Lymfangiogenese
Lymfangiogenese is de vorming van lymfevaten uit reeds bestaande lymfevaten[1] in een methode waarvan wordt aangenomen dat deze vergelijkbaar is met angiogenese (ontwikkeling van bloedvaten).[2]
Lymfangiogenese speelt een belangrijke fysiologische rol in homeostase, metabolisme en immuniteit. Een verstoorde of overmatige vorming van lymfevaten wordt in verband gebracht met een aantal pathologische aandoeningen, waaronder neoplasie metastasen,[3] oedeem, reumatoïde artritis, psoriasis, lymfangiomatose en verstoorde wondgenezing.
De rol van het lymfestelsel bij deze ziekten heeft hernieuwde aandacht gekregen, grotendeels vanwege de ontdekking van de lymfatische endotheelcel (LEC)-specifieke markers zoals podoplanine, LYVE-1, PROX1, desmoplakine en VEGF-C-receptor VEGFR-3.[4] Deze specifieke markers hebben inzicht verschaft in de functionele en moleculaire lymfatische biologie. Er zijn verschillende bekende prolymfangiogenese-inductoren, zoals VEGF-C, hyaluronzuur en efrine-B2.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Lymphangiogenesis op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ Michael Jeltsch, Tuomas Tammela, Kari Alitalo (2003). Genesis and pathogenesis of lymphatic vessels. Cell and Tissue Research 314 (1): 69–84. PMID 12942362. DOI: 10.1007/s00441-003-0777-2.
- ↑ Lymphatic vasculature development. Geraadpleegd op 17 december 2018.
- ↑ Steven A. Stacker (1 July 2009). Lymphangiogenesis in Cancer Metastasis. Springer, 27–. ISBN 978-90-481-2246-2. Geraadpleegd op 26 June 2010.
- ↑ Jha, Sawan K., Rauniyar, Khushbu, Jeltsch, Michael (2018). Key molecules in lymphatic development, function, and identification. Annals of Anatomy - Anatomischer Anzeiger 219: 25–34. PMID 29842991. DOI: 10.1016/j.aanat.2018.05.003.
