Lia Hinten

Hinten maakte kennis met de atletiek tijdens een jeugdolympiade voor ongetrainde schooljeugd. Ze won de sprint- en springmeerkamp, ondanks een ongeluk bij het hoogspringen waarbij ze haar haar linkerarm verbrijzelde. Een jaar lang moest ze revalideren, maar de arm bleef haar gedurende haar verdere atletiekloopbaan hinderen.^[2]

Als junioratlete, lid van de Tilburgse atletiekvereniging K. en K., blonk Hinten uit op de sprint, het hordelopen en het verspringen. Ze vestigde nationale jeugdrecords op de 60 m horden en het verspringen. In 1960, kort na haar achttiende verjaardag, reisde ze met een ouder lid van haar club naar Rome om daar de Olympische Spelen bij te wonen. Deze ervaring inspireerde haar om vier jaar later zelf deel te nemen: "Het was de reis van mijn leven. Toen ik daar eenmaal op de tribune zat, heb ik gezegd: over vier jaar ben ik er zelf bij. Daar ga ik voor trainen".^[2]

Als volwassen atlete specialiseerde Hinten zich in de 80 m horden en de vijfkamp. In 1962 behaalde ze haar eerste nationale titel op de 80 m horden, het begin van een ononderbroken serie van vier titels. Daarnaast werd ze in 1963 Nederlands kampioene vijfkamp en won ze in 1964 goud op de 200 m. Ze verbeterde het wereldrecord op de 80 m horden van Fanny Blankers-Koen uit 1948 (11,0 seconden) naar 10,9 en later 10,8. Door de aanpassing van de hordehoogte (van 76,2 naar 84 cm) in 1964 is Hinten de laatste recordhoudster op de lagere horden.^[2]

In 1964 nam Hinten, zoals ze vier jaar eerder in Rome had beloofd, deel aan de Olympische Spelen in Tokio. Ze beschreef de ervaring als overweldigend. "Het is zo iets geweldigs om mee te maken! Ik stond daar in dat immense stadion met de opening van die Olympische Spelen, zo'n groot stadion had ik nog nooit gezien. En al die mensen! Ik keek daar eens rond en dacht: verdorie nog aan toe, dat heb je toch maar even goed voor elkaar gekregen."^[2]

Prestatief gezien was Tokio een teleurstelling. Hinten nam deel aan de vijfkamp, maar liep tijdens een proefstart een knieblessure op die haar de rest van de wedstrijd hinderde. Ze behaalde op de 200 m een tijd van 24,5 seconden, waarmee ze, een op Mary Rand na, de snelste tijd, maar eindigde als veertiende van de 21 deelneemsters. Door de knieblessure moest ze afzien van deelnaam aan de 80 m horden, waarop ze finalekansen had.^[2]

In 1965 stapte Hinten, op advies van haar toenmalige trainer Jan Blankers, over naar de 400 m. Deze discipline bood volgens haar minder risico dan de 80 m horden, waar een kleine fout niet meer te herstellen is. Bovendien was de 400 m internationaal nieuw ingevoerd en bood het perspectieven voor grote wedstrijden.^[3]

Hoewel Hinten op de 400 m nooit Nederlands kampioene werd, behaalde ze hierop haar beste internationale resultaten. Bij de Europese kampioenschappen in Boedapest in 1966 was ze de enige Nederlandse die de finale bereikte, met een achtste plaats in 55,0 seconden. In 1967 werd ze tweede op de 400 m bij de bij de Europese Indoor Spelen (voorloper van de latere Europese indoorkampioenschappen) in Praag. Eerder dat jaar had ze in Berlijn een Europees indoorrecord gelopen: 55,7 seconden.

In het olympische jaar 1968 verbeterde Hinten tweemaal een nationale record op de 400 m. Nadat ze de in 1962 door Gerda Kraan en Tilly van der Zwaard gerealiseerde tijd van 53,7 had geëvenaard, verbeterde ze deze tijd kort voor de Olympische Spelen van Mexico naar 53,2 seconden. Met deze prestatie stond ze vierde op de wereldranglijst en werd een finaleplaats in Mexico mogelijkheden geacht.

In Mexico maakte Hinten bekend dat ze in verwachting was. Ze trok zich terug uit de competitie en beëindigde haar atletiekloopbaan. In 1987 vertelde ze hierover: "We zaten in het centrum van Mexico-Stad en daar was het heel druk. Veel benzinelucht en zo. Ik voelde me op zeker moment helemaal niet goed. Daarom ben ik toen naar de arts gestapt die ons begeleidde. Door de inhoud van het gesprek vond hij het wenselijk met mij naar de afdeling gynaecologie van het Olympisch Dorp te gaan. Normaal klinkt dat als muziek in de oren, want dat vind ik nog steeds iets geweldigs. Maar op dat moment vond ik het afschuwelijk. Ik was gekomen om deel te nemen aan de Olympische Spelen en dat wilde ik tot een einde brengen. Daar is het toen niet van gekomen. Maar ik heb achteraf geen spijt gehad van mijn besluit om niet op de Spelen uit te komen. Als ik nu naar mijn zoon kijk dan denk ik: dat is mijn gouden medaille geworden."^[4]