L'Araignée-Mal

L’Araignée-Mal
studioalbum van Atoll
Uitgebracht	december 1975
Opgenomen	1974-1975
Genre	progressieve rock
Label(s)	Eurodisc, Baillemont, Musea
Producent(en)	Jacques Chabiron
Chronologie
1974 Musiciens-magiciens   1975 L’Araignée-Mal   1977 Tertio
(en) Discogs-pagina (en) MusicBrainz-pagina
Portaal    Muziek

L’Araignée-Mal (Boze spin) is het tweede studioalbum van de Franse rockband Atoll.

Alhoewel Atoll in 1974 met Musiciens-magiciens haar eerste album kon uitgeven was dat jaar geen gelukkig jaar voor de band. Atoll zou op tournee gaan met collega en concurrent Ange maar die ging niet door. Zanger Christian Décamps van Ange was onvoorzichtig tijdens de repetities en belandde bij een daarvan naast het podium en moest enige tijd in een rolstoel zitten. Atoll en andere bands verzorgden daarom een benefietconcert voor Ange. Toen Atoll dan maar zelf op tournee ging ontstond er onenigheid waarbij zanger André Balzer opstapte. Dat bracht meer spanningen met zich mee, waardoor bandleider Luc Serra, die tevens de zangpartijen voor zijn rekening nam, midden in de concertreeks opstapte. Balzer kwam daarbij wel weer terug, maar nu moest een opvolger gezocht worden voor Serra. Die meende Atoll gevonden te hebben in Chris Beya, maar die zag toch meer succes in zijn eigen band Dividorum (Latijn voor Metz). Dat bleek echter achteraf niet het geval en toen Atoll voor de tweede keer op zijn deur klopte, stapte hij over en nam violist Richard Aubert uit ARC mee. Beya bracht een kleine bijzonderheid mee; zijn gitaar was eerder eigendom van Pete Townshend van The Who was het verhaal.

Tot slot kondigde Atoll het album in juli 1975 aan, in diezelfde maand stapte beoogd vast lid Bruno Géhin op en brak er een staking uit bij de platenpersen. Het album verscheen daardoor met een half jaar vertraging in december 1975.

Opnamen vonden plaats in geluidsstudio Gang in Parijs onder muziekproducent Jacques Charibon. Die Charibon had al meegeschreven aan twee nummers van het vorige album (Musiciens-magiciens en Le baladin du temps) en deed dat opnieuw op dit album. De muziek verschoof door alle wijzigingen (nog) meer richting King Crimson (dat een violist had in David Cross), Yes en Genesis.

• André Balzer – zang, percussie
• Chris Beya – gitaren
• Jean-Luc Thillot – basgitaar, zang
• Michel Taillet – toetsinstrumenten met hammondorgel, clavinet, percussie, vocoder
• Richard Aubert – viool
• Alain Gozzo – drumstel, percussie

Met

• Laurent Gianez -dwarsfluit, saxofoon
• Bruno Gehin (toetsenist bij ARC en Ange) – toetsen (minimoog, Fender Rhodes, piano en mellotron)

L’Araignée-Mal is wat later binnen de progressieve rock als "epic" door het leven ging; een lang nummer dat de gehele plaatkant in beslag neemt en uit meerdere delen bestaand: 1: Imaginez le temps (Balzer, Gozzo, Aubert), 2: L”Araignée-Mal (Balzer, Uro, Taillet), 3: Les robots delibes (Balzer, Taillet, Thillot) en 4: Le cimetière de plastique (Thillot, Taillet, Beya). Uro staat voor Yves Uro, dan hoesontwerper bij Atoll, die maakte voor dit album een afbeelding van een boze spin.

Volgens de Musea-uitgave van Atoll zouden er direct na de release 15000 exemplaren van verkocht zijn. De geluidskwaliteit was er ten opzichte van het debuutalbum wel op vooruitgegaan, maar was vergeleken met andere opnamen binnen de progressieve rock nog onder de maat. Het album kreeg in 1989 een heruitgave op Musea Records, dat in die jaren de Franse rockmuziek in beeld bracht/wilde brengen. Die uitgave kreeg een livetrack mee van Cazotten no 1 opgenomen in juni 1975 uit Sierck-les-Bains. Heruitgaven vonden vooral plaats in Frankrijk en Japan.

Beya (Straatsburg, 30 september 1952) had een klassieke gitaaropleiding gevolgd. Hij raakte onder invloed van Jimi Hendrix en ging rockmuziek spelen. Al tijdens zijn schoolperiode speelde hij in plaatselijke bandjes als Sortilège, dat wegens amateurisme en gebrek aan financiële middelen ten onder ging, aldus Musea in de heruitgave.