Josy Dubié

Josy Dubié
Algemeen
Geboortedatum	Schaarbeek, 11 februari 1940
Geboorteplaats	Schaarbeek
Kieskring	Brussel-Hoofdstad
Regio	Brussel Franse Gemeenschap
Land	België
Functie	Politicus Journalist
Partij	?-2010 Ecolo
Functies
?-1994	Journalist RTBF
1994-1999	Diensthoofd Televisie UNDP
1999-2003	Senator
1999-2003	Quaestor Senaat
2004-2009	Brussels Parlementslid
2004-2009	Lid Franse Gemeenschapscommissie[1]
2004-2009	Lid Franse Gemeenschapsparlement[2]
2005-2009	Gemeenschapssenator[3]
2007-2008	Gemeenteraadslid Brussel
Portaal    Politiek Media

Joseph Josy Dubié (Schaarbeek, 11 februari 1940) is een Belgisch journalist en politicus die actief was voor Ecolo.

Oorspronkelijk volgde Dubié na zijn voltooien van de Grieks-Latijnse humaniora aan het atheneum Jules Bordet in Brussel een sportopleiding, maar na een zware knieblessure werd hij actief bij de koopvaardij, nadat hij als kapitein op de lange vaart was afgezwaaid aan de Hogere Zeevaartschool in Antwerpen. In 1967 ging hij tezelfdertijd etnologie, sociologie en rechten studeren aan de ULB. In 1971 verliet hij de universiteit als licentiaat in etnologie en journalistiek. In zijn laatste academiejaar aan de universiteit was hij van 1970 tot 1971 voorzitter van de studentenvereniging Cercle du Libre Examen, die de waarden van vrij onderzoek propageert.

Na zijn studies ging hij als journalist aan de slag bij de Franstalige openbare omroep RTBF. Hij verdiepte er zich als reporter in buitenlandse reportages en werd tevens oorlogscorrespondent. Hij nam in 1973 het voor zover bekend laatste interview af van de linkse Chileense president Salvador Allende, die kort nadien stierf tijdens een staatsgreep door het leger, en versloeg in 1975 de afloop van de Vietnamoorlog met de val van Saigon en in 1989 de gebeurtenissen tijdens de Roemeense Revolutie, alsook de hongersnoden in Ethiopië en de Sahel.

In 1994 verliet Dubié de RTBF en werd hij tot in 1999 ambtenaar bij de Verenigde Naties. Hij stond aan het hoofd van de televisie-eenheid van het Verenigde Naties Ontwikkelingsprogramma en was hoofdredacteur van het televisiemagazine Azimuts, waarvoor hij meer dan 150 reportages produceerde en realiseerde in meer dan 75 ontwikkelingslanden. Ook zijn broer Jean-Claude Dubié (later Defossé, de familienaam van hun moeder) werkte bij de RTBF.

In 1999 werd hij politiek actief voor de partij Ecolo. Dubié zetelde van juni 1999 tot mei 2003 als rechtstreeks verkozen senator in de Senaat en was er van 1999 tot 2003 quaestor, evenals voorzitter van de commissie Justitie en ondervoorzitter van de commissie Buitenlandse Betrekkingen en Landsverdediging. Vervolgens was Dubié van juni 2004 tot juni 2009 lid van het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar hij zetelde in de commissie Binnenlandse Zaken en Lokale Besturen. Tegelijkertijd was hij afgevaardigde in het Parlement van de Franse Gemeenschap, waar hij van 2004 tot 2009 ondervoorzitter was van de commissie Internationale Betrekkingen en Europese Aangelegenheden, en van 2005 tot 2009 zetelde hij als gemeenschapssenator opnieuw in de Senaat. Daar werd hij van 2007 tot 2009 lid van de commissie Buitenlandse Betrekkingen en Landsverdediging. Op lokaal politiek niveau was Dubié van 2006 tot 2008 gemeenteraadslid van Brussel.

In 2010 verliet Dubié om verschillende redenen de partij Ecolo. Hij kon zich niet vinden in de te pro-katholieke en pro-monarchistische standpunten die door bepaalde leidinggevenden in de partij werden uitgedragen en vond dat de partij niet genoeg oog had voor de internationale solidariteit met het Globale Zuiden.^[4] Dubié is openlijk republikeins en werd na zijn vertrek bij Ecolo een militant van de marxistische PTB.^[5]

In zijn jeugd was hij slachtoffer van seksuele avances door een pedofiele priester.^[6]