Marlène Canguio

In 1960 werd Canguio voor het eerst geselecteerd voor de Franse nationale atletiekploeg. Op 16 juli won ze de 80 meter horden en hoogspringen in een interlandwedstrijd in Boulogne-sur-Mer tegen België. Twee jaar later werd ze geselecteerd voor de Europese kampioenschappen atletiek in Belgrado.

... j’étais la seule noire participante et je prenais conscience que je représentais quelque chose. Je suis rentrée sur la piste, on avait les applaudissements. Ils n’étaient pas que pour moi mais je les prenais pour moi.^[2]

Ze bereikte de halve finale in de 80 meter horden, waarin ze als vierde eindigde. Ze nam ook deel aan de 4 x 100 meter sprint, maar de Franse ploeg geraakte niet voorbij de reeksen.

In 1963 werd ze voor het eerst Frans kampioen op de 80 meter horden. Ze versloeg haar rivale Denise Guénard in een tijd van 11 seconden. In 1964 werd ze opnieuw Frans kampioen in een tijd van 10,8 seconden, een nationaal record.

In datzelfde jaar werd ze geselecteerd voor de Olympische Spelen van Tokio, als eerste sporter uit Guadeloupe ooit. Op de 80 meter horden slaagde ze er niet in voorbij de reeksen te komen, maar ze behaalde wel de finale in de 4 x 100 meter. Daarin eindigden de Franse vrouwen als achtste.^[3]

Na de Spelen legde Canguio zich toe op andere disciplines dan het hordenlopen. Ze werd in 1967 Frans kampioen in het verspringen en deed ook mee aan competities in de sprint en de pentatlon. Ze werd lid van de Racing Club de France (RCF) in 1968. Ze werd geselecteerd voor de Olympische Spelen van Mexico, maar ze moest afzeggen omwille van een blessure. In 1969 liep ze het eerste nationale record op de nieuwe discipline van de 100 meter horden, die vanaf de Spelen van 1972 de 80 meter horden voor vrouwen verving. Ze had al het nationale record op de 80 meter horden. Ze behaalde tijdens haar carrière in totaal vier Franse titels in individuele nummers en zeven in estafette.

Canguio was geen professioneel atleet. Ten tijde van de Olympische Spelen werkte ze als stenograaf en typist voor een bank en moest ze verlof nemen voor haar reis naar Tokio.

In 1970 moest ze haar sportieve loopbaan staken door een zeldzame ziekte. Ze keerde terug naar Guadeloupe. Ze woonde in Sainte-Rose, in de plaats Morne Rouge, waar ze op 82-jarige leeftijd na een slepende ziekte overleed op 25 januari 2025.^[4] Ze werd op 8 februari begraven op de begraafplaats van Sainte-Rose na een uitvaartdienst in de Sainte-Rose-de-Limakerk.^[5]