John Steen Olsen

Hij begon al op jonge leeftijd met voetbal bij Hvidovre IF. De club uit de gelijknamige plaats in het oosten van Denemarken, vlak bij zijn geboortestad Kopenhagen. Toen hij als achttienjarige zijn opwachting maakte in het eerste elftal, kwam Hvidovre uit op het derde niveau. Steen Olsen beleefde als jonge speler de snelle opmars naar de landstitel in 1966. Na twee kampioenschappen met promotie op rij, in 1963 en 1964, eindigde Hvidovre in het eerste jaar in de hoogste klasse 1. division op de vijfde plaats. Een jaar later gevolgd door de Deense kampioenstitel.

Steen Olsen debuteerde als international op 30 mei 1966 in de doelpuntloze ontmoeting (0-0) met Turkije. Hij speelde, tijdens zijn amateurperiode bij Hvidovre IF, tien interlands voor het Deens elftal. Totdat hij in 1968 als prof naar de Verenigde Staten vertrok. Hij was een aanvaller en werd meestal als rechtsbuiten opgesteld. Zoals in het met 3-2 gewonnen EK-kwalificatieduel tegen Nederland op 4 oktober 1967.^[1] Na een onderbreking van bijna vier jaar keerde hij in 1971 terug in de nationale ploeg. Dat was tijdens zijn periode bij FC Utrecht. Hij kwam nog zeven keer voor het Deens elftal in actie. Zijn laatste interland was op 11 november 1973 in de met 0-3 verloren wedstrijd tegen Frankrijk.

Door de behaalde landstitel mocht Hvidovre in het seizoen 1967/68 deelnemen aan de Europa Cup I. Steen Olsen startte met de Deense kampioen op 20 september 1967 met een 1-2 zege op bezoek bij FC Basel. De thuiswedstrijd eindigde op 18 oktober in 3-3. Steen Olsen scoorde in deze wedstrijd eenmaal. In de tweede ronde was Real Madrid de tegenstander. Hvidovre behaalde thuis op 15 november een 2-2 gelijkspel. Twee weken later door de 4-1 nederlaag in Madrid was de Deense club uitgeschakeld. Een jaar eerder nam Hvidovre deel aan de Jaarbeursstedenbeker. Na de vrijloting in de eerste ronde speelde Steen Olsen beide duels in de tweede ronde tegen Eintracht Frankfurt. Na de 5-1 uitnederlaag hield Hvidovre thuis de stand op 2-2 met onder meer een treffer van hem.

Het succesteam van Hvidovre viel in 1968 uit elkaar. Veel spelers ontvluchtten de amateurstatus in hun thuisland Denemarken. Ze kozen voor een lucratief avontuur in de Amerikaanse ‘wilde’ profcompetitie van de North American Soccer League. John Steen Olsen vond samen met zijn ploeggenoten doelman Jørgen Henriksen en John Petersen onderdak bij Boston Beacons. Hun trainer was Jack Mansell die onder meer bij de Nederlandse clubs Blauw-Wit en Telstar werkte. Steen Olsen beviel het Amerikaanse voetbal niet. “Het voetbal was erg ruw en gemeen en de scheidsrechters waren ronduit slecht“, vertelde hij in 1971 in een interview in Voetbalweekblad 1-0.^[2] Hij keerde in 1969 met een knieblessure terug naar Scandinavië en ging voetballen voor IFK Malmö dat uitkwam in de Superettan, het tweede niveau in Zweden. Daar speelde hij 22 competitieduels en scoorde elf keer.^[3]

Hij werd eind 1969 benaderd door DOS dat in degradatiegevaar verkeerde in de Eredivisie. De Utrechtse club was op zoek naar aanvallende versterking.^[4] Hij luisterde zijn debuut op 18 januari 1970 op met een doelpunt in de met 1-2 gewonnen uitwedstrijd tegen Telstar. Een week later speelde hij voor het eerst voor eigen publiek. DOS won de degradatiestrijd tegen SVV met 1-0 en Steen OIsen scoorde de enige treffer.^[5] Hij kreeg na enkele weken een plek in de middenlinie. DOS finishte uiteindelijk vlak boven de degradatiestreep. Daardoor kon de nieuwe fusieclub FC Utrecht in 1970 in de Eredivisie van start gaan.

Door de samenvoeging van DOS met Elinkwijk en Velox kon de stad Utrecht een versterkt elftal op de been brengen. Steen Olsen kwam in het meer aanvallende spel beter tot zijn recht dan in het defensieve degradatievoetbal bij DOS. Hij groeide bij FC Utrecht uit tot een bepalende speler. Na vier seizoenen stond hij in de belangstelling van Feyenoord. Op 31-jarige leeftijd maakte hij de transfer naar de kampioen van Nederland. Hij werd betrokken in een ruil met Henk Wery die de omgekeerde weg bewandelde: van Feyenoord naar FC Utrecht.^[6]

Steen Olsen wist dat hij bij Feyenoord niet altijd kon rekenen op een basisplaats. Het Rotterdamse middenveld was met Willem van Hanegem, Wim Jansen en Theo de Jong al sterk bezet. Toch stond hij in het begin van het seizoen 1974/75 in de basiself. Uitgerekend tegen zijn oude club FC Utrecht scoorde hij tweemaal, op 22 september 1974. Feyenoord won dat duel met 5-0.^[7] Hij kwam in zijn eerste seizoen tot elf optredens in de hoofdmacht. Ook speelde hij voor de landskampioen drie keer in de Europa Cup I. In de met 7-0 gewonnen thuiswedstrijd op 18 september 1974 tegen Coleraine FC en de beide duels, op 22 oktober en 5 november, tegen FC Barcelona. Na de 0-0 in De Kuip verloor Feyenoord de uitwedstrijd met 3-0 en was uitgeschakeld. Hij speelde een jaar later met Feyenoord nog een Europees duel voor de UEFA Cup, op 17 september 1975 thuis tegen Ipswich Town (1-2). In de eerste competitiehelft van zijn tweede seizoen kwam hij zeven keer in actie voor de Rotterdammers.

Zijn laatste duel voor Feyenoord was op 18 januari 1976 als invaller tegen FC Amsterdam. Hij was toen al in onderhandeling met FC Utrecht over een terugkeer. Supporters van de Utrechtse club haalden 20.000 gulden op om de huursom te kunnen betalen.^[8] Uiteindelijk sloten beide clubs een koopovereenkomst.^[9] Hij maakte op 4 februari 1976 zijn comeback en speelde dat seizoen nog zestien competitieduels (vijf goals) voor FC Utrecht. Hij vertrok daarna transfervrij naar IFK Malmö waar hij een korte periode speelde. Steen Olsen sloot in 1978 zijn loopbaan op 35-jarige leeftijd af bij zijn eerste club Hvidovre.

Door bemiddeling van zijn landgenoot en Ajax-trainer Morten Olsen^[10] kwam hij in 1997 in contact met Ajax. Hij ging als scout aan de slag in Scandinavië waar hij de jeugdcompetities volgde. Hij haalde talentvolle Deense, Zweedse en Finse voetballers naar Amsterdam zoals Jesper Grønkjær, Zlatan Ibrahimović,^[11] Christian Eriksen, Nicolai Boilesen, Kasper Dolberg, Viktor Fischer en Mohammed Kudus.^[12] De meesten begonnen in de jeugdopleiding en stroomden later door naar het eerste elftal. Alhoewel Steen Olsen zelf nooit voor Ajax voetbalde, werd hij 10 november 2017 benoemd tot lid van de club.^[13] Hij zette op 1 juli 2022 op 79-jarige leeftijd na een kwart eeuw een punt achter zijn scoutingwerk voor Ajax.