Lisa Becking

Leontine Elisabeth (Lisa) Becking (Amsterdam, 29 november 1978) is een Nederlands tropisch marien ecoloog. Ze zet zich naast haar onderzoeksactiviteiten in voor natuurbescherming, met name voor een duurzaam beheer van koraalriffen. Ook doet ze geregeld verslag van haar onderzoek in uiteenlopende populaire media.

Becking raakte naar eigen zeggen al op jonge leeftijd geïnteresseerd in het leven in de zee en leerde tijdens vakanties met haar ouders snorkelen, zodat ze het onderwaterleven goed kon bekijken. Ze deed in 1997 eindexamen aan het Barlaeus Gymnasium Amsterdam. Nadat ze een duikopleiding had gevolgd, werkte ze enige tijd in Mexico, waar ze toeristen rondleidde.^[1] Toen ze een marien bioloog had ontmoet besloot ze dat dit beroep ook haar toekomst moest worden.^[2]

Ze studeerde tussen 1998 en 2004 biologie aan de Universiteit van Amsterdam. Becking werd vervolgens geselecteerd voor een postdoctorale opleiding van de Nederlandse overheid, wat haar in de gelegenheid stelde Japans te studeren en een stage te volgen in Tokio.^[3] Tijdens haar in 2007 begonnen doctoraatopleiding verrichtte ze onderzoek aan zoutwatermeren in Indonesië (op de Raja Ampat-eilanden, West-Papoea) bij Naturalis. Het resulteerde in het proefschrift Marine Lakes of Indonesia waarop ze in 2012 promoveerde aan de Universiteit Leiden.^[4]

Na haar studie kreeg Becking een aanstelling bij het Leidse Naturalis Biodiversity Center (Naturalis). Ook werkte ze enige tijd in Ierland aan University College Dublin. Na haar promotie verrichtte ze tussen 2013 en 2015 onderzoek aan de Universiteit van Californië (Berkeley) en werkte ze bij verschillende onderzoeksgroepen van Wageningen University & Research (WUR) in Wageningen. In 2012 kreeg ze een aanstelling bij IMARES (nu Wageningen Marine Research) en in 2015 als Universitair hoofddocent aan de WUR.^[5] Daarnaast was ze sinds 2021 verbonden aan Naturalis.

Het onderzoek van Becking richt zich op zoute ecosystemen, met name in tropische gebieden. De kernvraag in haar onderzoek is hoe levensgemeenschappen, en soorten daarbinnen, zich aanpassen aan veranderingen in het milieu, op kortere en langere termijn. Daarbij gaat het om kolonisatie en selectie van leefgebieden door soorten maar ook om het ontstaan van nieuwe soorten. Om haar onderzoeksvragen te beantwoorden werkt ze nauw samen met collega’s uit verwante vakgebieden en maakt ze gebruik van uiteenlopende methoden en technieken uit onder meer bio-informatica, moleculaire genetica, milieuwetenschappen, paleontologie en taxonomie.^[6][5] Onderzoek, en zeker een op een maatschappelijk probleem als natuurbescherming gericht onderzoek, dient volgende Becking zo veel mogelijk uitgevoerd te worden met anderen. Daarbij gaat het ook om niet-onderzoekers, zoals beheerders, en onderzoekers uit andere disciplines dan de natuurwetenschappen. Bovendien streeft ze naar ook in andere opzichten zo divers mogelijke samenwerkingsverbanden, zowel wat betreft gender, culturele achtergrond als perspectief. In haar optiek kan natuur nooit los van de samenleving gezien worden. Ze beschouwt juist de samenhang van natuur en samenleving als wezenlijk en spreekt daarom van sociaalecologische systemen.^[2]

Becking hecht eraan haar onderzoek van dienst te laten zijn van natuurbescherming en werkt actief mee aan diverse beschermingsprogramma’s. Zo heeft ze zich ingezet voor duurzaam beheer van koraalriffen en van zeeschildpadden in het Caraibisch gebied, zoals de soepschildpad en de karetschildpad.^[7] Ze geeft geregeld lezingen over haar werk en draagt ook via diverse bladen haar visie op onderzoek en natuurbescherming uit. Zo was ze columnist van de Volkskrant^[8] Ze kreeg in 2022 een beurs van het Lira Fonds om een populair wetenschappelijk boek te schrijven.^[9]

Beacking slaagde erin diverse beurzen te bemachtigen om haar onderzoek te kunnen bekostigen. Zo kreeg ze van de belangrijke Nederlandse financier van onderzoek NWO een Rubiconbeurs (2012) (voor jonge onderzoekers die internationale ervaring kunnen opdoen, die ze gebruikte om in Berkeley te werken), een zogenaamde Veni-beurs (voor jonge onderzoekers) en een Vidi-beurs (voor meer ervaren onderzoekers).^[10][6] In 2019 ontving ze de prestigieuze L'Oréal UNESCO For Women in Science fellowship, bedoeld om excellente vrouwelijke wetenschappers te ondersteunen.^[11] Van 2018 tot 2023 was ze lid van de Jonge Academie, een afdeling van de KNAW van vijftig bevlogen jonge onderzoekers die zich op verschillende manieren inzetten voor de toekomst van de wetenschap.

Anno 2026 waren onderstaande artikelen van Becking veel geciteerd.^[12]

1. Becking, L.E. et al (2011) Recently discovered landlocked basins in Indonesia reveal high habitat diversity in anchialine systems, Hydrobiologia 677 (1), 89-105.
2. Becking, L.E. (2006) Beta diversity of tropical marine benthic assemblages in the Spermonde Archipelago, Indonesia, Marine Ecology 27 (1), 76-88.
3. Becking, L.E., D.F.R. Cleary & N.J. de Voogd (2018) Sponge species composition, abundance, and cover in marine lakes and coastal mangroves in Berau, Indonesia, Marine Ecology Progress Series 481, 105-120.
4. Christianen, M.J.A. et al (2016) Megaherbivores may impact expansion of invasive seagrass in the Caribbean, Journal of Ecology 107 (1), 45-57.
5. Coolen, J.W.P. et al (2020) Marine stepping‐stones: Connectivity of Mytilus edulis populations between offshore energy installations, Molecular Ecology 29 (4), 686-703.
6. Cleary, D.F.R. et al (2005) Variation in the diversity and composition of benthic taxa as a function of distance offshore, depth and exposure in the Spermonde Archipelago, Indonesia, Estuarine, Coastal and Shelf Science 65 (3), 557-570.
7. Cleary, D.F.R. et al (2013) Habitat-and host-related variation in sponge bacterial symbiont communities in Indonesian waters, FEMS Microbiology Ecology 85 (3), 465-482.
8. Merckx, V.S.F.T et al (2015) Evolution of endemism on a young tropical mountain, Nature 524 (7565), 347-350.
9. Rominger, A.J. et al (2016) Community assembly on isolated islands: macroecology meets evolution, Global ecology and biogeography 25 (7), 769-780.
10. Voogd, N.J. de, L.E. Becking & D.F.R. Cleary (2009) Sponge community composition in the Derawan islands, NE Kalimantan, Indonesia, Marine ecology progress series 396, 169-180.