John Frederick Dewey

John Frederick Dewey
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	1937
Beroep	geoloog, academisch docent, structural geologist
Lid van	Royal Society, Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie, Academia Europaea
Academische achtergrond
Alma mater	Queen Mary, University of London, Imperial College London, Bancrofts School
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	geologie
Prijzen en erkenningen	Fellow of the Royal Society, Lyell Medal (1983), Penrose Medal (1992),[1] Murchison Fund (1971),[2] Arthur Holmes Medal (1993), Wollaston-medaille (1999),[3] honorary doctor of the University of Rennes I (16 maart 2012)[4][5]

John Frederick Dewey (22 mei 1937) is een Britse structureel geoloog. Dewey is bekend om zijn onderzoek naar gebergtevorming en platentektoniek.

Dewey studeerde geologie aan de colleges Queen Mary en Imperial College aan de Universiteit van Londen. Van 1960 tot 1971 was hij universitair docent aan respectievelijk de universiteiten van Manchester, Cambridge en de Memorial University of Newfoundland, waarna hij hoogleraar werd aan de Universiteit van New York in Albany. Tijdens deze periode schreef hij een aantal nu als klassiek beschouwde wetenschappelijke publicaties over de vorming van de Appalachen en de Schotse en Ierse Caledoniden. Later legde hij zich toe op het opstellen van een model voor de vorming van de Himalayas.

In 1982 kwam Dewey terug naar Europa om eerst hoogleraar te worden aan de Universiteit van Durham, daarna (1986) aan de Universiteit van Oxford. Na zijn emeritaat in 2001 keerde hij terug naar Verenigde Staten waar hij les geeft aan de Universiteit van Californië in Davis.

Dewey is sinds 1985 een Fellow of the Royal Society (FRS) en heeft onder andere de Wollaston medaille van de Geological Society of London (1999) en de Penrose medaille van de Geological Society of America (1992) gewonnen.