Lauren Bacall

Bacall was het enige kind van Natalie Weinstein-Bacal, een secretaresse en William Perske, een man die actief was in de verkoophandel.^[3] Haar ouders waren Joodse immigranten met wortels in Frankrijk, Polen, Roemenië en Duitsland.^[4][5] Toen haar ouders scheidden in 1929 verliet haar vader haar en koos ze als nieuwe achternaam die van haar moeder, maar dan wel met een extra "l" achteraan.

Bacall studeerde 13 jaar lang aan de American Academy of Dramatic Arts. Ze maakte haar acteerdebuut onder de naam Betty Bacall op Broadway in 1942. Ze speelde toen mee in het stuk Johnny 2 X 4.

Bacall was ook halftijds actief als model. Howard Hawks' vrouw merkte Bacall in maart 1943 op, op de omslag van Harper's Bazaar, een Amerikaans modetijdschrift, waarna Hawks haar vroeg voor een auditie. Hij bood haar een persoonlijk contract aan van zeven jaar waarbij ze met hem naar Hollywood mocht en een salaris had van 100 dollar per week. Ook veranderde hij haar voornaam van Betty in Lauren. Zijn vrouw bracht Bacall stijl, manieren, elegantie en smaak bij.

Tijdens audities voor de film To Have and Have Not (1944) was Bacall erg zenuwachtig. Om deze nervositeit te bedekken legde ze haar kin op haar borst en om naar de camera te kunnen kijken deed ze haar ogen naar boven. Dit effect werd "The Look" genoemd en werd Bacalls handelsmerk. Haar prestaties in deze film worden erkend als een van de beste on-screendebuten in de filmgeschiedenis.

Enkele andere speelfilms waarin zij speelde zijn: The Big Sleep, Dark Passage en Key Largo met Humphrey Bogart, Young Man with a Horn met Doris Day en Kirk Douglas, Bright Leaf met Gary Cooper, How to Marry a Millionaire met Marilyn Monroe en Betty Grable, The Cobweb met Richard Widmark, Written on the Wind met Rock Hudson, Designing Woman met Gregory Peck, Sex and the Single Girl met Tony Curtis, Murder on the Oriënt Express en The Shootist met John Wayne, Health met de slechts één maand vóór haar overleden James Garner, Misery, Prêt-à-Porter, All I Want for Christmas en Manderlay.

Voor haar rol in The Mirror Has Two Faces kreeg Bacall in 1997 een Golden Globe voor Beste vrouwelijke bijrol en werd ze genomineerd voor een Oscar, maar won die niet. Pas in 2010 kreeg ze een ere-Oscar "als erkenning voor haar centrale plaats in het Gouden Tijdperk van de speelfilm". Haar laatste film was in 2014, het jaar van haar overlijden op bijna 90-jarige leeftijd: ze is de stem van het personage Grey One in de animatiefilm Ernest & Celestine. Ze was ook te horen als stem in Howl's Moving Castle uit 2004, Scooby-Doo en the Goblin King uit 2008 en Firedog uit 2010.

Op 21 mei 1945 trouwde Bacall met acteur Humphrey Bogart. Hun huwelijksdag en -reis vonden plaats in het Malabar Farm State Park, Lucas te Ohio. Op dat moment was Bacall 20 en Bogart 45. Ze bleven getrouwd tot Bogart in 1957 overleed aan de gevolgen van kanker. Kort na Bogarts dood had Bacall een relatie met Frank Sinatra. Volgens haar autobiografie zou Sinatra hun relatie abrupt hebben verbroken.

Haar tweede huwelijk was met acteur Jason Robards, van 1961 tot 1969. De scheiding zou een gevolg zijn van zijn alcoholisme.

Bacall had twee kinderen van Bogart, Stephen en Leslie en een van Robards, Sam. Sam Robards is ook acteur.