Joep Dumont
| Joep J. Dumont | ||
|---|---|---|
 | ||
Dumont (1993) | ||
| Persoonlijke gegevens | ||
| Volledige naam | Johan Joseph Dumont | |
| Geboortedatum | 8 april 1933 | |
| Geboorteplaats | Brunssum | |
| Overlijdensdatum | 13 januari 1994 | |
| Overlijdensplaats | Grave | |
| Nationaliteit |  Nederland | |
| Beroep | orthopedagoog, academisch docent | |
| Lid van | Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen | |
| Academische achtergrond | ||
| Alma mater | Radboud Universiteit (1966) | |
| Wetenschappelijk werk | ||
| Vakgebied(en) | Orthopedagogiek, Leerstoornissen | |
| Instituten | Katholieke Universiteit Nijmegen | |
Prof.dr. Johan Joseph (Joep) Dumont (Brunssum, 8 april 1933 – Grave, 13 januari 1994) was een Nederlands orthopedagoog en hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij werd bekend als pionier in de behandeling en diagnostiek van leerstoornissen, in het bijzonder dyslexie.
Biografie
Joep Dumont groeide op in Brunssum in een mijnwerkersgezin. Na het seminarie vervolgde hij zijn middelbare school in Heerlen. Aanvankelijk koos hij voor de studie Klassieke talen in Nijmegen, maar stapte over naar de toen net opgerichte opleiding pedagogiek. In 1966 studeerde hij cum laude af.
Datzelfde jaar promoveerde hij cum laude op het proefschrift De ontwikkeling van de intelligentie. Een monografie over de psychologie van J. Piaget. Voor zijn promotieonderzoek verbleef hij in 1963 vier maanden in Genève bij Jean Piaget aan het Instituut Jean Jacques Rousseau.[1]
Na zijn afstuderen werd Dumont benoemd tot wetenschappelijk ambtenaar aan het Pedagogisch Instituut van de Katholieke Universiteit Nijmegen. In 1968 werd hij lector en in 1972 hoogleraar orthopedagogiek. Sinds 1970 leidde hij het Instituut voor Orthopedagogiek, en bekleedde hij diverse bestuursfuncties, waaronder voorzitter van de Subfaculteit Pedagogiek en vicevoorzitter van de Faculteit Sociale Wetenschappen.
In 1961 trouwde hij met Mariës Zegers. Het echtpaar kreeg twee kinderen.
Werk en invloed
Dumont werkte gedurende ruim drie decennia aan de professionalisering van de orthopedagogiek. Hij zette zich in voor de ontwikkeling van effectieve curricula en behandelingsmethoden voor kinderen met leer- of ontwikkelingsstoornissen.[2]
Bij zijn aantreden bestond het orthopedagogisch arsenaal volgens hem uit "hartverwarmende, maar nutteloze spelletjes". Onder zijn leiding werden wetenschappelijk onderbouwde programma's ontwikkeld, gekenmerkt door taakgerichtheid, herhaling en gestructureerde opbouw.[3]
Publicaties
Dumont schreef onder meer het standaardwerk Leerstoornissen (1971),[4] dat later werd uitgebreid tot een driedelige reeks. Zijn boeken bevatten uitgebreide diagnostische schema’s en behandelmethoden voor verschillende typen leerproblemen, en werden breed gebruikt in het reguliere en speciale onderwijs. [5][6]
In 1975 werd hij naamgever van de Professor Dumontschool te Haarlem, een school voor kinderen met leer- en opvoedingsproblemen.[7] In 1996 is er ook een 'SBO Professor Dumont'-school geopend, gevestigd in Amsterdam [8]
Dyslexie
Zijn bekendste werkterrein werd dyslexie. In 1984 publiceerde hij het boek Lees- en spellingproblemen, gevolgd door Dyslexie (1990), waarin hij nieuwe inzichten integreerde over het zogenoemde recodeermechanisme — het automatisch koppelen van letters aan klanken.[9]
In 1983 richtte hij de Stichting Dyslexie op, waarvan hij voorzitter was. De stichting organiseerde vanaf 1984 het jaarlijkse Congres Dyslexie, dat met ca. 1500 deelnemers uitgroeide tot een belangrijk wetenschappelijk platform in Nederland.[10]. Dit werd verbreed door de oprichting in 1987 van de European Dyslexia Association, een koepelorganisatie voor organisaties op terrein van dyslexie in Europa. [11]
In 1984 richtte hij het eerste OPM op: een maatschap voor orthopedagogen die zich richtte op de diagnostiek en behandeling van kinderen, jongeren en volwassenen met leerproblemen. Deze praktijk, gevestigd in Nijmegen, is nog steeds actief en heeft als voorbeeld gediend voor vele andere zelfstandig gevestigde praktijken.[12]
Kinderen van Taalzwakke Ouders
Dumont was projectleider van het onderzoek Kinderen van Taalzwakke Ouders en ontwikkelde de bijbehorende taaltest (1982), die jarenlang werd gebruikt voor de vroegsignalering van taalachterstanden in het basisonderwijs.[13]
Eerbetoon en nalatenschap
In 1991 werd hij lid van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen.
Op 30 november 1993 gaf Dumont zijn afscheidscollege in Nijmegen. Enkele weken later, op 13 januari 1994, overleed hij op 58-jarige leeftijd.[3] Zijn nalatenschap leeft voort in de Nederlandse orthopedagogiek, met blijvende invloed op theorie, praktijk en onderwijs voor kinderen met leerproblemen.
Zie ook
Bronnen
- ↑ Dumont J.J. (1966), De Ontwikkeling van de Intelligentie - een monografie over de psychologie van J. Piaget, 's-Hertogenbosch: Malmberg
- ↑ Dumont J.J. en Kok J.F.W. (1970), Curriculum schoolrijpheid, Observatie en programmering van de ontwikkeling van kinderen met vroeg optredende leermoeilijkheden, 's-Hertogenbosch: Malmberg
- 1 2 Dumont J.J. (1993), Van Woordblindheid tot Dyslexie, 1961 tot 1993 en verder - Rede uitgesproken ter gelegenheid van zijn afscheid als hoogleraar in de orthopedagogiek aan de Katholieke Universiteit Nijmegen op 30 november 1993
- ↑ Dumont J.J. (1971), Leerstoornissen - oorzaken en behandelingsmethoden, uitgever Lemniscaat Rotterdam, 1971, ISBN 9060691024
- ↑ Dumont J.J. (1985 - herz edities), Leerstoornissen 1 - Theorie en Model | Leerstoornissen 2 - Diagnostiek en Behandeling | Leerstoornissen 3 - Controversen en Perspectieven, Rotterdam: Lemniscaat
- ↑ Bon W.H.J. van, Lieshout E.D.M. van, en Bakker, J.T.A. - redactie (1994), Gewoon, Ongewoon, BUITENGEWOON, opsetllen over leerproblemen, aangeboden aan J.J. Dumont bij zijn afscheid als Hoogleraar Orthopedagogiek, Rotterdam:Lemniscaat
- ↑ IKC Schalkwijk - Vestiging Dumont, https://www.ikcschalkwijk.nl/
- ↑ SBO Professor Dumont school voor speciaal basisonderwijs in Amsterdam Zuidoost, https://www.sbo-dumont.nl/
- ↑ Dumont J.J. (1990), Dyslexie - Theorie, diagnostiek, behandeling, Rotterdam: Leminscaat, ISBN 9060697731
- ↑ Stichting Dyslexie Nederland, https://www.stichtingdyslexienederland.nl/
- ↑ European Dyslexia Association, https://eda-info.eu/
- ↑ OPM-Nijmegen, https://www.opmnijmegen.nl/opm-nijmegen/
- ↑ Bon W.H.J. (1982) Taaltest voor Kinderen, Lisse: Swets & Zeitlinger