Jules Siegfried

Hij werd adjoint (schepen of wethouder) van de stad Le Havre bevoegd voor onderwijs. In 1878 werd hij burgemeester van Le Havre. Hij richtte gemeentescholen op die niet-confessioneel onderwijs gaven. Hij stichtte ook een lyceum voor meisjes (1885). Verder had hij aandacht voor hygiëne en volksgezondheid. Hij moedigde de oprichting van een arbeiderskring op die zich richtte op de geestelijke en materiële verheffing van arbeiders. Siegfried droeg financieel bij voor de bouw van een gebouw van deze kring. Hij richtte een maatschappij op die moest zorgen voor de bouw van goedkope woningen voor de arbeidersklasse.

In 1885 werd hij voor het eerst verkozen in de Kamer van Afgevaardigden. Vanaf 1897 zetelde hij in de Senaat, maar bij de tussentijdse verkiezingen van 1900 raakte hij niet herkozen; hij werd toen afgerekend als dreyfusard. Bij de verkiezingen van 1902 werd hij opnieuw verkozen in de Kamer. Hij bleef daar zetelen tot zijn dood in 1922.^[1]

In 1892-1893 was hij gedurende enkele maanden minister van Handel, Industrie en Koloniën. Als minister stelde hij vast dat er in de Franse koloniale administratie veel meer ambtenaren werkten dan in haar Britse tegenhanger. De volgende jaren zette hij zich als parlementslid in voor de financiële autonomie van de Franse kolonies om deze "geldverspilling" tegen te gaan.

In 1894 slaagde hij erin de zogenaamde Wet-Siegfried te laten goedkeuren. Dit was een eerste Franse wet die de bouw van goedkope sociale woningen (HBM, habitations bon marché) voorzag. Als liberaal liet hij de bouw wel over aan privé-initiatieven en voorzag hij enkel in stimulansen als belastingkortingen en leningen. In datzelfde jaar richtte hij samen met Aldebert de Chambrun het Musée social op, een initiatief om de arbeidersklasse materieel en moreel te verheffen. Ook hier keek hij minder naar staatstussenkomst, maar naar mutualiteiten om dit doel te verwezenlijken.

Als patriot vierde Siegfried de Franse overwinning in de oorlog en de terugkeer van Elzas-Lotharingen bij Frankrijk. Op 10 december 1918 werd hij door een enthousiaste menigte verwelkomd in Mulhouse.

Als parlementslid zette hij zich in voor het vrouwenkiesrecht. In 1912 organiseerde hij samen met zijn echtgenote een meeting in Le Havre om te pleiten voor dit kiesrecht. In 1917 was hij een van de oprichters van een werkgroep rond vrouwenrechten in het parlement. In 1919 zat hij de Kamer voor op basis van anciënniteit. Bij de opening van de zitting pleitte hij toen voor het vrouwenkiesrecht:

L'heure est venue de donner aux femmes le droit de suffrage. Partout, elles ont remplacé les hommes pour la guerre et montré par leur endurance et des facultés éveillées par des circonstances tragiques, que l'heure était venue de les associer de façon définitive, à la vie publique, en mettant entre leurs mains le bulletin de vote.^[a]

Maar hij slaagde er niet in een wetsvoorstel voor vrouwenstemrecht goedgekeurd te krijgen in het Franse parlement.