Marcel Crok

Marcel Crok
Algemene informatie
Geboortedatum 1971Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats Amersfoort
Werk
Beroep journalist,[1] politicus[2]Bewerken op Wikidata
Politiek
Politieke partij Libertaire Partij
Verkiezings­deelname Tweede Kamerverkiezingen 2025
Persoonlijk
Woonplaats Hillegom
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie bewerken.

Marcel Crok (Amersfoort, 1971) is een Nederlandse wetenschapsjournalist. Hij is vooral bekend geworden met het schrijven over de klimaatwetenschap en het klimaatdebat, waarin hij standpunten inneemt die afwijken van die geaccepteerd zijn in de mainstream klimaatwetenschap.

Daarnaast is Crok mede-oprichter van de Stichting Climate Intelligence (CLINTEL). Deze organisatie wil actief deelnemen aan het debat en invloed uitoefenen op besluitvorming; Critici wijzen op desinformatie en banden van de stichting met onder andere de olie-industrie.

Biografie en loopbaan

Na zijn studie scheikunde (1989-1995) aan de Universiteit van Amsterdam en de Rijksuniversiteit Leiden en een stage bij het Chemisch Weekblad (tegenwoordig C2W), werd Crok in 1997 freelance wetenschapsjournalist. In 2001 werd hij redacteur bij Technologietijdschrift De Ingenieur en vanaf 2003 bij maandblad Natuurwetenschap & Techniek (NWT).

In 2005 publiceerde Crok in NWT Magazine een kritisch artikel over de Hockeystickgrafiek. Dit artikel bezorgde hem de prijs Glazen griffioen op, een aanmoedigingsprijs van de Vrije Universiteit Amsterdam voor jonge wetenschapsjournalisten.[3] In 2011 bracht hij het boek De staat van het klimaat uit.[4]

Stichting Climate Intelligence (CLINTEL)

In 2019 richtte hij samen met de emeritus hoogleraar geofysica, Guus Berkhout de stichting CLINTEL op. Volgens deze stichting heeft zij als doel om objectief te berichten over klimaatverandering en -beleid, door het genereren van kennis over en inzicht in de omvang, aard, oorzaken en gevolgen van klimaatverandering en het klimaatbeleid. De stichting wil deelnemen aan debatten over klimaatwetenschap en -beleid, en deelnemen aan deze besluitvormingsprocessen.[5]

De activiteiten van de stichting CLINTEL worden door critici "de nieuwste herhaling" in een bredere desinformatiecampagne genoemd. Zij beargumenteren dat al decennialang argumenten verspreid worden, die al lang door de (klimaat-) wetenschappelijke gemeenschap zijn weerlegd. Verder wijzen zij er op dat haar standpunten vooral worden onderschreven door technici, medici en petroleum-geologen, maar amper door mensen met een achtergrond in de klimaatwetenschap. Volgens de kritiek bestaan er ook banden tussen de stichting en belangengroepen voor de olie-industrie en fossiele brandstoffen.[6]

Verdere schrijversloopbaan en politiek

Crok was, samen met Andy May, wetenschapsredacteur van het boek The frozen climate views of the IPCC dat in 2023 uitkwam. Er droegen wetenschappers zoals natuurkundigen en een scheikundige aan bij.[7][8]

In 2025 sloot Crok zich aan bij de Libertaire Partij en stelde hij zich als lijstduwer kandidaat voor de Nederlandse Tweede Kamerverkiezingen van dat jaar.[9]

Klimaatstandpunt en debat

Crok positioneert zichzelf als een realist en optimist en hij pleit ervoor dat klimaatbeleid meer wordt gebaseerd op wat hij ziet als degelijke wetenschap, zorgvuldige kosten-batenanalyses en met meer oog voor sociale rechtvaardigheid.[10] Vanwege zijn standpunten wordt hij een klimaat-ontkenner en wel eens de ‘superbadguy’ in het klimaatdebat genoemd.[11]

Klimaatverandering is volgens Crok een reëel verschijnsel, maar hij betwijfelt de snelheid en de ernst waarmee de opwarming zich voltrekt. Volgens hem wijzen observaties vaak op een lagere klimaat-gevoeligheid dan in de hogere verwachtingen van bijvoorbeeld de wetenschappelijke werkgroep van de Verenigde Naties, het IPCC. Daarom meent Crok dat de urgentie die in politiek en media wordt benadrukt overdreven is. Volgens hem is er meer tijd om over te schakelen op CO₂-arme technologieën. Crok is van mening dat de noodzakelijke maatregelen niet ten koste mogen gaan van mensen met een kleinere portemonnee. Hij is van mening dat het huidige klimaatbeleid de ongelijkheid in welvaart vergroot, doordat het vooral welvarende groepen bedient.[10]

Ook bekritiseert Crok de manier waarop het klimaatdebat wordt gevoerd. Volgens hem zouden instituten zoals het KNMI, het PBL en het IPCC te weinig ruimte laten voor kritische geluiden en andere inzichten.[12]

Deze standpunten vonden hun oorsprong in Crok's in 2011 verschenen boek "De staat van het klimaat", waarin hij de onderbouwing van het IPCC onderzocht en bekritiseerde. Crok richtte zich met name op onzekerheden met betrekking tot klimaatgevoeligheid, en op de betrouwbaarheid van klimaatmodellen.

Het boek werd in de wetenschap met scepticisme ontvangen. Crok zou bijvoorbeeld het effect van CO₂ onderschatten, en te veel vertrouwen op verzachtende mechanismen die de aarde koeler zouden houden. Daarnaast werd opgemerkt dat Crok weinig aandacht had voor de andere kant van de discussie en deed alsof het IPCC een extreem scenario schetst, terwijl klimaat-sceptici redelijker alternatieven presenteren. In werkelijkheid, stelden klimaatwetenschappers, neemt het IPCC een voorzichtige middenpositie in binnen het wetenschappelijk debat.[13]