Kevin Osepa
| Kevin Osepa | ||||
|---|---|---|---|---|
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboren | Willemstad, 1994 | |||
| Geboorteland |  Curaçao | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Hogeschool voor de Kunsten Utrecht | |||
| Beroep | mediakunstenaar en filmmaker | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Beïnvloed door | Sara Blokland | |||
| Werklocatie | Amsterdam[1] | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Prijzen en erkenningen | Gouden Kalf (2022),[2] Charlotte Köhler Prijs voor beeldende kunst (2023), Amsterdamprijs voor de Kunst (2023), Prix de Rome (2025)[3] | |||
| Website | ||||
| ||||
Kevin Osepa (Willemstad, 1994) is een Curaçaos-Nederlands mediakunstenaar en filmmaker. Zijn werk richt zich op spiritualiteit, identiteit en Afro-Caribisch koloniaal geheugen, benaderd vanuit een persoonlijk en queer perspectief.[4]
Leven en loopbaan
Osepa werd geboren en groeide op in Willemstad. Na de middelbare school verhuisde hij in 2012 voor studie naar Nederland. In 2017 studeerde hij af in fotografie aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU), waar hij sindsdien als docent werkzaam is.[4]
Osepa werkt met uiteenlopende media, waaronder fotografie, video, film en installatie. Zijn werk verscheen onder meer in Foam Editions en Volkskrant Magazine[5] en werd tentoongesteld in verschillende musea en culturele instellingen.
Voor zijn werk ontving hij talrijke nominaties, waaronder voor het Steenberg Stipendium (2017) en de Dolf Henkes Prijs (2021). Daarnaast ontving hij verschillende prijzen. Zijn werk maakt deel uit van de collecties van onder andere ING Bank, het Rijksmuseum en Museum Boijmans Van Beuningen.[6]
Thema’s en artistieke benadering
Een centraal thema in Osepa’s werk is Afro-Caribische spiritualiteit, met bijzondere aandacht voor ritueel, geheugen en identiteit binnen een postkoloniale context. Zijn werk onderzoekt hoe persoonlijke ervaringen en overgeleverde spirituele tradities samenkomen met koloniale geschiedenis en machtsstructuren. Veel van de verhalen die hij in zijn werk vertelt, zijn geworteld in zijn jeugd en persoonlijke observaties.
Met de portretserie Mester Blousé, waarin hij onderzoekt in hoeverre spiritualiteit en traditionele rituelen zijn identiteit hebben gevormd, werd Osepa in 2018 de jongste genomineerde ooit voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs.[7]
Film en installaties
In 2020 breidde Osepa zijn werkveld uit naar film met zijn debuut Watamula.[8] De film ontving drie nominaties voor een Gouden Kalf op het Nederlands Film Festival.
Tot zijn multimediale projecten behoort ook Klof: Bario di Spiritu; spiritu bin, spiritu bai (Klof: Geestenkwartier; geest komt, geest gaat, 2021), een installatie bestaande uit vijf video’s en performances die betrekking hebben op het cultureel en spiritueel beladen gebied Klof, gelegen langs de weg naar Bandabou op Curaçao.[9]
In 2022 won Osepa de Gouden Kalf voor Beste Korte Film met La última ascensión.[8] De film toont Curaçao als een spiritueel landschap waarin menselijke relaties, koloniaal geheugen en traditionele wereldbeelden met elkaar vervlochten zijn, evenals de relatie tussen de levenden en de doden.[10]
In 2023 ontving hij zowel de Charlotte Köhler Prijs als de Amsterdamprijs voor de Kunst. In 2025 won Osepa met de installatie Lusgarda de Prix de Rome.[11] Het werk is geïnspireerd op het 'Ocho Dia'-rouwritueel dat acht dagen na een begrafenis plaatsvindt; een gebruik dat geleidelijk verdwijnt op Curaçao.[4] De installatie, ingericht naar het achterhuis van de woning van zijn grootmoeder, omvat huishoudelijke objecten, handgemaakte poppen, een film en een historische opname van een volledige 'Ocho Dia'-ceremonie, vastgelegd in 1963 door antropoloog Elis Juliana.[12]
Tentoonstellingen (selectie)
- 2017 – Stedelijk Museum Schiedam
- 2017 – Nederlands Fotomuseum, Rotterdam
- 2021 – TENT, Rotterdam
- 2024 – Unpacking Boijmans - Het koloniale verleden en de collectie, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam
- 2024 – Fotodok, Utrecht
- 2025 – Stedelijk Museum Amsterdam
- 2025 – Schunck Museum, Heerlen
Films
- 2020 - Watamula
- 2022 - La última ascensión
- ↑ Kevin Osepa. Geraadpleegd op 21 november 2024.
- ↑ Kevin Osepa: Een zoektocht zonder einde | blog. Werkgroep Caraïbische Letteren. Geraadpleegd op 20 december 2025.
- ↑ "Kevin Osepa wint Prix de Rome met kunstwerk dat volgens de jury ‘overweldigt en ontroert’"; de Volkskrant; geraadpleegd op: 20 december 2025; auteur (als tekenreeks): Anna van Leeuwen; tijdstip: 17 december 2025.
- 1 2 3 HKU-alumnus Kevin Osepa wint Prix de Rome Beeldende Kunst 2025. HKU.nl (17 december 2025). Geraadpleegd op 18 december 2025.
- ↑ Dit zijn de kanshebbers voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. De Volkskrant. Geraadpleegd op 19 december 2025.
- ↑ Kevin Osepa, burostedelijk.nl
- ↑ Mester Blousé Kevin Osepa. futures-photography.com.
- 1 2 Lex Veerkamp, Kevin Osepa: Een zoektocht zonder einde. Werkgroep Caraïbische Letteren (30 januari 2023). Geraadpleegd op 19 december 2025.
- ↑ Kevin Osepa, hartwigartfoundation.nl
- ↑ Berend Jan Bockting, Streng als het moet. De Volkskrant (30 december 2022). Geraadpleegd op 19 december 2025.
- ↑ Anna van Leeuwen, Kevin Osepa wint Prix de Rome met kunstwerk dat volgens de jury ‘overweldigt en ontroert’. De Volkskrant (17 december 2025). Geraadpleegd op 19 december 2025.
- ↑ Kees Keijer, Rouwen volgens Curaçaose traditie in het Stedelijk: ‘Je mag letterlijk de vuile was zien’. Het Parool (25 november 2025). Geraadpleegd op 19 december 2025.