Michel Piens

In 1962 introduceerde hij gewichttraining in het Belgisch-Nederlands hardrijden alsook de specifieke conditietraining voor het hardrijden in België. Hij had de steun van Dr. Frans Van den Bossche (hoofd topsport Bloso), waardoor hij regelmatig gegevens ontving van Amerikaanse universiteiten in verband met trainingswetenschappen.

Dr. Walter Luyten uit Antwerpen heeft hem geïntroduceerd in de toenmalige Vlaamse vereniging Specialisten Sportgeneeskunde, welke nadien samengegaan is met de Vlaamse Vereniging voor Sportgeneeskunde en Sportwetenschappen.

Op landelijk niveau was hij succesvol. Zijn schaatsprestaties, evenals die van Linda Rombouts, zouden volgens de Leidsche Courant een gunstig invloed hebben op de belangstelling voor het langebaanschaatsen in België. Zo gingen volgens de krant plannen op voor de bouw van een kunstijsbaan in Tielt.^[7] Deze is er uiteindelijk niet gekomen.

Volgens een bericht in de Trouw werd Piens gekwalificeerd voor de Olympische Winterspelen in Grenoble in 1968, maar zou hij zich bewust zijn van het niveauverschil met de internationale top en bedankte hij ervoor.^[4] Desalniettemin waren de mogelijkheden voor de Belgische schaatsers in die tijd aanzienlijk gegroeid. Zo maakte Piens deel uit van een select groepje hardrijders die financieel gesteund werd door de Belgische ministerie van sport:^[4] Zijn onkosten werden geheel vergoed en zijn reguliere salaris werd doorbetaald - in het dagelijkse leven was hij ambtenaar.^[5][8] In zijn tijd vormde Piens de top van het Belgische langebaanschaatsen.

De fysieke faciliteiten in het land waren destijds echter ondermaats. België had slechts kleine ijsbanen die alleen geschikt waren voor kunstrijden of ijshockey, en Piens zag zich genoodzaakt om voor zijn voorbereiding op het seizoen van het langebaanschaatsen uit te wijken naar de 400 meter lange kunstijsbanen in Nederland. Hij trainde aanvankelijk in Eindhoven en soms in Heerenveen. Ook had hij een trainingskamp op het kunstijs van het Deventer IJsselstadion, onder de hoede van de Deventer IJsclub en kunstijsbaandirecteur Piet Bergström.^[6] Zijn prestaties op de langebaan bleven echter in de schaduw van die van de internationale top. Zo haalde hij op de Europese kampioenschappen schaatsen allround van 1971 en 1972 respectievelijk de 33e en 30e plaats.^[9] Desalniettemin was hij in de running voor het Belgisch Olympisch team voor de Olympische Winterspelen van Innsbruck in 1976, tezamen met Linda Rombouts en Gilbert Van Eesbeeck.^[10]

In maart 1961 nam hij deel aan zijn eerste wedstrijd over 500 meter die hij won.

Shorttrack werd in 1967 officieel erkend door de Internationale Schaatsunie (ISU) als een zelfstandige discipline en internationale competities werden vanaf 1976 georganiseerd. Zo werd dat jaar het eerste wereldkampioenschap shorttrack in de Verenigde Staten gehouden. Daar vormde Piens met Richard Lecomte en David Davids het Belgische trio dat brons won in de disciplines 3.000 en 5000 meter aflossing.^[11][12]

Piens stichtte drie Belgische snelschaatsclubs: Turnhout Tornado's (Turnhout), Die Swaene Snelschaatsclub (Heist op de Berg) en Ice Racing Team Antarctica (Wilrijk, sinds 2021 met Antwerpse Kunstschaatsclub Ruggeveld gefuseerd tot Ice Diamonds Antwerp).

Hij was gedurende een aantal jaren trainer van de Belgische nationale shorttrackploeg.^[13] In 1979/1980 was hij trainer/bondscoach van de Nederlandse nationale shorttrackploeg (KNSB).^[14]

Baanrecords

Piens brak het baanrecord van Berlijn, op naam van Erhard Keller, over 1.000 m in 1:33.3 min, op een baan van 200 m. Hij brak voorts het baanrecord van Bazel, op naam van Hansruedi Widmer, over 500 m in 42.5 s, op een baan van 250 m.