Lodewijk Brunt (1942-2020)

Lodewijk Brunt
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	24 juni 1942
Geboorteplaats	Heemstede
Overlijdensdatum	17 oktober 2020
Overlijdensplaats	Amsterdam
Beroep	academisch docent, antropoloog
Academische achtergrond
Alma mater	Universiteit van Amsterdam (1974)[1]
Website
Dbnl-profiel

Lodewijk Nicolaas Jacob Brunt (Heemstede, 24 juni 1942 – Amsterdam, 17 oktober 2020) was een Nederlands hoogleraar en antropoloog.

Hij was zoon van Anna Catharina Paape en Lodewijk Brunt. Vader was secretaris-penningmeester bij de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB). Hijzelf trouwde in 1964 met Emmy de Wit, een echtscheiding volgde in 1983.^[2] Daarna kwam een langdurige vriendschap met Louise Fresco.

Zijn jeugd kenmerkte zich door onmin met zijn vader, mede reden om hem in zijn adolescentie naar de verafgelegen kostschool Instituut Hommes te sturen. Het bleek een school voor “onhandelbare jongens uit gegoede milieus”. Daarna volgde de vijfjarige Hogereburgerschool aan het Aletta Jacobs Lyceum. Beide waren gevestigd in Hoogezand-Sappemeer. Brunt studeerde culturele antroposofie en sociologie aan de Universiteit van Amsterdam bij André Köbben, alwaar hij in 1974 promoveerde met proefschrift Stedeling op het platteland. Het ging over een vroege vorm van te snelle gentrificatie van de Alblasserwaard; Rotterdamse stedelingen gingen wonen in het landelijke (denkbeeldige) Stroomkerken. Brunt woonde er een tijdje in de omgeving. Onderzoek deed hij met studiegenoot Jojada Verrips. Daarop volgde een aantal jaren werk met Bonno Thoden van Velzen (eveneens volger van Köbben) aan de Universiteit Utrecht (1971-1988), maar in 1989 belandde hij weer aan de Universiteit van Amsterdam; hij werd er hoogleraar stadssociologie (1988-2005). Zijn benoeming was niet onomstreden; feministes die liever een vrouw benoemd wilden zien gooiden tijdens zijn oratie De magie van de stad tuinaarde over hem heen. Hij was tevens enkele jaren decaan bij het Centrum voor Gemeentelijk Onderzoek en aangesloten bij Centrum voor Grootstedelijk Onderzoek en Nethur.

Hij was toen al door adjunct-hoofdredacteur Kees Tamboer naar Het Parool gehaald voor artikelen en commentaren op zijn vakgebied. Maar beiden verzorgden ook artikelen omtrent de kleine criminaliteit in Amsterdam en de (soms grote) gevolgen daarvan. Dat werd niet altijd op prijs gesteld. Brunt startte in de jaren tachtig ook een rubriek waarbij non-fictieboeken werden besproken door zijn studenten. Toen Tamboer (pensioen) en Brunt (emeritaat) vertrokken schreven ze nog enkele jaren de rubriek Stadswachten vol, over zaken die hun opvielen in de stad.

Hij werkte in zijn Utrechtse periode bij publicaties samen met antropoloog Frank Bovenkerk. Publicaties verschenen wel in Vrij Nederland en De Gids.

Brunts grootste liefhebberij was India en de miljoenenstad Mumbai, een maniakale stad zoals hij het noemde. Hij publiceerde erover, was vertrouwd met het Hindi, waardoor hij poëzie (Ik zag de stad), korte verhalen (De bittere waarheid) en filmliedjes (Mijn lippen vroegen om een lied) kon vertalen (2000 tot aan zijn overlijden).

Op 18 juli 2020 kwam zijn laatste blog tot stand, onderwerp was racisme en Black Lives Matter.

Brunt overleed op 78-jarige leeftijd aan kanker. Zijn rouwkaart verwijst naar Mumbai (Wanneer ’s nachts Mumbai slaapt op straat).