Kunstmuseum Maagdenburg

Het Kunstmuseum Maagdenburg, voluit geheten (Duits): Kunstmuseum Kloster Unser Lieben Frauen Magdeburg, is een museum in de stad Maagdenburg, in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt.

Het museum, met beeldentuin, bevindt zich midden in Maagdenburg, in het voormalige Kloster Unser Lieben Frauen, in een van oorsprong middeleeuws en in de 20e en 21e eeuw gerestaureerd en gemoderniseerd gebouwencomplex. Het zwaartepunt van de collectie bestaat uit hedendaagse kunst, alsmede sculpturen, mediakunst, fotokunst en (een klein aantal) schilderijen uit de 20e eeuw. Het museum is dagelijks, behalve op maandag en op de beide kerstdagen, geopend.

In 1906 bestond te Maagdenburg een Kaiser-Friedrich-Museum, waarvan het gebouw tegenwoordig het Kulturhistorische Museum Magdeburg huisvest. De museumdirecteur Theodor Volbehr (1862–1931) en zijn opvolgers lieten zich door de Berlijnse expert Wilhelm von Bode (1845-1929) adviseren bij het opbouwen en uitbreiden van de kunstcollectie, die aanvankelijk beoogde, een representatieve doorsnede te vormen van de Europese kunst vanaf de klassieke oudheid tot wat toen hedendaags was. Veel van de door schenking, erfenis of aankoop verkregen stukken dateerden uit de late 19e en vroege 20e eeuw, en waren gemaakt door kunstenaars uit Duitsland en Frankrijk. In de Tweede Wereldoorlog ging het grootste deel van de collectie verloren; de kunstwerken verbrandden als gevolg van de geallieerde bombardementen op Maagdenburg begin 1945. Een gedeelte van de collectie beeldhouwkunst bleef gespaard, en is opgenomen in de verzameling van het in dit artikel beschreven museum.

In 1958, ten tijde van de DDR, werd besloten, dat de gebouwen van het voormalige Kloster Unser Lieben Frauen in het centrum van Maagdenbueg een culturele bestemming zouden krijgen. In de periode tot 1974 waren er tijdelijke exposities te zien. Van 1975-1989 was het een DDR-staatsmuseum, met het accent op uit Oost-Duitsland afkomstige Kleinplastik (kleine sculpturen en beeldhouwwerken). In die tijd waren er drie afdelingen, gevestigd in 2 grote zalen: beneden de Kleinplastik uit de 20e eeuw, boven kunst, vooral beeldhouwkunst, uit de periode tot ca. 1800. En toen werd ook de beeldentuin buiten het gebouw aangelegd. In de DDR-tijd, tot aan de val van de Muur (1989), kon het museum de collectie beeldhouwwerk sterk uitbreiden; voor aankoop waren voor DDR-begrippen ruime staatssubsidies beschikbaar.

In 2002 en 2022 werd het museum vernieuwd en vergroot. Onder andere de voormalige Mariakerk, die van 1977-2020 een concertzaal was, is in 2022 bij het museum getrokken.

In de nieuwbouw van de zogenaamde noordvleugel en de Obere Tonne (bovenste gedeelte van het gedeelte, dat een tongewelf heeft) is sedert 2022 vooral hedendaagse kunst te zien (en in enkele gevallen, te horen). Het museum bezit werk van de hand van Brian Eno, Liliane Tomasko, Alicia Paz, Ruth Francken, Jannis Kounellis, Anthony Caro, Olaf Wegewitz, Heinz Breloh, Enrico Castellani, Leiko Ikemura, Rashid Johnson en de light art-kunstenaar Maurizio Nannucci. De zogenaamde Mittlere Tonne bevat historische sculpturen uit de periode 1400 - 1750. In de Untere Tonne zijn werken van o.a. Auguste Rodin, Aristide Maillol, Ernst Barlach en Wilhelm Lehmbruck te zien, samen met werk uit de klassieke oudheid en zeer modern beeldhouwwerk.

In het museum vinden talrijke tijdelijke exposities plaats, o.a. van niet-permanente installaties.

• www.kunstmuseum-magdeburg.de/ Website van het museum

• Lijst van musea in Duitsland

Zie de categorie Kunstmuseum Magdeburg van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.