Joseph Barcroft

Joseph Barcroft
Joseph Barcroft
Algemene informatie
Geboortedatum 26 juli 1872Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats Newry
Overlijdensdatum 21 maart 1947Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats Cambridge
Werk
Beroep fysioloog, academisch docentBewerken op Wikidata
Werkveld fysiologie
Werkgever(s) Universiteit van Cambridge
Studie
School/universiteit King's College
Militair
Conflict Eerste Wereldoorlog, Tweede Wereldoorlog
Familie
Echtgenoot Mary Agnetta Ball
Vader Henry Barcroft
Moeder Anna Richardson Malcomson
Kinderen Henry Barcroft, Robert Ball Barcroft
Persoonlijk
Talen Engels
Diversen
Lid van Royal Society, Duitse Academie der Wetenschappen Leopoldina, American Academy of Arts and Sciences, Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie, Accademia Nazionale dei Lincei
Prijzen en onderscheidingen Fellow of the Royal Society (1910), Commandeur in de orde van het Britse rijk, Copley Medal (1943),[1] Koninklijke medaille (1922), Croonian Medal and Lecture (1935), Lid van de American Academy of Arts and Sciences, Baly Medal (1923), Knight Bachelor
Nominaties Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1919),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1926),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1929),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1931),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1933),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1936),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1937),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1939),[2] Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (1943)[2]
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie bewerken.

Joseph Barcroft (Newry, 26 juli 1872 - Cambridge, 21 maart 1947) was een Noord-Iers fysioloog. Hij deed onderzoek naar het zuurstofgehalte in bloed.

Onderzoek

Barcroft behaalde zijn graad in geneeskunde aan het King's College van de Universiteit van Cambridge in 1896, na in 1891 een BSc verkregen te hebben aan de Leys School. Daarna begon hij met onderzoek naar hemoglobine. Hij bekeek onder meer hoe het reageerde op giftige gassen (waaraan hij zich daarvoor persoonlijk blootstelde) en op grote hoogtes. Vanaf 1933 legde Barcroft zich toe op ademhaling van foetussen bij zoogdieren. In 1937 werd hij de eerste voorzitter van de Unit of Animal Physiology op Cambridge.

Academisch

Barcroft werd in 1910 verkozen tot Fellow of the Royal Society en ontving in 1943 haar Copley Medal. Hij was Fullerian hoogleraar aan de Royal Institution (1923-1926), Dunham lector aan de Harvard-universiteit (1929) en voorzitter van de faculteit fysiologie van de British Association for the Advancement of Science (1920).

Hij stierf als gevolg van een hartaanval.