Jules Jacob Storme

Jules Storme was de zoon van Marcel Leo Louis Marie Storme (Wakken, 9 december 1862 - Gentbrugge, 10 maart 1930) en Pauline Charlotte Boone (Gent, 23 november 1858 - Gent, 3 juli 1928). Zijn familie behoorde tot een verarmde tak van een Wakkense familie van dorpsnotabelen, waaronder brouwers. Zijn grootvader, Leo Storme, was gemeentesecretaris van Wakken.

Storme volgde lager onderwijs aan het in Sint-Gregoriuscollege in Gentbrugge en secundair onderwijs aan het Sint-Lievenscollege in Gent. Hij studeerde aanvankelijk Germaanse filologie aan de Rijksuniversiteit Gent en behaalde in 1910 het doctoraat in de letteren en wijsbegeerte (afstudeerrichting Germaanse filologie met een proefschrift over de "Thesaurus Teutonicus", een woordenboek van Cornelius Kiliaan uitgegeven door Christoffel Plantijn. Zijn promotor was Willem De Vreese. Het proefschrift werd in 1912 bekroond door de Koninklijke Academie voor Taal en Letterkunde.

Na zijn studie verbleef Storme voor verdere opleiding in het buitenland, met name in Duitsland (universiteiten van Jena, Berlijn), waar hij zich verdiepte in economie (staatshuishoudkunde en "Volkswirtschaft"). Daarnaast studeerde hij gedurende kortere periodes in Leiden, Parijs en Oxford. Terug in Gent behaalde hij in 1915 het diploma van doctor in de rechten (doctor iuris), ondanks de sluiting van de universiteit tijdens de Eerste Wereldoorlog. De Rechtsfaculteit organiseerde een speciale examenzittijd, waardoor Storme tijdens de oorlog kon afstuderen. Nog in 1915 legde hij de eed af als advocaat aan de Balie van Gent en startte een eigen praktijk.

Tijdens de oorlog weigerde Storme een aanbod van Rob Van Genechten om professor te worden aan de Von Bissing-universiteit, een Nederlandstalige instelling opgericht door de Duitse bezetter.

Op 25 april 1922 huwde Storme met Maria Bosteels (Buggenhout, 21 augustus 1891 - Gent, 1950), dochter van brouwer Leon Bosteels en Henriette Marie Victorine Seghers.

Storme verwierf bekendheid met zijn publicatie Maatschappelijke Vrede en Economische Wederopbloei (1919), waarin hij pleitte voor nauwere samenwerking tussen werkgevers en werknemers als middel tot sociale vrede. Datzelfde jaar werd hij docent aan de Rijkslandbouwhogeschool Gent, waar hij de vakken Algemene inleiding tot het recht, Boswetgeving en Staathuishoudkunde onderwees.

Vanaf 1924 doceerde hij staathuishoudkunde ook aan de Bijzondere Handelsschool van de Rechtsfaculteit van de Rijksuniversiteit Gent. In 1925 voegde hij daar de cursus 'Voorbereidende oefeningen tot het opstellen van een verslag over de economische toestand van een land' aan toe. Vanaf 1933 gaf hij aan de Rechtsfaculteit les in staathuishoudkunde en sociale wetgeving. In 1935 werd hij benoemd tot buitengewoon hoogleraar, in 1938 tot gewoon hoogleraar. Hij breidde zijn onderwijsopdracht verder uit met nieuwe vakken.

In het academiejaar 1946-1947 was Storme decaan van de Rechtsfaculteit. Kort voor zijn overlijden, in 1955, werd hij verkozen tot secretaris van de Academieraad.

Storme was actief als advocaat in Gent. In 1923 was hij openingsredenaar tijdens het halfeeuwfeest van de Vlaamse Conferentie der Balie van Gent.

Na de Wapenstilstand van 1918 engageerde Storme zich in de lokale maatschappelijke initiatieven. Zijn publicatie Maatschappelijke Vrede en Economische Wederopbloei (1919) ontving een prijs van Antisocialistische Werkliedenbond. Storme koos voor betrokkenheid bij de middenstandsbeweging en werd op voordracht van advocaat Robert Dubois juridisch raadgever van het Algemeen Comiteit 'De Middelstand', een interprofessionele koepelorganisatie voor de kleine burgerij in Gent. Deze organisatie, gevestigd aan de Korenmarkt, zocht politiek aansluiting bij de Katholieke Partij, wat leidde tot spanningen met het Provinciaal Middenstandssecretariaat van Fernand Van Ackere (gevestigd in de Lange Kruisstraat). Onder impuls van het bisdom werd uiteindelijk een modus vivendi bereikt. In 1921 werd Storme verkozen tot gemeenteraadslid van Gent; het Algemeen Comiteit steunde toen de kandidatuur van Van Ackere voor de parlementsverkiezingen.

In de jaren 1930 radicaliseerde het middenstandsprotest. De aanstelling van groothandelaar Louis Duysburgh als voorzitter van het Algemeen Comiteit (1931) leidde tot een breuk met de traditionele middenstandsorganisaties. Duysburgh koos voor politieke onafhankelijkheid en zocht aansluiting bij nieuwe middenstandskoepels, waaronder het Eenheidsfront van Rex. Toen Duysburgh in april 1936 de politiek aansluiting van het Algemeen Comiteit bij Rex doordreef, nam Storme ontslag en richtte op 8 mei 1936 de Katholieke Middenstandsbond van Gent (KMB) op, waarvan hij de eerste voorzitter werd.

Storme was schepen van Gent van 1934 tot 1943, met bevoegdheden voor burgerlijke stand, militie, slachthuis, veemarkten en (vanaf 1939) openbare onderstand, omhalingen en tombola's en erediensten. Van 14 juni tot 11 oktober 1940 was hij waarnemend burgemeester van Gent, tijdens de overgangsperiode na de Duitse inval.

Na de Tweede Wereldoorlog zette Storme zijn engagement voor de christelijke middenstandsbeweging voort. In 1945 sloten de overgebleven leden van het vooroorlogse Algemeen Comiteit zich grotendeels aan bij zijn KMB, die in 1949 herdoopt werd tot NCMV-Gent.