Mick Paauwe

Mick Paauwe
Algemene informatie
Geboortedatum	15 september 1966[1]
Geboorteplaats	Den Haag[2]
Overlijdensdatum	13 september 2020
Overlijdensplaats	Vlaardingen
Opleiding gevolgd aan	Rotterdams Conservatorium
Werk
Genre(s)	Latin jazz
Beroep(en)	contrabassist, basgitarist, componist
Instrument(en)	contrabas, basgitaar, baby bass
(en) Discogs-profiel
Portaal    Muziek

Mick Paauwe (Den Haag 15 september 1966 – Vlaardingen, 13 september 2020) was een Nederlands contrabassiste en basgitariste gespecialiseerd in latin jazz.

Ze maakt kennis met de muziek van Zuid-Amerika en de Caraïben tijdens haar jeugd toen het gezin onder aanvoering van vader die ingenieur was daarnaartoe uitgezonden werd. Bij terugkomst in Nederland zag het er echter nog niet uit dat ze de muziekwereld zou binnenstappen. Ze wilde eerst iets doen binnen de handarbeid, maar al snel kreeg de muziek haar te pakken. Tussen 1993 en 199 studeerde ze bas in allerlei vormen aan het Rotterdams Conservatorium, die een afdeling Latin bood. Ze studeerde af op de Baby-bass (een staande elektrische contrabas); een primeur binnen Nederland.

Na haar opleiding startte ze BYE-YA!, een kwintet binnen de latinjazz met onder meer Jens Kerkhoff (ze heeft een waanzinnige groove), Randal Corsen en Jarmo Hoogendijk. Daarnaast was ze ook freelance-bassist in allerlei ensembles. In de 21e legde ze zich onder invloed van levensgezel in de periode 2003-2009 Arend Niks toe op theatermuziek en -optredens. Ze speelde met onder andere het Noord Nederlands Toneel (Frankenstein) en Orkater en stond af en toe op festival Parade. Door de jaren heen trad ze op met Bongomatik (van haarzelf) en Spijkers (van Joost Spijkers) op. Ze was tevens te horen en zien bij theatergroep Nieuw Niks met Roos Drenth en Arend Niks. Ze speelde ook bij CRAM van Corrie van Binsbergen.

Paauwe overleed ten gevolge van alvleesklierkanker, die haar sinds voorjaar 2020 in zijn greep hield. Behandelingen mochten niet baten. Ze overleed op 53-jarige in een hospice, van waaruit ze nog regelmatig berichten zond over haar ziekteproces. Ze werd daarin begeleid door echtgenote Corrine Bot met wie ze samen in 2010 de korte film Slow motion suicide heeft gemaakt, dat te zien was op International Film Festival Rotterdam (IFFR 2010).^[3] Spijkers verzorgde in 2022 een klein eerbetoon met uitvoeringen van hun lied Welkom thuis (programma Hotel Spijkers), in de bijbehorende show was een portret van haar te zien.

Ze streed zonder opgeheven wijsvinger voor een betere wereld, was bijvoorbeeld vegetariër:

Wat je wel voor mij zou kunnen doen zijn dingen die je eigenlijk voor jezelf, de mensen om je heen en de hele wereld zou kunnen doen: lief zijn voor elkaar, minder vlees eten, plastic dat op straat of in de natuur ligt oppakken en weggooien, wat minder consumeren

— Paauwe (2020)