Jonathan Ott

Jonathan Ott
Jonathan Ott in 2008
Jonathan Ott in 2008
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 1 juni 1949
Geboorteplaats Hartford, Connecticut, U.S.A.
Overlijdensdatum 5 juli 2025
Overlijdensplaats Xalapa, Mexico
Beroep Auteur

bioloog chemicus

Academische achtergrond
Standaardafkorting J.Ott
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en) Etnobotanie Hallucinogenen
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Biologie

Jonathan Ott (6 januari 1949 – 5 juli 2025) was een Amerikaanse etnobotanist, schrijver, vertaler, uitgever, chemicus gespecialiseerd in natuurlijke producten, en onderzoeker van psychoactieve middelen en hun culturele en historische gebruiken.[1][2][3] Eind 20ste eeuw hielp hij, samen met R. Gordon Wasson en Carl A.P. Ruck, de term entheogeen te bedenken als een meer respectvol en neutraal alternatief voor termen zoals psychedelisch of hallucinogeen. Daarnaast bevestigde Ott de psychoactiviteit van het serotonergisch psychedelisch tryptamine bufotenine geïsoleerd uit Anadenanthera peregrina en A. colubrina.[3][4][5]

Literair werk

Ott publiceerde acht boeken, was coauteur van vijf en droeg bij aan vier andere.[6] Zijn omvangrijkste werk: Pharmacotheon: Entheogenic Drugs, Their Plant Sources and History (1993) geldt als een van de meest invloedrijke standaardwerken over entheogene drugs.[7] Het boek onderscheidt zich door de gedetailleerde beschrijving van meer dan 1.000 planten en chemische stoffen.[7][8] Ott behield graag volledige redactionele controle over zijn publicaties, uit vrees voor repressie vanwege zijn felle oppositie tegen de drug prohibitie, de 'war on drugs' en als sterke voorstander voor legalisering.[8] Dit bereikte hij bijvoorbeeld door een eerste uitgave te beperken via een duurdere gelimiteerde opgave om daarna hiermee de tweede uitgave gedeeltelijk te financieren, zoals bij Pharmacotheon; waarbij de eerste druk bestond uit 300 genummerde exemplaren, gevolgd door een tweede druk van 5.000 exemplaren.[8] Ott vertaalde onder meer LSD: Mijn Sorgenkind (1979) van Albert Hofmann naar het Engels als LSD: My Problem Child, en het Spaanse werk De los Nombres Botánicos Aztecas (1919) van Blas Pablo Reko naar het Engels als On Aztec Botanical Names (1996).[9][10]

Daarnaast werkte Ott nauw samen met andere vooraanstaande onderzoekers in zijn vakgebied, waaronder de etnobotanisten Christian Rätsch en Richard Schultes, en de etnomycologen Jochen Gartz en R. Gordon Wasson. Naast monografieën publiceerde Ott talrijke wetenschappelijke artikelen op het gebied van entheogenen, farmacologie en etnobotanie.[11] Zijn artikelen en essays verschenen in talrijke wetenschappelijke tijdschriften, waaronder Entheogen Review, The Entheogen Law Reporter, Journal of Cognitive Liberties, Journal of Psychoactive Drugs (voorheen Journal of Psychedelic Drugs), het MAPS Bulletin, Head, High Times, Curare, Eleusis, Integration, Lloydia, The Sacred Mushroom Seeker, en diverse publicaties van het Harvard Botanical Museum.[11] Daarnaast was Ott actief als co-redacteur van het tijdschrift Eleusis: Journal of Psychoactive Plants & Compounds, samen met Giorgio Samorini.[3]

Botanisch onderzoek

Ott (tweede van links) in 2014 op de World Ayahuasca Conference in Ibiza. Van links naar rechts: José Carlos Bouso, Jonathan Ott, Antonio Escohotado en Fernando Sánchez Dragó

Ott beschikte over uitgebreide kennis en ervaring van veldwerk in Mexico, waar hij woonde en een klein laboratorium beheerde, samen met een botanische tuin gewijd aan entheogene en (etno)farmacologische planten. Verschillende van zijn etnobotanische producten zijn onderzocht op mogelijke therapeutische toepassingen bij psychische aandoeningen. In zijn boek Ayahuasca Analogues: Pangæan entheogens (1994) identificeert Ott talrijke planten wereldwijd die de MAO harmala-alkaloïden (zoals die in Banisteriopsis caapi of Peganum harmala) of dimethyltryptamine (DMT) bevatten. Deze planten kunnen dienen als alternatieve ingrediënten voor het traditionele Zuid-Amerikaanse Ayahuasca, die gebaseerd zijn op de combinatie van deze planten.[12][13][14]

Brandstichting

In maart 2010 werd Otts huis in Mexico verwoest door brandstichting terwijl hij op dat moment colleges gaf in Spanje.[3][15] Hoewel het merendeel van zijn boeken de brand overleefde dankzij de vochtigheid van het nevelwoud, gingen zijn laboratorium en persoonlijke bezittingen volledig in vlammen op. Naar verluidt werden gesigneerde boeken die Ott van Albert Hofmann had ontvangen, als brandstof gebruikt.[15] Hierdoor besloot Otto om naar Colombia te verhuizen, waar hij zijn colleges voortzette en zijn persoonlijke bibliotheek en laboratorium heropbouwde.[15]

Dood

Ott stierf op 5 juli 2025 op 76-jarige leeftijd als gevolg van complicaties van sepsis.[16][3][6]

Zie ook

Referenties

  1. ↑ Wasson, Robert Gordon (2008). The road to Eleusis: unveiling the secret of the mysteries. North Atlantic Books, Berkeley (Calif.), p. 139. ISBN 978-1-55643-752-6.
  2. ↑ (de) Berger, Markus, R.I.P., Jonathan Ott. Nachtschatten Verlag AG (5 juli 2025). Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  3. 1 2 3 4 5 (en) Jonathan Ott. Erowid (20 juni 2001). Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  4. ↑ (en) Ott, Jonathan (2001-09). Pharmañopo—Psychonautics: Human Intranasal, Sublingual, Intrarectal, Pulmonary and Oral Pharmacology of Bufotenine. Journal of Psychoactive Drugs 33 (3): 273–281. ISSN:0279-1072. DOI:10.1080/02791072.2001.10400574.
  5. ↑ Bufo alvarius - Jonathan Ott on Bufotenine. www.erowid.org. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  6. 1 2 (en) Jonathan Ott Books – Deluxe limited editions of books by world renowned ethnopharmacologist Jonathan Ott. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  7. 1 2 Montagne, Michael (Lente). Book Review: Pharmacotheon: Entheogenic drugs, their plant sources and History. By Jonathan Ott. MAPS 1994 (4)
  8. 1 2 3 Ott, Jonathan (1996). Pharmacotheon: entheogenic drugs, their plant sources and history. Natural Products Co, Kennewick, WA. ISBN 978-0-9614234-8-3.
  9. ↑ Hofmann, Albert (2013). LSD, my problem child: and, Insights/outlooks. Beckley Foundation Press : Oxford University Press, Oxford. ISBN 978-0-19-963941-0.
  10. ↑ Reko, Blas Pablo (1996). On Aztec botanical names. VWB, Verl. für Wiss. und Bildung, Berlin. ISBN 978-3-86135-426-0.
  11. 1 2 (en) Jonathan Ott’s peer-reviewed scientific publications. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  12. ↑ Erowid Online Books : "Ayahuasca: alkaloids, plants, and analogs" by Keeper of the Trout. www.erowid.org. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  13. ↑ Erowid Ayahuasca Vault. www.erowid.org. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  14. ↑ Ott, Jonathan (1994). Ayahuasca analogues: Pangæan entheogens. Natural Products Co, Kennewick, Wash. ISBN 978-0-9614234-4-5.
  15. 1 2 3 Jonathan Ott Fund: Help Him Rebuild after Fire. www.cognitiveliberty.org. Gearchiveerd op 23 augustus 2017. Geraadpleegd op 16 januari 2026.
  16. ↑ (de) Berger, Markus, R.I.P., Jonathan Ott. Lucys Rausch (5 juli 2025). Geraadpleegd op 16 januari 2026.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.