Laughing Gravy
| Laughing Gravy | ||||
|---|---|---|---|---|
| Regie | James W. Horne | |||
| Producent | Hal Roach | |||
| Scenario | H. M. Walker | |||
| Hoofdrollen | Stan Laurel Oliver Hardy Charlie Hall | |||
| Muziek | Leroy Shield | |||
| Cinematografie | George Stevens | |||
| Productiebedrijf | Metro-Goldwyn-Mayer | |||
| Distributie | MGM | |||
| Première | 1931 | |||
| Genre | Komedie | |||
| Speelduur | 31 minuten | |||
| Taal | Engels | |||
| Land van herkomst | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| (en) AllMovie-profiel | ||||
| ||||
Laughing Gravy is een Amerikaanse komische korte film van Laurel en Hardy uit 1931. Het is een remake van Laurel & Hardy's laatste stomme film Angora Love uit 1929.
Verhaal
In een barre winter overnachten Laurel en Hardy met hun hondje Laughing Gravy in een pension. Stan heeft de hik en daardoor slaat het keffertje aan. De hondenhatende huisbaas, gespeeld door Charlie Hall, gooit het hondje eruit, de vrieskou in. In een poging het diertje weer binnen te halen beleven Stan en Ollie benauwde momenten op het dak. Aan het eind van de film neemt het lot een onverwachte wending...
Rolverdeling
| Acteur | Personage |
|---|---|
| Stan Laurel | Stan |
| Oliver Hardy | Ollie |
| Charlie Hall | landheer |
| Harry Bernard | politieman |
Achtergrond
Omdat stomme films uit de roulatie waren genomen, kon er vrij worden teruggegrepen naar dit ouder materiaal. Angora Love uit 1929 vormde het uitgangspunt van deze film, maar de geit werd vervangen door een hond en de uitwerking van het basisidee verschilt gevoelig.
De film kent twee versies: in de ene eindigt het verhaal als blijkt dat Stan en Ollie twee maanden langer in het pension moeten blijven omdat het huis onder quarantaine wordt geplaatst; de huisbaas kan dit niet aan en pleegt zelfmoord. In de andere versie krijgt Stan een erfenis onder voorwaarde dat hij de vriendschap met Ollie verbreekt. Door de lange afscheidsscène duurde deze versie ongeveer tien minuten langer.
De Engelse versie met deze scène werd nooit uitgebracht in de bioscoop. Deze versie werd door de studio afgekeurd en de kortere slotscène met de quarantaine werd als alternatief gedraaid. De afgekeurde versie werd wel gebruikt in buitenlandse versies van de film. Die werd gecombineerd met Be Big om een lange film van een uur te krijgen. Laughing Gravy was de laatste Laurel & Hardy-films die in meerdere buitenlandse versies werd opgenomen (in het Duits, Frans en Spaans). Voortaan werden de films in het buitenland nagesynchroniseerd of ondertiteld.[1]
- ↑ Bram Reijnhoudt, begeleidend boekje bij DVD-set Laurel & Hardy Talkies 2, 1931-1932