Maurits Groen

Tijdens zijn studie politicologie raakte Groen geïnteresseerd in milieuproblematiek en ontwikkelingssamenwerking. Hij was van 1978 tot 1982 hoofdredacteur van het blad Milieudefensie. Daarna werkte hij als onafhankelijk journalist en communicatieadviseur op het gebied van duurzaamheid. Hij is oprichter van adviesbureau Maurits Groen Milieu & Communicatie(1982- heden).

Groen werkte mee aan radio- en tv-programma's zoals ‘Vroege Vogels’ en ‘Puur natuur’, en de tv-documentaires 'Krijgt de Club van Rome toch gelijk', ‘De glazen velden’ en ‘Een reus op lemen voeten’. In de jaren tachtig en negentig was hij direct betrokken bij de ontwikkeling van de eerste milieubeleidsplannen van het ministerie van VROM.^[1]

Hij organiseerde o.a. in het Amsterdamse Theater Tuschinski grote landelijke premières van films met een boodschap op het gebied van duurzaamheid, te beginnen in 2006 met An Inconvenient Truth over klimaatverandering, in aanwezigheid van de maker van de film, de voormalig Amerikaans vice-president Al Gore, en daarna The 11th hour (Leonardo DiCaprio 2007), The Age of Stupid (2009) en Silent Snow (2011), Chasing Ice (2012), Before the Flood (Leonardo DiCaprio 2015, Beyond Zero (2021), Green Musketeer (2024). In 2009 organiseerde hij de Nederlandse tournee van de 'Klimaattrein' die aansluitend doorreed naar Denemarken met aan boord de Nederlandse delegatie aan de klimaattop in Kopenhagen, en in 2015 organiseerde hij een rondreis met 'De Groene Top-trein door Nederland als voorloper van 'The Train to Paris' naar de klimaatonderhandelingen in de Frans hoofdstad.

In 2009 nam hij samen met Camille van Gestel het succesvolle initiatief tot het volledig klimaatneutraal maken van het FIFA WK-voetbal 2010 in Zuid-Afrika door miljoenen gloeilampen te vervangen door led-verlichting.^[2]

In 2010 was Groen medeoprichter van de duurzame bedrijven Greenem en DoTheBrightThing. In 2011 richtte hij, weer samen met Camille van Gestel, het bedrijf Off-Grid Solutions op dat een zeer efficiënte, op zonne-energie werkende led-lamp produceert die betaalbaar is voor mensen in de derde wereld.^[1] Deze lamp (de WakaWaka genaamd) is door talrijke hulporganisaties ingezet als noodverlichting in crisisgebieden.^[3] Later was Groen ook mede-oprichter van enkele andere bedrijven, waaronder Kipster, Speed-Dryer en Bamboi, en is hij onder meer betrokken bij Solarge.

Groen treedt veelvuldig op als spreker en voorzitter bij bijeenkomsten over duurzaamheid en ondernemerschap. Daarnaast vervult/vervulde hij een aantal nevenfuncties, zo was of is hij voorzitter van Pakhuis de Zwijger, OneWorld, Stichting Urgenda, ambassadeur van de Nacht van de Nacht, bestuurslid van de Dick de Zeeuw Foundation en oprihter/voorzitter van de Stichting 'Milieubende- (milieutheater, -educatie en -actie in het basisonderwijs). Ook was/is Groen lid van Stichting Urgenda, de Stuurgroep Duurzame Dinsdag, van Stichting Ignite A Better Future, de Nederlandse Raad van Advies van de Club van Rome, de beoordelingscommissie 'Transparantie Benchmark', de Colleges van Deskundigen Non-Food van SMK en van Stichting Thuiswinkel, hoofdredacteur van MilieuMagazine (inmiddels: NU Duurzaam) en redactielid van het vaktijdschrift MILIEU.

Hij ontving in 2010 voor zijn verdiensten het 'Duurzame lintje' uit handen van de minister van VROM. Groen had vanaf de eerste editie elk jaar een hoge classering in de Duurzame 100 van het dagblad Trouw, tot hij in 2015 de eerste plaats bereikte; daarna was hij drie jaar jurylid.^[4]