Luce van Rooy

Luce van Rooy (Lucie Maria van Rooij) (Den Haag, 3 mei 1938 - Amsterdam, 29 juli 2025) was een Nederlands architectuurgaleriehoudster.

Ze was dochter van chef reclame van een tapijtfabriek Joannes Maria Joseph Aloysius (Jan) van Rooij en Marie (Miep) Berlage (1906-1992), dochter van Hendrik Petrus Berlage.^[1] Broer Jan van Rooy is kunstenaar en schrijver, broer Max van Rooy architectuurcriticus. Zus Heleen is de moeder van cabaretier Vincent Bijlo. Zelf was ze tussen 1974 en 1986 getrouwd met David de Goede, ze bleek niet echt geschikt voor het huwelijk; ze was een einzelgänger. Ze had wel nog een korte relatie met Doeschka Meijsing ("dat me dit mag overkomen", aldus Meijsing).

Ze kreeg in Den Haag tussen 1957 en 1959 een opleiding textielkunst (haar moeder schreef enkele artikelen over interieurverzorging) aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze zou daarin niet verder gaan, ze wilde een galerie. Ze werd door de opkomende architect Rem Koolhaas gewezen op de mogelijkheid van een architectuurgalerie, zoals die al in het buitenland bestonden (Max Protech, Drawings Center). Het was namelijk de tijd dat architecten langzaamaan overschakelden van papieren architectuur (tekeningen en maquettes) naar digitaal ontwerpen. Zo verschenen in de galerie ontwerpen voor gebouwen etc. die niet nooit tot stand waren gekomen, maar werd er ook gesproken over het ontwerp van het Vierwindenhuis. Het groeide uit tot een platform voor architectuur. In 1980 opende de galerie haar deuren aan de Willemsparkweg nabij het Stedelijk Museum Amsterdam. Met de galerie groeide Van Rooy uit tot een archief en kenniscentrum van architectuur. Even later verplaatste de galerie (en woning) naar de Nieuwe Spiegelstraat, waar een hele reeks galeries te vinden was. Architecten van naam en bijvoorbeeld criticus Jaap Huisman kwamen langs; eerst om er met Van Rooy te spreken en dan later terugkomend voor de expositie. In vijftien jaar kwamen meer dan honderd exposities van de grond; ze was daarbij meer liefhebber, dan dat ze op het commercieel belang lette. Ze wees daarbij op het werk van de opkomende generatie waaronder Zara Hadi, Daniel Libeskind, Giorgo Grassi, Aldo Rossi, Julia Bolles, Peter Wilson en Tadao Ando. Tijdens het werk en de tijd daarna nam ze plaats in commissies en jury's van bijvoorbeeld het Stimuleringsfonds en Prix de Rome. Voorts was ze betrokken bij de oprichting (1989) en eerste periode van ARCAM (architectuurcentrum Amsterdam) en later in de programmaraad (tot 1997). Daarbij liet ze niet zelden een afwijkende visie zien, die paste bij haar levenshouding. Haar dochter vergeleek haar bij haar overlijden wel met de absurdistische Wim T. Schippers en noteerde:

Ze was totaal niet gewoon

.

Op latere leeftijd kreeg ze te maken met veel overlijdens in haar kring; ze dreigde alleen over te blijven. Ze overleed, het hoofd wilde nog wel, maar het lichaam niet, op 87-jarige leeftijd in het OLVG (vestiging niet bekend). Het afscheid vond plaats op Zorgvlied.