Melanesische talen

De Melanesische talen zijn in de taalkunde een verouderde term die verwijst naar de Austronesische talen van Melanesië: dat wil zeggen de Oceanische, Oost-Malayo-Polynesische of Centraal-Oost-Malayo-Polynesische talen, met uitzondering van de Polynesische en Micronesische talen. Een typische classificatie van de Austronesische talen rond 1970 zou ze indelen als de volgende takken:

Fylogenetische verwantschappen

Het is nu bekend dat de Melanesische talen geen genealogische groepering vormen: ze zijn op zijn best een parafyletische en zeer waarschijnlijk polyfyletische groep. Net als Papoeatalen wordt de term nu gemakshalve gebruikt en soms tussen aanhalingstekens geplaatst. Hoewel de term in ieder geval in het begin gedeeltelijk raciaal in plaats van taalkundig was, zijn de Melanesische en andere Centraal-Oost-Malayo-Polynesische talen typologisch vergelijkbaar, omdat het de Austronesische talen zijn die het meest zijn geherstructureerd onder invloed van verschillende Papoea-taalfamilies.

Wat betreft fylogenetische verwantschap verwijst "Melanesische talen" dus naar een heterogene verzameling taalfamilies:

Talen van Melanesië

Volgens één telling zijn er 1319 talen in Melanesië, verspreid over een klein gebied. De verhouding van 716 vierkante kilometer per taal is verreweg de hoogste taaldichtheid per landoppervlakte ter wereld, bijna drie keer zo hoog als in Nigeria, een land dat bekendstaat om zijn grote aantal talen op een compact oppervlak.

Naast dit grote aantal inheemse talen zijn er ook diverse pidgin- en creoolse talen. De meest bekende hiervan zijn Tok Pisin, Hiri Motu, Solomon Islands Pijin, Bislama en Papoea-Maleis.

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.