Kasteel Poseidon

Louis Gustave Boullet en zijn echtgenote Gabrielle Picot d'Agard gaven opdracht voor de bouw van het kasteel. Ze werden ook de eerste bewoners. Louis Gustave Boullet behoorde tot een familie van eigenaars en handelaars. Hij stierf toen de bouw pas voltooid was. Zijn weduwe overleefde hem bijna veertig jaar.

Ze kregen drie kinderen: Henry Adrien Louis, Gabrielle en Gustave. De eerstgenoemde zoon trouwde met Léonie Cornilh de Beyssac en ook zij kregen drie kinderen: Marthe, Pierre en Eugène. Louis werd eigenaar van het domein na de dood van zijn moeder, maar twee jaar later overleed hij. Zijn weduwe overleefde hem bijna dertig jaar.

Pierre Boullet en zijn vrouw en volle nicht Marguerite Cornilh de Beyssac waren de erfgenamen, die vanaf 1915 hun intrek namen in het kasteel. In 1916 werd in het kasteel hun oudste zoon geboren: Louis Boullet, die priester werd en in de gemeente Belin-Beliet werkte. Boullet en Beyssac kregen naast hem ook een paar dochters: eerst een tweeling, die in Cauderan geboren werd: Solange en Geneviève. Na hen kwam Jacqueline, die op het kasteel geboren werd. Ze werd verpleegster en bleef vrijgezel. De jongste, Francis Boullet, geboren in Issac, trouwde met Marie-France Le Goüais, dochter van Yves Le Goüais en van Marie de Dieuleveult. Ze kregen vier zoons, twee dochters en twintig kleinkinderen.

In 1925 vroegen sommige erfgenamen de beëindiging van de onverdeeldheid van de erfenis. Dit was aanleiding tot de verkoop van het domein.

Tijdens het interbellum en tot 1949 was het kasteel eigendom van Elie Granat. Na zijn diploma van ingenieur te hebben behaald aan de École supérieure d’électricité (promotie 1911-12) werd hij hoofdingenieur van de vennootschap Barbier, Bénard et Turenne. Hij was uitvinder van apparatuur voor luchtafweer en gelijkaardige apparaten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leverde hij wapens aan de geallieerden. Benoemd tot commandeur in de Légion d'Honneur, werd hij, met zijn echtgenote, begraven op het Parijse kerkhof Père Lachaise. Ter nagedachtenis werd hij in Varennes-sur-Fouzon geëerd met een straatnaam.

Na Granat werd het kasteel eigendom van de Coopérative agricole d'élevage du Berry, gespecialiseerd in kunstmatige inseminatie van runderachtigen. De administratie bevond zich in het kasteel, het laboratorium dat de zaden collecteerde bevond zich in een bijgebouw en de stieren verbleven in stallingen. Na een paar decennia begon de activiteit te verminderen, om uiteindelijk volledig te verdwijnen.

In 1980 werd het eigendom verkocht aan Josef-Albert Weber, een veertigjarige Duitser die zich uitgaf als medium, genezer en specialist in magnetisme. Hij leefde op grote voet en financierde dit door aanzienlijke sommen van enkele van zijn klanten af te troggelen. Hij gedroeg zich als kasteelheer, omringd door vier vrouwen, die op de verdieping elk een kamer bewoonden, die ieder een badkamer in een eigen kleur hadden. Weber kon de fictie van solvabiliteit niet lang volhouden en in 1983 verdween hij, een schuldenberg achterlatend, waaronder een schuld van 10 miljoen frank aan de fiscus. Hij werd failliet verklaard, en de rechtbank van Châteauroux ging in 1985 over tot openbare verkoop van de eigendom.

De nieuwe eigenaar werd de zeventigjarige Duitse Erika Steinmuller. Ze had zich voor acht miljoen frank laten oplichten door de magnetiseur. Ze had niet de bedoeling het kasteel te komen bewonen, maar had vage plannen om er een hotel van te maken, wat echter op niets uitdraaide. In 1989-90 werd het domein aangekocht door de Duitse ontwikkelaars Herbert Warth en Heinz Windhauser. Ze kochten omliggende percelen aan, tot het domein een oppervlakte van nagenoeg 200 hectare bereikte. Ze ontwikkelden projecten voor een luxueus vakantiecentrum met een hotelcapaciteit van 500 bedden en met een golfparcours met achttien holes. Ze vonden geen investeerders, zodat hiervan niets terechtkwam.

Het kasteel bleef vier decennia onbewoond. Het gebouw ging achteruit en er vonden diefstallen plaats (schouwmantels, smeedwerk, luchters). Ondanks ingrepen bleef het kasteel in een relatief goede fysieke toestand, dankzij controle via een alarmsysteem en door een aandachtige buurman. Ontmoedigd door gebrek aan respons, zochten de eigenaars naar kopers.