Kees Hin

Kees Hin
(en) IMDb-profiel
(nl) Moviemeter-profiel
(mul) TMDB-profiel
Portaal    Film

Cornelis Christiaan Johannes Maria (Kees) Hin (Amsterdam, 9 december, 1936 – aldaar, 4 oktober 2020) was een Nederlands filmregisseur.

Hij was een zoon van Joanna Wilhelmina Maria Joseph (Ans) Mengelberg, zus van Karel Mengelberg, en zeiler en filmmaker Johannes Jozef Antonius (Jan) Hin. Hijzelf was vanaf 1962 getrouwd met fotografe Neeltje Albers.^[1] Dochter Barbara Hin (1964-2020), eveneens autodidact, was editor binnen de filmwereld en ook voor haar vader. Vader zag het niet zitten dat hij hetzelfde beroep zou kiezen. Kees heeft dan ook enige tijd psychologie gestudeerd, maar brak dat af op het moment dat zijn vader overleed (1957). Hij volgde enige tijd als een van de eerste leerlingen de Nederlandse Filmacademie. Die brak hij af om als camera-assistent bij Fons Rademakers te gaan werken aan Het mes. Verder was het uitsluitend praktijkkennis.

De basis voor zijn lange loopbaan werd in 1962 gelegd bij Bert Haanstra, die hij assisteerde in de regie van Zoo en Alleman. Daarna volgde sinds 1965 een honderdtal films, documentaires en installaties, die buiten de lineaire films vielen. Zijn debuut was Onderaards in dat jaar, geschoten voor de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Zijn filmwereld bestond uit langdurige samenwerkingsverbanden en vriendschappen zoals met journaliste Sandra Beek, cameraman Diego Gutiérrez (die is door Hin nog geportretteerd) en dichter K. Schippers met wie hij een serie maakte voor het televisieprogramma Beeldspraak. Zijn films begonnen met een basis waarop Hin dan verder borduurde alsof hij de weg binnen zijn eigen film nog moest vinden. Dat was geen eenvoudige opdracht, want Hin werkte altijd aan meerdere werken tegelijk.

In menig werk zijn de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zicht- en voelbaar. Werken als Soldaten zonder geweren (1985 over de Februaristaking) en Theresienstadt-Film of waarheid (1995 voor het Holland Festival) verwijzen daar naar. Uit andere werken laat hij een interesse zien in de levens en werken van kunstenaars op welk vlak dan ook (bijvoorbeeld Marga Minco).

In 2016 werd in Eye Filmmuseum nog een retrospectief over Kees Hin gehouden. Twee jaar later volgde het in het genre afwijkende werk De fietser (De cyclus van het leven) van tachtig minuten. Hij had fietsers in Amsterdam zo vastgelegd, dat het één lang meditatieve film werd; het werd opschreven als een filmgedicht. Daar tegenover stond het experimentele Roodkapje verteld door 160 Nederlanders uit 1976 met een tijdsduur van achttien minuten. Bewoners van Haarlem moesten in een beperkt aantal woorden (15) en binnen beperkte tijd (enkele seconden) de kern van het verhaal (proberen te) vertellen.

In 1985 ontving hij al de L.J. Jordaanprijs. Hij was docent aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Hij was voorts nog bestuurder van Eye en IFFR.

De jaren voor zijn overlijden werd hij geplaagd door de ziekte van Parkinson; die fase werd vastgelegd in Leven, een droom. Tegelijkertijd zorgde de ziekte een rem op zijn sociale contacten die hij juist nodig had om te kunnen werken. Hij overleed op 83-jarige leeftijd. Op 12 oktober vond in het Eye Filmmuseum een herdenkingsbeenkomst plaats. Kees Hin zei over zijn eigen werk, dat hij door zijn verlegenheid eigenlijk geen directe films kon maken; het ging altijd om mensen in de omgeving.