertelde ze aan de krant De Tijd: "De dingen zijn voor mij begonnen toen ik alles verloren ben. Ik was net afgestudeerd, had een prijs gewonnen op Theater Aan Zee en moest dan een nieuwe performance maken, en plots stierf mijn broer." Daarom gooide ze zich op haar werk en pas 20 jaar later besloot ze om net door die vraag van Rau "haar verdriet te kanaliseren en uit te werken tot een volwaardige voorstelling."[91] Voor de tekst werkte Warlop samen met auteur Jeroen Olyslaegers.[92]

One Song werd zeer goed ontvangen, waarbij "het lovende kritieken regende in binnen- en buitenland".[93] The New York Times beschreef de voorstelling als volgt: "Een groep muzikanten/deelnemers speelt één nummer steeds opnieuw, terwijl ze een extreme workout doen. ... Terwijl de artiesten zich volledig uitputten, worden ze aangemoedigd én uitgejouwd." ... "Deze wilde, opwindende studie in absurditeit leverde een staande ovatie op in Avignon", besloot de Amerikaanse krant.[94] In The Guardian schreef men "Warlops werkelijke opzet is om ons via de duidelijke humor en futiliteit te leiden naar vragen over het doel van menselijk handelen, samenwerking en de brute en universele cyclus van verdriet."[95] In De Standaard had men het over "een razende trip die een behoorlijk engagement vraagt van het publiek, maar die afgaande op de staande ovatie en de enthousiaste reacties aankomt als een uppercut."[96] One Song was verder reeds te zien in De Singel,[97] Théâtre National Wallonie-Bruxelles,[98] La Maison de la Culture de Tournai,[99] Palais des Beaux Arts de Charleroi,[100] Théâtre de Liège[101] en Onassis Foundation in Liechtenstein.[102] "De kern van deze voorstelling zindert door in de prachtige song van componist en musicus Maarten van Cauwenberghe, gezongen door Wietse Tanghe", schreef Theaterkrant;[103] en dat ene lied verscheen in 2023 ook op een 45-toeren single.[104]

In 2024 maakte Warlop met muzikant/producer Micha Volders (gekend van onder andere El Guapo Stuntteam en Vermin Twins) het album ICCHĀ, dat verscheen op het Mutropia-platenlabel.[105] Deze release kwam voort uit de performance Chant For Hope, die ze maakten in samenwerking met zeven lokale performers uit Dhaka in Bangladesh, die draaide "rond de muzikale cadans en het rijke erfgoed van de Bengaalse taal."[106] De track OK GO ঠিক আছে যাও werd vooruitgestuurd als single.[107]

Op 18 mei 2025 ging Inhale Delirium Exhale in premiere op Kunstenfestivaldesarts in de Hallen van Schaarbeek.[108] Voor deze voorstelling werkte Warlop samen met David en Stephen Dewaele van Soulwax en 2manydjs. Toen de krant De Tijd hen vroeg of ze "een soundtrack maakten voor Warlop", antwoordde Stephen Dewaele: "We maken muziek die past bij de beelden die Miet op het podium creëert. We proberen in haar hoofd te kruipen." David Dewaele vuldde aan: "Eigenlijk stellen wij ons ten dienste. Het is haar voorstelling, niet de onze."[109] De voorstelling speelde met zes kilometer stof (zijde en kasjmier) die "uit de hemel vallen, worden ontrold, en door een kanon met luchtdruk de lucht ingeschoten.[110] Webzine Pzazz omschreef de voorstelling als "scenografisch straf. ... De gigantische hoeveelheid stof vormt telkens weer beelden die je met minder niet kan bereiken. ... Je blijft bewonderend, afstandelijk kijken naar wat er zich voor je ontvouwt."[111] De recensent van De Standaard schreef: "De 6 kilometer aan kleurrijke stof, zijde en kasjmier, wordt ontrold of opgerold, in de lucht of op de grond. Het Ievert bijwijlen prachtige beelden op, maar ook veel geworstel met materie."[112] De Volkskrant gaf de voorstelling vier sterren: "Warlop, in navolging van verpakkingskunstenaar Christo, vermijdt eenduidigheid. Na afloop hap je naar adem."[113] Le Figaro had het over "een aaneenschakeling van verrassende beelden."[114] Deze voorstelling was verder reeds te zien op de Biennale Danse Lyon,[115] Théâtre La Villette in Parijs[116] en in De Singel te Antwerpen.[117]

In 2026 vertegenwoordigt ze Belgie op de Biennale van Venetie.

Voorstellingen

Onderscheidingen

  • 2004 - Huilend Hert, Aangeschoten Wild - Toerisme Oostende-residentieprijs, Theater aan Zee.[151]
  • 2022/2023 - One Song - Prix de la meilleure performance, Syndicat professionnel de la Critique de Théâtre, Musique et Danse.[152]
  • 2023 - One Song - Mime/performance award, Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD).[153]

Referenties

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.