Maryline Salvetat

In haar jeugd deed Salvetat aan zwemmen. Ze stapte kortstondig over naar volleybal, dat beter bij haar zus paste, en ging daarna hardlopen. Op veertienjarige leeftijd volgde ze haar broer en begon met wielrennen. Al gauw bleek ze talent te hebben, zowel op de weg als op de baan. Dat de dichtstbijzijnde wielerbaan in Foix lag, 130 kilometer van Castres vandaan, maakte het enthousiasme voor het baanwielrennen niet minder.^[1]

In 1990 won ze haar eerste Franse kampioenschap op de baan en een jaar later haar eerste op de weg bij de junioren.^[2] In 1992 boekte ze vierde plaatsen op zowel de weg als de baan, tijdens de wereldkampioenschappen voor junioren.^[3]

In 1992 startte Salvetat met een studie medicijnen. Na een knie-operatie in het eerste jaar, keerde ze terug op topniveau. Ze kreeg als eerste vrouw een topsport-contract van haar opleiding en kwam uit voor Franse nationale ploegen. Salvetat voltooide haar opleiding, behaalde diploma's sportvoeding en sportpodologie. Ze werkte daarna als arts en deed het wielrennen erbij; ze had niet de luxe om net als Jeannie Longo van het fietsen rond te komen. Nadat ze met een gebroken rib wereldkampioene veldrijden was geworden, moest ze snel naar huis om een avonddienst te draaien.^[1]

Als dokter sprak ze openlijk over het gebruik van EPO en andere soorten van doping en waarschuwde haar collega's en de buitenwereld voor de gevaren ervan. In 1996 tijdens de Ronde van Bretagne, liet een renster haar de grote schoenendoos vol medicamenten zien die zij nam.^[1] In 1998 hoorde ze in Italië tijdens het douchen een mannelijke stem. Het was een renster die zoveel testosteron had genomen, dat ze leek op een intersekse persoon met mannelijke genitaliën. Tijdens La Grande Boucle féminine 1999, belandde ze op een hotelkamer met spuitende collega's. Ze wilde in gesprek gaan, waarschuwde hen, maar werd buitengesloten. Er werd duidelijk valsgespeeld. In de jaren daarna, voelde een derde plek vaak als een morele overwinning.^[3]

Op de weg werd Salvetat in 2003 tweede op het Franse kampioenschap. In 2007 won ze het Franse kampioenschap tijdrijden, voor Longo. In 2006 en 2008 won ze brons en zilver. In 2006 werd ze tweede in La Grande Boucle féminine achter Nicole Cooke. In 2008 nam Salvetat deel aan de wegrit en tijdrit van de Olympische Spelen in Peking.

In het veld werd Salvetat vijfvoudig Frans kampioene en viervoudig Frans vicekampioene. Daarmee behaalde ze hetzelfde aantal nationale ereplaatsen als haar grote concurrente Laurence Leboucher, wereldkampioene veldrijden in 2002 en 2004. Salvetat werd tweede op het WK van 2004 en kampioene in 2007. In internationale crossen kwamen ze toppers tegen zoals Daphny van den Brand, Hanka Kupfernagel en Marianne Vos.

In 2009 stopte Salvetat met topsport. Het Franse veldrijden werd daarna vertegenwoordigd door een nieuwe generatie met Caroline Mani, Lucie Chainel-Lefèvre en Pauline Ferrand-Prévot. Salvetat bleef betrokken als arts van de Franse ploeg.^[4]

In 2018 en 2019 nam Salvetat deel aan het WK veldrijden voor Masters (45-49) in Mol. De renster van Sorèze Vélo Club veroverde in 2018 het goud en een jaar later het zilver.^[5][6] In november 2023 reed ze mee bij de elite vrouwen in de Coupe de France cross in Albi en werd daarin dertiende (van 41). In 2024 werd ze Europees kampioene bij de Masters (50-54) in het Spaanse Pontevedra.^[7]

2005

• Roc d'Azur
• 2 Frans kampioenschap