Jo Crepain

Jo Crepain
Persoonsinformatie
Nationaliteit Belg
Geboortedatum 21 oktober 1950
Geboorteplaats Brugge
Overlijdensdatum 20 december 2008
Overlijdensplaats Antwerpen
Opleiding en beroep
Beroep(en) architect
Werkveld(en) stedenbouwkunde, ontwerp, architectuurBewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Stijl postmodernisme
Erkenning en lidmaatschap
Archieflocatie Vlaams Architectuurinstituut[1]Bewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningen Premio internazionale di architettura Andrea Palladio
RKD-profiel
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde
De Bolle Brug in de binnenstad van Amersfoort (1995)

Jo Crepain (Brugge, 21 oktober 1950 – Antwerpen, 20 december 2008[2]) was een Belgisch architect, stedenbouwkundige en interieurarchitect. Hij ontwierp woningen, kantoorgebouwen en scholen in postmodernistische stijl, in Nederland kreeg hij vooral woningbouwopdrachten[3], vaak bij en rond herstructurering van oude gebouwen.[4]

Biografie

Crepain werd geboren in Brugge maar woonde vanaf zijn derde jaar in Kapellen omdat zijn vader als loods in de buurt van Antwerpen ging wonen. Hij volgde er Latijn-Wetenschappen aan het Koninklijk Atheneum. Hij studeerde af als architect (1973) en stedenbouwkundige (1977) aan het Hoger Architectuurinstituut van het Rijk (HAIR) te Antwerpen. Hij woonde en werkte in Kapellen tot 1996 (toen hij naar Antwerpen verhuisde) en was docent aan het Hoger Architectuurinstituut Sint-Lucas in Gent, de Academie van Bouwkunst te Rotterdam en het Henry van de Velde Instituut te Antwerpen.

In 1974 werd zijn eerste werk, een woning voor kapper Wim Roels aan de Hoevensebaan te Kapellen, bekroond met de Prijs Robert Maskens, de belangrijkste Belgische architectuurprijs. Zijn eerste werk was verwant aan dat van Bob Van Reeth, het brutalistische bureau BARO[5] en Herman Hertzberger. In zijn woonplaats ontwierp hij veel huizen, vaak enigszins brutalistisch van aard of gebouwd met mondsteen (door vuur vervormde bakstenen) en met de rug naar de straat.

Van 1975 tot 1981 was hij lid van de ontwerpcoöperatie SILO. In 1986 richtte hij Jo Crepain Architect nv op en in 2006 Crepain Binst Architecture, een samenwerking met Luc Binst, waarvan de naam inmiddels is gewijzigd in Binst Architects.[6][7] Internationaal bekend is zijn woning De Wachter in 's Gravenwezel (1982).[8]

Hij maakte evenveel naam in België als in Nederland, waar hij grote woningbouwprojecten ontwierp. In 1988 oogstte hij succes met de Antwerpse woning De Stadsvlinder.[9] In datzelfde jaar werd in Amersfoort zijn ontwerp Bolle Brug gerealiseerd, gevolgd door andere Nederlandse projecten: in Kattenbroek en Nieuwland in dezelfde stad; het "kasteel" Velderwoude in de Bossche wijk Haverleij, ontwerpen voor de wijken Woudhuis in Apeldoorn, Molensloot in De Lier, Jeurlink in Deventer. In deze laatste plaats ontwierp zijn kantoor ook meer dan 200 appartementen in het project Pothoofd en in de Polstraat (69-71), evenals het bioscoopcomplex en bijhorende winkelruimte in het winkelcentrum Boreel. In Nijmegen werd hij ingeschakeld voor de herstructurering van de LIMOS kazernen en omgeving.

Gent: UCO-Bellevuegebouw in 2020

In 1991 was hij auteur van de renovatie en eerste uitbreiding van het UCO gebouw te Gent, waardoor het twee jaar later in het economisch weekblad Trends tot "Bedrijfsgebouw van het jaar" werd uitgeroepen.[10] (vanaf 2002 werd dit gebouw nog sterk uitgebreid door anderen).

Zijn bekendste kantoorgebouwen in Vlaanderen zijn het bedrijfsgebouw Renson te Waregem (bekroond met de Electrabel Energy Award in 2003 en de Green Good Design Award in 2009) en Telindus te Haasrode.[11][12] In 1996 onderging in Brasschaat een watertoren een opvallende metamorfose tot een woning, naar zijn ontwerp.[13] Van 2004 tot 2007 was hij een van de architecten die instond voor de wederopbouw en herinrichting van de in 2000 uitgbrande stadsfeestzaal aan de Meir in Antwerpen.

Hij won ook de ontwerpwedstrijden voor een campus van de Universiteit Antwerpen (tegenover de Sint-Jacobskerk, 1997) en een campus van de Arteveldehogeschool te Gent (Kantienberg)[14] en was laureaat voor de bouw van een campus voor de Katholieke Hogeschool Leuven.

Andere bekende ontwerpen zijn een nieuw stadhuis te Lommel[15] en de extra verdieping die in 1998 onder Villa Hoogerheide te Hilversum werd aangebracht. Hij pleitte voor een zeker chauvinisme in de zin van meer kansen voor jonge architecten van eigen bodem door middel van ontwerpwedstrijden. Daarnaast was hij een overtuigd flamingant en begaan met het milieu[16][17].

Jo Crepain won in zijn carrière meerdere prijzen, waarbij de Premio internazionale di architettura Andrea Palladio (1988) het meest in het oog springt.

Van veel van zijn projecten, zoals de opvallende huizen"muur" (2009) langs de A58 in de Goirlese wijk Boschkens,[18] heeft hij de realisatie niet meer meegemaakt. Hij stierf op 20 december 2008 (aan de gevolgen van kanker).[19][20]

Het van 1971 tot 2007 gevormde archief van Jo Crepain, bestaande uit onder andere meer dan 2000 archiefdozen, maquettes, werfverslagen, interieur- en meubelontwerpen, wordt bewaard door het Vlaams Architectuurinstituut.[21]

Jo Crepain Prijzen

Sinds 2013 reikt Netwerk Architecten Vlaanderen tweejaarlijks Jo Crepain Prijzen uit, een bekroning voor architect-ondernemers die professionaliteit en innovatie koppelen aan engagement voor de maatschappij en de eigen sector. Op de erelijst staan Robbrecht & Daem architecten, OMGEVING (OM/AR architecten), Coussée & Goris, Callebaut-Architecten, denc!-studio, B-ILD, STRAMIEN, POLO Architects en DMOA.

Crepainpad in Kapellen

In Kapellen is een wandelroute uitgestippeld langs een aantal van de 43 daar door hem ontworpen woningen, waarvan er vijf beschermd zijn.[22][23]

Galerij

Zie de categorie Jo Crepain van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.