Lau van Ravens

Hij begon met voetbal in clubverband op elfjarige leeftijd in 1933 bij SVV.^[1] Hij deed in zijn jeugdjaren ook aan atletiek, de tienkamp, bij de atletiekafdeling van SVV. Op het voetbalveld was hij aanvankelijk een snelle rechtsbuiten in de voorhoede. Maar hij koos ervoor om keeper te worden. Hij debuteerde in het seizoen 1939/40 als doelman in het eerste elftal van SVV dat in de tweede klasse uitkwam. Hij speelde onder meer samen met Rinus Gosens. Drie jaar verdedigde hij het Schiedamse doel totdat de oorlogsjaren zijn loopbaan afbraken. In het najaar van 1942 werd hij opgepakt door de Duitse bezetter.

Als twintigjarige werd hij ondergebracht in een werkkamp in de Duitse grensplaats Gronau.^[2] Hij wist van mogelijke deportaties naar een concentratiekamp en probeerde daarom weg te komen. De eerste vluchtpoging mislukte, want hij werd weer opgepakt. Bij de tweede keer wist hij aan de bewaking te ontkomen. Te voet en kaalgeschoren bereikte hij zijn woonplaats Schiedam. Omdat het er niet veilig was, besloot hij naar Frankrijk te gaan waar hij voor een postbedrijf werkte. In de Hongerwinter keerde hij terug naar Schiedam waar hij als onderduiker het einde van de oorlog afwachtte.

In de tussentijd was Henk Opschoor de eerste doelman van SVV geworden. Van Ravens verliet na de oorlog de club en ging naar DRZ in Schiedam waar hij twee seizoenen keepte, van 1946 tot 1948. Op 25-jarige leeftijd stopte hij en meldde zich aan voor de scheidsrechterscursus. Zijn eerste wedstrijd was op 12 november 1948. ASB 2 tegen NRC 3 in de vierde reserveklasse van de Rotterdamsche Voetbalbond.^[3] Hij maakte in 1951 promotie naar de KNVB en ging ook eerste elftallen fluiten. Zijn loopbaan raakte in een versnelling want hij mocht de derde klasse overslaan. In het seizoen 1957/58 kreeg hij bij wijze van proef vijf duels in het betaald voetbal toegewezen. Hij floot in 1957 met NOAD tegen NAC zijn eerste profwedstrijd.^[4] Hij begon in de twee lagere divisies voor een vergoeding van 25 gulden per wedstrijd. Vanaf 1960 leidde hij zijn eerste duels in de Eredivisie.^[5]

In 1966 kwam hij op de internationale lijst te staan. Zijn eerste internationale wedstrijd was Oost-Duitsland-Zweden op 27 april 1966.^[6] Een hoogtepunt in zijn loopbaan was de EK-kwalificatiewedstrijd Schotland tegen Engeland (1-1) op 24 februari 1968 voor 134.000 toeschouwers op Hampden Park in Glasgow.^[7] Van Ravens leidde op 21 mei 1969 de finale van de Europa Cup II tussen FC Barcelona en Slovan Bratislava (2-3).

Het WK van 1970 in Mexico was een ander hoogtepunt in zijn loopbaan. Hij floot op 3 juni in de eerste ronde de ontmoeting tussen Marokko en West-Duitsland. Hierin maakte hij een memorabele fout. Marokko leidde bij rust verrassend met 1-0 maar verloor met 1-2. Bij aanvang van de tweede helft liet Marokko lang op zich wachten. De Duitsers stonden al minutenlang op het veld. Van Ravens was het getreuzel blijkbaar beu en liet West-Duitsland aftrappen, terwijl de keeper van Marokko nog in de kleedkamer zat. De Duitsers profiteerden niet in de korte tijd dat het Marokkaanse doel onbezet was.^[8] In de kwartfinale leidde hij op 14 juni Sovjet-Unie tegen Uruguay dat in de verlenging met 1-0 won.^[9]

Tijdens de halve finale van de Europa Cup II tussen PSV en Real Madrid op 14 april 1971 (0-0) viel hij in als vervanger van de Ierse grensrechter David Barrett, die een bierflesje op zijn hoofd had gekregen. Van Ravens zat op de tribune en nam in de laatste 35 minuten de vlag over van Barrett die op een brancard werd weggedragen.^[10] Een jaar later was hij scheidsrechter in de tweede wedstrijd van de finale van de UEFA Cup tussen Wolverhampton Wanderers en Tottenham Hotspur dat in thuisstadion White Hart Lane de beker veroverde.

Van Ravens ging op 3 november 1971 in de fout bij Sporting Lissabon tegen Glasgow Rangers in de tweede ronde van de Europa Cup II. Thuis hadden de Schotten met 3-2 gewonnen. In Portugal eindigde de ontmoeting ook in 3-2. In de verlenging scoorden beide ploegen een keer: 4-3. Van Ravens liet ten onrechte strafschoppen nemen. Hij zag over het hoofd dat bij een gelijke stand uit gescoorde doelpunten, ook die uit de verlenging, dubbel tellen. Glasgow Rangers was eigenlijk al winnaar voordat de Portugezen de strafschoppenserie wonnen. De Schotten tekenden protest aan en Van Ravens gaf zijn vergissing toe.^[11] In Nederland floot Van Ravens tweemaal de finale van de KNVB beker, in 1967 en 1971. Bij die laatste finale tussen Ajax en Sparta was na de 2-2 een replay nodig. Van Ravens werd op verzoek van beide finalisten opnieuw als scheidsrechter aangewezen en nu won Ajax met 2-1.

Officieel had hij in 1970 afscheid moeten nemen vanwege het bereiken van de leeftijdsgrens, maar hij kreeg twee keer een jaar dispensatie van de KNVB.^[12] De afscheidswedstrijd van Coen Moulijn, Feyenoord tegen Uruguay op 9 juni 1972, was ook het afscheid van Van Ravens.^[13] Hij ontving twee keer, in 1969^[14] en 1970,^[15] de onderscheiding de Gouden Fluit als beste scheidsrechter van Nederland.

Later was Van Ravens actief als scheidsrechter in het televisieprogramma de Mini-voetbalshow. Ook beoordeelde hij als waarnemer van de KNVB collega-scheidsrechters in het Nederlands betaald voetbal. Op 7 augustus 2004 floot de 81-jarige Van Ravens in het Olympisch Stadion een wedstrijd tussen oud-voetballers bij de viering van 50 jaar betaald voetbal.

Lau van Ravens overleed in 2018 op 96-jarige leeftijd in een verzorgingshuis in Rijswijk.^[12][16]